foto van kind op voetbalveld gemaakt door sportmoeder

Sinds een jaar ben ik geen sportende mama meer. Natuurlijk ben ik niet met sporten gestopt. De jongens doen het nu ook. Ik ben een mama van twee sportende zonen geworden. En dat kan soms de overhand nemen. In mijn agenda en in mijn emotie.

We sporten wat af bij ons thuis. En om bij die sporten te komen, stappen we op de fiets. Dat vinden we fijn, want we zijn graag buiten en sportief bezig. Zelfs onze oppas doet mee met ons systeem, op woensdag neemt zij de ritjes voor haar rekening. En staat zij langs de lijn.

>>Hardlopen met kinderen doe je zo

Vaak denken mensen dat je als sportouder niet meer aan je trainingen toekomt als je een baby hebt. Maar het gaat pas echt effect hebben als je een aantal jaren verder bent en je kinderen zelf gaan sporten. Hoewel mijn vrije uren zijn gevuld met sport, is het niet alleen die van mij meer. Halen, brengen en aanmoedigen zijn een sport opzich en vragen veel van mijn tijd.

 

Balletjes slaan op de tennisbaan

De trainingen zijn gelukkig dicht bij elkaar. In tijd en locatie. De tennistrainingen van mijn oudste daar ik mee naartoe. Mijn jongste ook want zijn voetbaltraining is kort erna. Dus allebei snel na school een boterham eten of smeren, omkleden en door naar de tennisbaan. De een in tenniskleding en de ander met afzakkende voetbalsokken.

Ik vind het heerlijk om toe te kijken hoe mijn zoon een nieuwe sport leert. Op tennisbanen voel ik me sowieso erg thuis. Als kind bracht ik er veel tijd door en heb ik menig balletje geslagen tegen het “muurtje”. Heerlijke momenten waar ik echt naar kan verlangen. En die ik als moeder indirect herbeleef.

>>Is jouw gezin sportief? Join dan de Faceboekgroep voor sportieve ouders

Helaas hebben we op deze club niet zo’n muurtje als ik vroeger had, anders stond ik daar zonder twijfel met m’n jongste een balletje te slaan. Gelukkig is het ook goed toeven op het comfortabele terras en in de kantine. En vanaf daar kan ik de training zien en genieten van mijn oudste die schittert op de baan en de ballen goed kan raken. Concentratie en zo nu een dan een grijns bij succes. Nostalgie, zouden wij er vroeger ook zo hebben uit gezien?

 

kind op tennisbaan

De voetbalkantine als kantoor

Na de tennistraining fietst m’n oudste alleen terug naar huis en ga ik met de jongste naar de voetbalclub. Daar is het totaal anders dan bij de tennisbaan. Het is er veel groter en ook wat onpersoonlijker. Geen mooie kantine maar wel veel snoep, frituur en een afgebladderd gebouw van waaruit je het veld amper kunt zien. Dit maakt dat ik de training ook anders beleef.

Bij regen zit ik meestal binnen, beetje werken en mailen. Zodra het droog is, kijk ik toe vanaf de zijlijn. Super leuk die kleintjes op dat grote veld bezig met ballen en techniek. Ze doen allemaal spelletjes en leren samen als team te spelen en worden behendiger met de bal.

>>Timemanagement, moederschap en een stukje wandelen

Als er een trainer is althans. Meestal is het een jonge jongen die nog op school zit. Hij maakt er echt een leerzaam uurtje van. En weet de kinderen te enthousiasmeren. Helaas kan hij niet altijd, en dan speelt het team van m’n jongste een partijtje tegen een ander team. Daar heb ik moeite mee, want dat partijtje spelen ze ook al op zaterdag.

Het liefst zou ik dan zelf op het veld stappen om die training te geven.  Want ze moeten echt wel wat techniek en tactiek oefenen. Helaas laat mijn werk het niet toe. Ik denk dat ik maar eens de suggestie ga doen om toch die oefeningen te doen, ook al is de groep groot. Dan leren ze toch tactiek en techniek, en kunnen ze alsnog wel afsluiten met een partijtje.

 

twee voetbal jongens tijdens een voetbalwedstrijdWedstrijden in het weekend

De wedstrijden van onze kleine Messi zijn op zaterdag in alle vroegte. De ene keer een thuiswedstrijd, de andere keer spelen ze uit. Je zoekt je soms een ongeluk om 8:00 uur op een onbekend voetbalterrein. Waar is de ingang, hoe kom ik op de parkeerplaats, waar is de kleedkamer en – heel belangrijk, het is vroeg – is er al koffie?

Soms is het bizar koud of nat, of allebei. Maar toch blijf ik graag kijken langs de lijn. Omdat ik van ze geniet. Die jongens lopen de benen uit hun kleine lijfjes en zijn super blij met elk doelpunt. Dat ze regelmatig verliezen, vinden ze niet eens zo erg.

>>Je kind als trainingsattribuut

Wat me het meest opvalt is het verschil tussen tennis en voetbal. Tennis is een rustige sport, met veel oudere mensen die behoorlijk bekakt praten en er is weinig reuring op die club. Bij succes wordt er geklapt en tijdens het spel is het vaak stil. Best gemoedelijk, maar voor mijn kinderen misschien iets te rustig.

 

Ik ben een schreeuwouder op het voetbalveld

Voetbal daarentegen is massaal, druk en er wordt regelmatig wat georganiseerd. Van toernooien tot borrels of BBQ’s voor kinderen en ouders.

De ouders zijn heel gevarieerd. Van Voorburgse kakkers, tot echte plat pratende Hagenezen. Soms wordt er flink geschreeuwd tegen de kids en staan ouders uitgebreid te roken langs het veld. Deze twee dingen zijn dan wel verboden, maar ik durf ze er niet op aan te spreken. Dat doet gelukkig meestal iemand anders wel. Er zijn zelfs clubs waar er mensen over de velden lopen om de ouders naar achter de hekken te sturen, dan sta je dus verder weg van het veld. Alleen de coaches mogen langs de lijn staan, op het veld.

>>Mountainbiken met kinderen doe je zo

Ook ik sta langs de lijn om aan te moedigen. Net als andere ouders. En dan laat ik me meenemen door de wedstrijd en de sfeer. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me als mama soms ook als een schreeuwouder gedraag. Ik ben zo fanatiek geworden in het aanmoedigen, dat ik soms schrik van mijn eigen felheid. Juichen en positief aanmoedigen wordt gedoogd, dus dat doe ik wel. Maar dat felle, waar komt dat toch vandaan?

 

 

Mijn kind moet winnen

Ik ben als hockeyer nooit fel geweest, gewoon een gezellig spelletje vond ik het. Als aanvoerder kon ik wel roepen, maar dat hoorde bij mijn taak. En alleen maar positief. Anders werkt het toch niet en je wilt geen ruzie met je teamgenootjes. Kennelijk roept het ouderschap een soort oer-gevoelens in me op. Mijn kind moet winnen en scoren en de tegenstander is stom en onsportief.

>>De sport die bij jouw kind past

Ik vind het super, maar soms ook vervelend dat ik zelf niet kan sporten. Want het kan vervelend zijn als je stil staat in de regen, te kijken naar ijskoude kids. Gelukkig hadden we een mooi najaar en is het voorjaar in de verte ook al bijna zichtbaar. Daarbij is het dus heel leerzaam om eens langs de kant te staan als supporter en ouder. Je leert veel over je kind maar ook over jezelf. En de schreeuwouder in jezelf.

X Marieke

 

Volg Stoere Vrouwen Sporten ook op InstagramFacebook en YouTube voor meer sport updates, recepten en leuke work-outs.

Wist je trouwens dat je het SVS platform heel gemakkelijk kunt supporten. Dat doe je door via onze site te kopen bij onze partners. Dan krijgen wij namelijk een kleine vergoeding. Dat geldt bijvoorbeeld voor de linkjes naar Futurumshop, Wiggle en Decathlon.  Maar bijvoorbeeld ook voor Bol.comDille & Kamille,  Holland & BarrettfonQ en CoolBlue. Meer hierover lees je op de pagina Support Onze Site. Dankjewel alvast, want van al die kleine beetjes die we zo ontvangen, kunnen wij de site en servers draaiende houden.
Marieke
Marieke

Zoek op internet naar een afbeelding van een sportief gezin en Marieke, haar man en kinderen zouden zo naar boven kunnen komen. Een leven zonder sport kan zij zich niet voorstellen. Marieke vertelt graag verhalen. Over sport, alleen, met je kinderen en/of op vakantie. Maar ook over voeding en haar ups en downs. Zelf heeft ze te maken met migraine en een te hoge bloeddruk. Deze bloggende MTB-, racefiets-, hardloop- en SUP-vrouw gaat op onderzoek uit om uit te vinden hoe ze met sport, beweging en levensstijl haar medicijngebruik kan beperken.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.