Judith: Je gaat het pas zien als je het doorhebt

Ik ben een vrouw en ik sport. Het feit dat ik een vrouw ben, is voor mij soms belemmerend om een activiteit wel of niet te gaan doen.  Gelukkig is dat meestal een belemmering die zich alleen in mijn hoofd bevindt.  Ik loop hard en ik doe aan wielrennen.  En dat zijn twee sporten waarbij mannen vaak sneller zijn. De fiets is mijn grote liefde.

Als ik mee wil doen aan een wielertocht waarvan ik weet dat er overwegend mannen aan mee doen, dan komt het voor dat een ‘stemmetje’ in mijn hoofd twijfel gaat zaaien of het wel een verstandig idee is om mee te gaan doen. Overigens is het gezien mijn voorliefde voor vrij extreme sportuitdagingen bijna nooit een verstandig idee, maar de twijfel gaat dan over het feit of ik wel snel genoeg ben.

Gelukkig weet ik die twijfel bijna altijd weg te stoppen en stap ik gewoon op mijn racefiets om 172 kilometer te gaan fietsen in Noord-Frankrijk en dender ik daarbij over 55 kilometer aan schots en scheef liggende kasseien of fiets ik 300 kilometer in één dag van Den Haag naar Eemshaven om direct op de trein weer terug te stappen.

Want wielrennen is meer dan hard fietsen. Het gaat voor mij om de uitdaging die ik mezelf geef en het gevoel van trots als ik mijn grenzen heb weten te verleggen. En laten we wel wezen: als mannen van middelbare leeftijd met bierbuiken in een lycra pakje zich op de weg mogen begeven, dan mag ik dat met mijn afgetrainde lichaam zeker.

Overigens juich ik de man van 70 die fijn meedoet aan de Joop Zoetemelk Classic – met een fiets die we inmiddels als retro beschouwen maar die hij waarschijnlijk nieuw heeft gekocht – even hard toe als een Greg van Avermaet die een Olympische titel behaalt.

Want sporten hoeft niet over de absolute prestatie te gaan, maar gaat over het plezier dat je er aan beleeft. Net als dat topsport als kijksport niet hoeft te gaan over de absolute topprestatie in de zin van snelheid, maar wel om het kijkplezier dat het oplevert.

Zo denk ik nog steeds met liefde terug aan het plezier dat ik heb beleefd afgelopen zomer aan de prestaties van de vrouwen op de bloedstollend spannende wegwedstrijd bij de Olympische Spelen in Rio de Janeiro en de prachtige overwinning van Anna van der Breggen.

Om eerlijk te zijn, staat het verloop van de wegwedstrijd bij de mannen mij niet scherp meer op het netvlies. Van Avermaet won, maar dat stond in het niet bij het spektakel dat zich afspeelde bij de vrouwen. Beide wedstrijden waren natuurlijk fantastisch, maar ik genoot op dat moment meer van de vrouwen. ‘Je gaat het pas zien als je het door hebt.’

Lees hier de eerste bijdrage van Judith

 

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.