Weten jullie het nog? Marianne vs. Andrea? Twee kaarten kon je winnen voor de Mudmasters als je Marianne op facebook aanmoedigde. Pernette was de gelukkige, al had ze dat niet gelijk in de gaten. Amper een week voordat ze aan de bak mocht, drong tot haar door dat ze haar alle eerste Mudmasters ging doen. Uiteraard hebben we Pernette gevraagd hoe ze het heeft gehad.

“Ik had heus wel eerder over een obstacle run nagedacht, maar ik durfde nooit zo goed. Collega’s vertelden enge verhalen en ik was bang dat ik er alleen maar blessures aan zou overhouden. Na een lange periode vol blessures was ik juist net weer zo lekker bezig met trailrunning en intervallen bij de atletiekvereniging. Obstacle runs had ik afgezworen, dat was niets voor mij. Jong en onbezonnen had plaatsgemaakt voor oud en verstandig. Althans, dat zou je verwachten.”

“Maar ja, wist ik veel dat ik met mijn aanmoediging twee kaartjes kon winnen. Mij ging het er vooral om dat ze een flinke voorsprong ten opzichte van Andrea zou krijgen. Het eerste mailtje dat ik van jullie kreeg over mijn prijs, heb ik maar half gelezen. Ik dacht een SVS-evenement. Leuk, maar ik was niet oud en verstandig geworden. Toen kreeg ik nóg een mailtje en werd me duidelijk dat het helemaal geen groepsfestijn was, maar dat IK twee kaartjes had gewonnen. Stiekem wilde ik het toch wel eens meemaken…”

“Mijn vriendin Cindy – net zo’n stresskip als ik – was dol enthousiast toen ik vertelde over de gewonnen kaartjes. Dankzij haar kozen we niet voor de 18 km maar voor de 12 km, want zij loopt niet zulke lange afstanden. Achteraf bleek het een goede keuze, maar daar kom ik later op terug. Van tevoren had ik mezelf beloofd dat ik echt geen dingen hoefde te doen die me te riskant leken. Uiteindelijk heb ik alles op z’n minst geprobeerd. En het viel me allemaal best mee, zolang je maar niet te gehaast over de obstakels wilt gaan.”

“Omdat de voorbereidingstijd nogal kort was, heb ik me niet heel specifiek getraind hiervoor. Had volgens mij ook niet veel uitgemaakt. Ik doe regelmatig een lesje bodypump en heb inmiddels wel gemerkt dat ik daar veel sterker van ben geworden. Kleding was nog wel even goed nadenken. Overal werd me een lange tight aangeraden, zelfs met 24 graden. Het leek me wat warm maar wat had ik ook graag een shirt met lange mouwen aan gehad. Het eerste de beste prikkeldraad wat ik gezien heb, heeft gelijk mijn elleboog open getrokken. Nou ja, er zat een schaafplekje.”

“Op de site had ik wel wat tips en tricks opgespeurd, en ook gelezen wat voor soort obstakels we konden verwachten. Het leek me allemaal wel leuk: beetje modder, beetje klimmen, beetje glijbaan… ik zou het allemaal wel gaan meemaken. Ter plekke was het allemaal heel goed georganiseerd, er hing een gezellig sfeertje en o wat was ik blij met de handschoenen die de organisatie van tevoren uitdeelde. Eenmaal onderweg hadden we gelijk hooibalen, steile heuvels en tijgeren door de bagger. Maar lekker relaxed allemaal, er werd totaal niet opgejaagd.”

“We hebben helaas wel een UUR staan wachten voor de execution. Lekker warm, zo in de brandende zon. Niet heel erg tof maar uiteindelijk kwamen we toch aan de beurt. Samen hesen we de plank omhoog en gingen we op de rand staan. Armen voor onze borst gekruist en wachten maar, want je weet niet wanneer die plank onder je vandaan klapt. Plotseling val je dus 5 meter naar beneden in het koude diepe water. Dat was me wat zeg! Al snel waren de duikers bij ons met een drijfplankje zodat we naar de kant konden zwemmen.”

“Wat zo heerlijk was, is dat alle stukken rennen op onverhard terrein was. Dat vind ik echt het leukste: heuvel op, heuvel af, slootje waar je met een touw over moest springen. Geweldig vond ik het! En wat was ik iedere keer weer blij als we een waterpost zagen, het was verschrikkelijk dorstig weer. En honger, ik eet als een bouwvakker en dus ook tijdens zo’n run. Beetje jammer alleen dat de bananen op waren. Ook de bekertjes waren op, dus naar het water konden we ook fluiten. En dan te bedenken dat wij de startgroep waren. Geen idee hoe ze dat hebben opgelost maar voor ons was het in ieder geval balen.”

“Maar jeetje, wat hebben we verder nog allemaal beleefd? In een touw omhoog geklommen, aan een touw tegen een schuine wand opgelopen, tot onze oren in het grijsbruine modderwater, onder een net door gekropen dat 10 cm boven het water hing. Op een gegeven moment waren alleen onze mond, neus en ogen nog schoon. En dan het moment dat je uit dat modderwater stapt. Je denkt dan gewoon weer verder te kunnen rennen maar dan blijkt het een soort van drijfzand te zijn. Gevolg: we vielen bijna ondersteboven, echt hilarisch.”

“De flyer vond ik echt ge-wel-dig! Het is een soort glijbaan van 10 meter hoog die heel steil gaat. En dan op het laatste stukje word je gelanceerd. Het heeft niets te maken met kracht, het enige wat je hoeft te doen is het laten gebeuren en genieten. Nou, dat heb ik gedaan. Eigenlijk had ik om moeten lopen en ‘m nog een keer doen want het was – samen met de execution – het allerleukste obstakel van de dag. De monkeybars lagen ons minder. Niet zo verwonderlijk, toen waren we al dik vier uur onderweg.”

“Eenmaal over de finish hebben we heerlijk alle bagger van ons afgespoeld in de carwash. De twee krentenbollen smaakten ontzettend lekker. Normaal gesproken eet ik elke twee uur, dus je kunt je enigszins voorstellen hoe ik eraan toe was na zo’n lange race. Alles bij elkaar vond ik het een te gekke ervaring. Ik heb genoten van de blauwe plekken en de verschrikkelijke spierpijn de dagen erna. Minder tof vond ik de lange wachttijden maar we hebben wel heel wat gelachen met z’n tweeën. Misschien dat we ooit nog eens met een grote groep meedoen, want het was echt super leuk.”

sportbikini

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.