Een paar jaar geleden sportte Kitty nooit, ze was te druk met het moederschap en haar werk. Voor sport had ze geen tijd. Al dacht ze wel vaak dat bewegen goed zou zijn, ze kwam er gewoon niet aan toe. Toch loopt ze in april de marathon van Parijs en dat is niet haar eerste. Wat Kitty nodig had om te beginnen met sporten was niet meer tijd, maar gewoon een keiharde wake-up call.

Kitty: “Een aantal jaar geleden ging het niet zo goed met mijn moeder. Ze had wel vaker wat, maar nu was het anders. Ze was toen nog geen 60 jaar oud en was er ineens minder bij. Ze ging dingen missen. Dan at mijn vader hutspot en vroeg haar of ze ook wilde en dan antwoordde ze verontwaardigt dat hij toch wel wist dat ze geen boerenkool lustte. Ik schrok me rot! Was mijn moeder nu dement aan het worden?

Mijn moeder was helemaal de weg kwijt

De aftakeling ging bij haar wel erg snel, het werd steeds erger en ze moest naar het ziekenhuis. Niet een gewone afdeling, maar eentje voor mentale zaken. En daar ging het nog harder, binnen twee dagen wist ze al niet meer wie ik was. Ze kreeg hallucinaties en zag de gekste dingen. Zo was ze er stellig van overtuigd dat ik aan de drugs zat. En ze haalde er steeds meer bij. Mijn moeder was helemaal de weg kwijt.

Uiteindelijk bleek ze niet dement te zijn, haar gedrag werd veroorzaakt door een bloedpropje in haar hersenen. Een bloedpropje, het klinkt bijna onschuldig, maar het ding is later in haar been terecht gekomen, waardoor ze geen doorbloeding meer in dat been had en het moest worden geamputeerd. Dat was een enorme schok.

Ik kan het me nog zo herinneren. De operatie was klaar en mijn moeder was aan het bijkomen. Ik vroeg aan de dokter of dit voorkomen had kunnen worden. Hij zei: “Je kan nooit zeggen dat iets 100% zeker voorkomen kan worden, wel kan je het risico verkleinen.”

Blijven bewegen, altijd blijven bewegen

Ik wilde meer weten en vroeg hem hoe ik dat zou kunnen doen. Ik was op dat moment 39 jaar oud en wilde niet het zelfde meemaken als mijn moeder. De dokter keek me aan en zei: “Blijven bewegen, altijd blijven bewegen.”

En die woorden zijn vanaf dat moment in mijn hoofd gebleven. Want bewegen was nu niet bepaald wat ik deed. “Ja shit zeg.” dacht ik terwijl ik naar mijn leven keek. Ik was een alleenstaande moeder met weinig geld. Ik werkte hard en wilde altijd al wel sporten, maar het kwam er gewoon niet van. Was het niet de oppas die ik niet kon betalen, dan was het wel wel een ziek kind of gewoon de hoge prijs van het lidmaatschap van de sportschool. Ik had tot die tijd niet echt veel keuze gehad. En ik kende wel actievere periodes waarin ik meer wandelde met de kinderwagen bijvoorbeeld, maar structureel bewegen? Dat deed ik niet. Die woorden Blijf bewegen verdwenen niet uit mijn gedachten. Mijn zoon was inmiddels oud genoeg en ik had een veel betere baan, dus wat hield mij nog tegen?

Ik ben gaan hardlopen

Ik ben gaan hardlopen, maar dat ging voor geen meter. Hardlopen leek me als sport wel zo handig, je kan het doen wanneer je wilt en je huppelt zo de deur uit. Nou ja, huppelen…

Het viel me zwaar, ik had Evy op mijn iPod, maar om haar eerste training te kunnen doen, heb ik eerst een paar weken moeten trainen. Mijn conditie was zo slecht. De bedoeling was dat ik van die minuten blokjes zou lopen, maar ik was na een halve minuut al kapot. Toch ben ik door gegaan en na een tijdje viel het kwartje. Ik begon te veranderen in een loper en begon er tijdens mijn dag naar te verlangen.

Het duurde best lang voordat ik vijf kilometer kon lopen, maar ik had er echt plezier in en leerde steeds meer andere lopers kennen. Met hen deed ik mee aan evenementen en sporten werd steeds meer mijn leven. Ik heb er in die periode nieuwe vrienden bijgekregen, maar ben er onderweg ook een paar verloren. Niet iedereen vond het even leuk dat ik ineens ging sporten.
Ik ben door te sporten ook wel verandert, als ik nu naar mezelf kijk zie ik een nieuwe ik. En kijk ik om me heen op mijn werk, dan zie ik waar ik vandaan kom, hoe ik ook was. Ik heb collega’s die nog geen dertig zijn en die al een buikje krijgen. Ze bewegen niet en dat kan je zien. Zo was ik ook, maar nu ben ik een sporter en dat is me aan te zien, ik heb energie en een sterk lijf. En het enige wat ik wil zeggen tegen die collega’s is: Bewegen, blijven bewegen. Het zal je goed doen.”

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.