Het is 2 juni 2016. In ongeveer 10 maanden heb ik me met manlief voorbereid om het hier vandaag te gaan doen. De kriebels die ik zo vaak voelde, zijn er weer. Beter gezegd: ik ben hyperdepieper-nerveus. Het is Alpe d’Huzes-dag.

We zullen één keer samen naar boven fietsen, daarna zullen we ieder in ons eigen tempo de volgende beklimmingen doen. De eerste drie kilometers zijn het zwaarst met een stijgingspercentage van 10-11%. Tussen al die andere lopers en fietsers is het snel doodstil om me heen. Vrijwel iedereen heeft zijn adem en energie nodig voor de klim. Manlief niet. Die babbelt er vrolijk op los.

 

Genieten met mate

Al fietsend en zwoegend is er met mate ruimte om te genieten. Gelukkig is er ook een stuk dat het minder steil is.

Wie had ooit gedacht dat ik nog eens blij zou worden van een stijgingspercentage van 7%?

Maar grotendeels blijf ik constant de druk op mijn beenspieren voelen. Een paar kilometer voor de top zie je de weg voor je uit strekken. Manlief spreekt de legendarische woorden:

Kijk schat, hier kun je herstellen. Een lang stuk vals plat.

Maar zo voelt het helemaal niet! Ik kijk op mijn Garmin. Het stuk “vals plat” zoals manlief het blijkbaar ervaart, is gewoon 9%! Kuch.

De laatste kilometers worden dan onverwacht toch steeds makkelijker. We passeren de finishlijn en wauw, wát een gevoel! Torenhoog kippenvel. Het is enorm koud boven met zo’n 5 graden. We trekken snel iets aan en fietsen door.

 

Afdalen met onderkoelingsverschijnselen

Afdalen: ik hou ervan. Er wachten 21 heerlijke bochten op me. Gaaaaaan! Weer beneden gekomen merk ik dat ik te (k)oud ben geworden. Mijn lijf rilt en mijn tanden klapperen. We gaan snel verder om weer warm te kunnen worden.

 

De onvermijdelijke emoties

Deze tweede beklimming laat ik de emoties wel binnenkomen. Ik realiseer me dat er zo vele verhalen, zo veel verdriet, strijd, pijn en gemis op deze berg aanwezig zijn. Mijn ogen prikken als ik aan mijn moeders verloren strijd denk.

Bocht na bocht fiets ik verder. Inmiddels ervaar ik hysterisch plezier om alles wat ik zie. Soms draagt de muziek me zingend naar boven. Maar ook zijn het de mensen en saamhorigheid om me heen. En als ik dan uiteindelijk opnieuw onder de finishboog fiets, voelt het onbeschrijflijk. Waanzinnig. Euforisch. Stoer. Een traantje. Geluk. Intens.

What a ride.

suppen in Overijssel

Laat je ons weten wat je van dit blog vindt? De schrijfwedstrijd werkt zo dat we drie rondes hebben met verschillende opdrachten. En wij, maar ook jullie zijn de jury. Door je mening te geven, eerlijk, weten wij wat een blog of schrijfstijl met je doet. Reageren kan je doen door hieronder een reactie te schrijven. Maar op onze Facebookpagina kan ook.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.