Zonder sportieve doelen vindt Marieke het lastig om te trainen

sportieve doelen om te trainen

“Op karakter de eindstreep halen is niet zo’n probleem, maar ik heb soms wel een goede schop onder m’n kont nodig om te trainen.” Marieke (42) is typisch zo’n sporter die sportieve doelen nodig heeft om goed te blijven trainen. En die doelen mogen wat haar betreft best buiten de comfortzone liggen.

Wat zou ze graag een flinke drive hebben om echt gefocust naar een doel toe te werken. De waarheid is dat Marieke af en toe een flinke schop onder haar kont nodig heeft om in beweging te komen. “Vooral als die schop van iemand komt waar ik wel voor wíl werken, haha. Maar serieus, ik heb zoveel bewondering voor mensen die alles opzij kunnen zetten voor hun doel. Dan voel ik me zelf soms echt een watje. Op karakter haal ik het doel dan wel, maar toch knaagt dan het gevoel dat ik er meer uit had kunnen halen.”

 

“Sporten is er niet met de paplepel ingegoten”

Dat karakter heeft Marieke wel gekweekt tijdens haar opleiding voor de Marechaussee. “Daar moest ik ook sporten. Het voelde toen wel als een verplicht nummer hoor, plezier had ik er lang niet altijd in. Sowieso is het sporten er bij mij niet met de paplepel ingegoten. Ik turnde, maar ben gestopt toen ik bij de vereniging niets kon leren en niet naar een andere club kon. Jarenlang heb ik niets sportiefs gedaan, behalve dan op de fiets naar school. Toen ik ouder was, heb ik ook nog wel een beetje in de sportschool gespeeld. Maar ik was niet bewust met sport bezig ofzo.”

Dat veranderde toen ze acht jaar geleden haar tweede kind kreeg. Marieke werd lid van een volleybalvereniging en sloot zich aan bij een hardloopgroepje. “Beide sporten heb ik een aantal jaren best actief gedaan. Volleybal vond ik ook echt leuk om te doen, maar op een gegeven ogenblik was ik klaar met de vrouwenkift in een team. En mijn conditie werd er ook niet veel beter van. Ik ben in al die jaren met hardlopen nooit verder gekomen dan het beginnersgroepje. Het tempo van de middengroep lag voor mij veel te hoog!”

>>Klaartje: “Ik kon nog niet eens hardlopend naar de overkant van de straat”

 

“Sportieve doelen buiten mijn comfortzone”

Nog een paar jaar bleef Marieke aanmodderen, tot ze het besluit nam om het sporten echt goed aan te pakken. “Ik ging terug naar de sportschool en ben onder begeleiding aan de slag gegaan. Niet meer zo vrijblijvend dus, maar echt werken aan een fitter lijf. Zo kwam al snel van het één het ander en trainde ik voor doelen die net buiten mijn comfortzone lagen. Zoals een halve marathon en een obstacle run. En vorig jaar moest ik voor een runbikerun 10 km in een uur kunnen lopen. De druk die ik daarvoor voelde, maakte juist dat het me wel is gelukt.”

Je zou denken dat Marieke flink wat zelfvertrouwen tankt van zulke prestaties. Niets is minder waar. “Aan de ene kant wel hoor, dan krijg ik echt een kick als ik stoere dingen doe. Maar ik ben ook zo’n type dat zich direct verontschuldigt voor haar eigen prestaties. Complimenten en ik zijn niet zo’n goede match. Door mijn opleiding bij de Marechaussee weet ik heus dat ik tot veel meer in staat ben dan ik denk. En dat is ook wat ik nu nog altijd uit het sporten haal, dat ik fysiek nog steeds sterker word. Mits ik die focus houd op consequent trainen.”

>>Karin: extreme passie voor sport

 

“Het gevoel van net niet goed genoeg zijn, breekt me op”

Ondanks alle twijfels en onzekerheden vindt Marieke zichzelf wel een stoere vrouw. “Dat komt vooral voort uit wat ik fysiek doe. Het werken bij de Marechaussee en alles wat daar qua opleiding bij komt kijken. Mentaal is het een ander verhaal. Anderen zullen het vast anders zien maar ik zou af en toe toch meer willen doen. Waarom heb ik niet die drive, zo’n doel om ergens vol voor te gaan? Het gevoel van net niet goed genoeg zijn, breekt me dan echt op. Dat heb ik trouwens niet alleen met sporten, maar ook in het normale dagelijkse leven.”

Die runbikerun was voor Marieke dan ook een sportief hoogtepunt waar ze alles uitgehaald heeft. “Vanuit Breda naar het Glazen Huis in Apeldoorn, dat was de route. Verdeeld over blokken van 25 km fietsen en 10 km hardlopen. Harde eis was dus die 10 km hardlopen in minder dan een uur omdat we als groep bij elkaar moesten blijven. In juni had ik me opgegeven: ik was net mijn baan kwijt en had dus alle tijd om voor dat doel te trainen en kilometers te maken. Uiteindelijk was ik de langzaamste van de groep en moest ik flink doorbijten, maar het is me wel mooi gelukt!”

La Rocha – Colorful Leaf hardloop short

Kirsten Vogd

Onze interviewer, verhalen verteller, stoomtrein en clown. Kirsten gooide begin 2016 haar leven over een andere boeg en verruilde de sportschool voor de buitenlucht. Ze leerde hardlopen en rekende af met haar (niet meer) chronische aandoening fibromyalgie.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.