Marieke: Hoe vrouwen ook fanatiek sporten

Tot een jaar of vijf geleden dacht ik dat de meeste vrouwen niet zo fanatiek waren met sporten, tenzij ze er echt goed in waren, zoals profs en amateurs in de hoogste klasse. Gewoon sporten voor de gezelligheid, beetje beweging. Winnen is leuk, maar niet echt belangrijk.

Zo deed ik dat toch ook al jaren. Misschien omdat ik ook nooit echt op een hoog niveau heb gesport en de sport deed die bij uitstek geschikt is voor deze manier van sporten: hockey. Heel gezellig en best enthousiast, maar nooit echt bloedfanatiek.

Toen ging ik hardlopen. Ineens was ik op mezelf aangewezen. Kon nooit meer een ander de schuld geven, of de tegenstander. In het begin zat ik er hetzelfde in als bij hockey: sporten om fit te blijven, het moet wel gezellig zijn en het resultaat telt niet. Maar ja, dan doe je mee aan een loopje. En dan ineens wordt je eindtijd belangrijk.

Iedereen vraagt vooraf naar je streeftijd, en achteraf naar je eindtijd. En of je een PR hebt gelopen. Ineens wordt het resultaat best belangrijk en ga je daar op lopen. Bij mijn eerste halve marathon wou ik niet op een tijd lopen, maar toen een loopmaatje zei dat ik ‘m vast wel binnen de 2.15 kon lopen, zat die tijd ineens in mijn hoofd. De hele weg liep ik te rekenen. En was ik nog aan het balen ook toen ik net daarboven uit kwam.

Inmiddels trainde ik bij een loopgroep en zag ik nog steeds verschillen tussen mannen en vrouwen. De mannen willen altijd vooraan lopen en eerste worden. Voor hen is een klassement belangrijk en ze willen zich altijd verbeteren.

Ook de vrouwen zijn fanatiek, maar op een andere manier. Ze willen niet altijd van de ander winnen, maar wel van zichzelf. Met als verschil dat ze wel naar de omstandigheden kijken. Zijn ze niet fit of is het te warm, dan dus een minder resultaat. En dat is dan acceptabel.

Lees hier de eerste bijdrage van Marieke

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.