Linda: “Mijn hele leven is bepaald doordat ik bang was dingen niet te kunnen. Dat wist ik een hele tijd niet en dacht dat ik gewoon veel verprutste en nooit succesvol zou worden omdat ik de verkeerde keuzes maakte. Nu jaren later weet ik wel beter.
Tegenwoordig weet ik dat als ze me tijdens de gymles niet kozen dat het niet was omdat zij niet in mij geloofden. Het was omdat ik het niet in mijzelf geloofde en mijn klasgenoten zagen dat. Wie wil er nu in een team met iemand die er toch al van uit gaat dat ze verliest?

Toen ik 18 was kon ik naar de toneelschool. Iets wat ik al jaren wilde, als klein meisje deed ik de gekste voorstellingen voor mijn ouders en ik zat al een tijdje bij de lokale toneelvereniging. Ik zag de mensen die al op de toneelschool zaten en vond ze zo cool en gaaf, ik voelde me daar heel gewoontjes bij. Ik zag wat ze deden en hoe goed ze speelden en twijfelde direct aan mezelf. Ik zou dat nooit kunnen. Ik voelde me een sukkel.
Dus ik koos ervoor de opleiding niet te doen. In plaats daarvan koos ik voor SPH en voelde me niet op mijn plek. Na een jaar stopte ik en ben een mbo-opleiding gaan doen om toch maar iets te hebben. En ik voelde me een loser, met de grote L.
Tijdens die mbo-opleiding ben ik veel gaan feesten. Ik vond parties en pilletjes belangrijker dan school en trok nachten door. Ik ging naar afterparties en kende alle dj’s. Met veel van hen heb ik het in die tijd ook gedaan. Ik zoop, slikte pillen en nam zo nu en dan een lijntje. En dat hield ik wel een paar jaar vol. Tot mijn dertigste ongeveer. Toen was het feestje wel voorbij. En hoe? Je moet je voorstellen dat ik me voelde alsof ik op een leeg festival terrein stond. De feestgangers waren weg, de schemer was ingetreden en overal lagen lege bekertjes en hier en daar wat kots.
Ik was al die jaren geen stap verder gekomen met mezelf. Ik had geen echte vrienden, alleen maar kennissen en neukertjes van de feestjes. Emotioneel was ik leeg en ik voelde me verrot. Misschien had ik iets te veel gezopen, geneukt, gefeest en gesnoven. In ieder geval kon ik niet meer in de spiegel kijken en voelde ik verdriet om al die verloren jaren. Ik ben abrupt gestopt met feesten en ging op zoek naar een baan. Het roer moest om zo bedacht ik me.

Ik vond een leuke baan, niets bijzonders, maar wel steady en aardig betaald. Ik leerde te wennen aan het dagelijkse ritme van vroeg opstaan werken en dan weer naar huis. En hoewel het me zo nu en dan zwaar viel – en het gewoon saai was – ging het me toch goed af. Ik had het wel naar mijn zin en voelde me tenminste een onderdeel van de wereld. Als je feest en ‘s nachts leeft is dat wel anders, je bent ook wel deel van een wereld, maar niets is zo verrot om na een feestje in de trein op weg naar huis te zitten terwijl alle andere mensen gedoucht en al naar hun werk gaan.

Omdat ik fysiek ook wat fitter wilde worden ging ik op kickboksen. Dat was echt gaaf, maar ook afzien. En uitdagend ook, dus daar kwam mijn oude probleem weer om de hoek kijken: ik dacht niet goed genoeg te zijn en kreeg het zwaar. Ik schaamde me als ik iets niet kon en voelde me ongemakkelijk als er mensen naar de training kwamen kijken. Ik stopte met boksen.

Ondertussen begon er op mijn werk een soort sportieve hype. Steeds meer collega’s kochten nieuwe dure fietsen. En allemaal kozen ze voor sportieve modellen. Dat deden ze met het fietsplan. Hoe het precies zat weet ik niet meer, maar het was ene hele gunstige regeling om een mooie fiets te kopen. Helaas kon ik er nog niet aan meedoen, ik had nog geen vast contract. Van collega’s hoorde ik de verhalen over dagjes fietsen en zag in de stalling de mooiste mountainbikes staan. Dat wilde ik ook en ik begon op internet te kijken naar mooie modellen. Ik wist nog niets van die dingen af en had geen idee wat goed was, maar mijn selectie op kleur en vorm gaf me genoeg plezier om het wachten vol te houden. Pas als ik een vast contract had, kon ik meedoen met het Fietsplan en dat heb ik ook meteen gedaan. De inkt van mijn contract was als het ware nog nat. Ik koos voor een knal roze mountainbike met dikke noppenbanden ook al woonde ik midden in de stad. Ik had geen idee waar je kon mountainbiken, dus reed ik dagelijks op dat ding van en naar mijn werk. En dat voelde goed. Die fiets gaf me het gevoel vleugels te hebben.

Een vriendin van me merkte mijn plezier op en nam me mee om een stukje te fietsen. Al gauw maakten we hele tochten. Onze boterhammen mee, een bidonnetje met water en natuurlijk een banaan. We genoten samen van onze tochten en ik was om. Had ik dan eindelijk een sport gevonden die ik leuk vond?
Een maand later kocht ik een racefiets en daarop volgende zomer stond ik met die fiets aan de voet van mijn eerste klim in de Pyreneeën . Ik was doodsbang en dacht het nooit te kunnen, maar sprak mezelf bemoedigend toe en nam me voor om er desnoods de hele dag over te doen. Tot mijn verrassing kwam ik redelijk makkelijk boven en haalde onderweg nog wat mensen in. Het heeft wel even geduurd voordat ik dat kon geloven. Hadden we de makkelijkste berg gekozen of reden al die andere fietsers op zulke zware fietsen? Ik koos voor elke verklaring, behalve voor het idee dat ik er best wel goed in was.
Fysiek was ik enorm aan het veranderen, ik was gestopt met roken en mijn benen werden sterk. Mijn huid was beter, glanzender en met een gezonde kleur en mijn ogen straalden. De mensen om me heen merkten het op en ze vonden mij sterk, maar zelf had ik het nog niet in de gaten. Elke keer als ik mijn fietskleren aan trok om een stukje te rijden voelde ik me zenuwachtig. Ik maakte me zorgen om de wind, andere fietsers en de lengte van mijn training. Ik essentie was ik ervan overtuigd dat ik het niet kon. Net als bij de toneelschool en het kickboksen. Toch was er nu iets verandert. Ik vond fietsen leuk genoeg om ondanks mijn diepe geloof in mijn eigen onkunde toch keer op keer weer op de fiets te stappen. En daardoor had ik steeds weer die verbazing, want ik kwam altijd gewoon thuis. Hoe hard het ook waaide, hoe hoog de berg ook was, ik wist het te volbrengen. Ik kon het. Misschien was ik niet de beste, maar zelden was ik de slechtste.

Ik geloof in sport en niet eens zozeer omdat je er fit van wordt of omdat je ervan afvalt. Ik geloof erin omdat ik denk dat je soms een fysieke uitdaging nodig hebt om je belangrijkste levensles te leren. Die van mij was dat ik moest ontdekken dat ik mezelf steeds naar beneden haalde en spannende, leuke dingen uit de weg ging. Dat ik bang was het niet te kunnen en er daardoor voor zorgde dat ik ene waardeloos leven had. Om me heen had iedereen plezier en ik niet. Ik kon niet genieten. Pas toen ik iets vond wat ik leuk genoeg vond en ik mijn grenzen ging verleggen, ontdekte ik dat het leven onwijs veel voor me in petto had.

Ik ben inmiddels drie fietsen verder en ben vorig jaar gestopt bij de werkgever waar ik mijn eerste fiets via het fietsplan kocht. Ik ben voor mezelf begonnen en geef sportieve workshops aan groepen en bedrijfsuitjes. Dan gebruiken we beweging en spel als middel voor teambuilding. Ik zie in mijn groepen vaak vrouwen zoals ik, die denken dat ze niet goed genoeg zijn. Het is prachtig om te zien hoe ze met een beetje aanmoediging opbloeien tijdens zo’n dag.

Altijd geloofde ik dat ik niet goed genoeg was en dat ik uitdagingen niet aan kon. Ik heb daardoor veel kansen laten liggen. Dat heeft tot op de dag van vandaag invloed op mijn leven. Toch heb ik er geen spijt van. Het heeft me gemaakt tot wie ik ben. Als ik al ergens spijt van heb in mijn leven dan is het dat ik pas zo laat ontdekte dat ik ‘het best wel kan’. Ik ben nu bijna veertig en kan zeggen dat ik gelukkig ben en redelijk succesvol ook. Maar vooral ben ik dankbaar, want eindelijk snap ik het: ik ben goed genoeg en kan veel meer dan ik denk.”

 

Linda is de naam die wij gekozen hebben voor de vertelster van dit verhaal. Ze wilde liever anoniem blijven terwijl ze haar verhaal vertelde. 

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.