Dan ben je 43 en besluit je je wedstrijddebuut te maken in het veldrijden. Op een mountainbike nota bene. Wij vinden dat stoer en vroegen Inge Neijenhuis, want over haar gaat het, of zij onze Stoere Vrouw van de Week wilde zijn.

“Fietsen is voor mij pure liefde, zowel op de mountainbike als op de racefiets. Heerlijk vind ik het om lekker buiten bezig te zijn, vaak samen met anderen. Ik krijg m’n hoofd op orde en m’n astmalongen vinden het ook heel plezierig. Het is ook een middel om mezelf uit te dagen, om mijn grenzen op te zoeken en te verleggen. Door te fietsen verbeter ik mijzelf, in de ruimste zin van het woord.”

“Vanaf het moment dat ik ben gaan sporten, vind ik het leuk om naar een doel toe te werken. Op de middelbare school bedacht een vriendin dat we gingen meedoen aan een kwart triathlon. Duursport kende ik niet dus ineens moest er geoefend worden. Er ging een wereld voor me open. Het fietsen beviel me zo goed, dat ik dat voornamelijk ben blijven doen. Zo af en toe pak ik ook het hardlopen erbij.”

“Triathlons doe ik niet meer, dat zwemmen is echt niks voor mij. Ik train soms voor een bepaalde hardloopwedstrijd of zoek naar uitdagende toertochten op de fiets. En ja, dan voel ik me soms best stoer. Als ik door weer en wind rijd, een steile berg fietsend boven kom, of langs de weg zelf m’n lekke band of vastgeslagen ketting sta te repareren.”

“Behoorlijk gestoord is het trouwens ook wel. Op het moment zelf is het echt niet genieten als je met koude vingers en tenen in de regen tegen de wind in fietst. Of als je aan een valpartij een gebroken enkel of elleboog overhoudt, je ribben (meerdere keren) kneust en de nodige littekens oploopt van diverse hechtingen en schaafwonden. En dan nog zo snel mogelijk weer op de fiets willen…”

“Mijn grootste en meest gestoorde fietsprestatie leverde ik op de Alpe d’Huzes. Zes keer kwam ik boven. Na twee keer vond ik het al niet meer leuk, na vier keer kon ik amper van mijn fiets komen en toch daarna nog twee keer door een hel gegaan. Simpelweg omdat ik er nog tijd voor had en nog steeds kon trappen. Ergens hing een spandoek met de tekst ‘Als je echt niet meer kunt heb je alles gegeven’, die heb ik zeer ter harte genomen die dag.”

“Ik zou het heel fijn vinden als in Nederland de lokale wielerwedstrijden wat laagdrempeliger zijn, net als bij het hardlopen. In dat kader heb ik natuurlijk wel een enorme stunt uitgehaald door op 43-jarige leeftijd mijn wedstrijddebuut te maken, en dan ook nog gewoon op m’n mountainbike. Het hele verhaal lees je trouwens in m’n blog Hoe ouder hoe gekker.”

“Ook hoop ik dat een vrouw op een racefiets of mountainbike net zo normaal wordt als een fietsende man. Gelukkig is dat beeld de laatste jaren al wel veranderd, simpelweg omdat er steeds meer vrouwen fietsen. En ook omdat fietsvrouwen als Marianne Vos en Leontien Zijlaard-Van Moorsel de fietsende vrouw ook de nodige positieve aandacht bezorgen.”

 

Vanavond Fietsen? Bestel voor 15u!

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.