Marieke: de zin in sporten zit soms in een onverwachte hoek

Be stronger than your excuses’  Ik lees het scrollend door de lijst met krachtige quotes die ik heb verzameld op m’n telefoon. Zoekend naar motivatie. De intrinsieke variant is namelijk even heel ver weg gezakt. Samen met mij en de chocola. Hier op deze bank.

In die ‘excuses‘ ben ik inmiddels heel goed geworden: te moe of een gat in m’n sportsok, geen zin, geen leuke loopkleding,  knoop wil niet uit de veter, teveel honger en hé voel ik daar nou een pijntje in m’n kuit? U ziet, het zelfmedelijden groeit per excuus.

Sprinten van huis naar het station

Toch is het niet zo dat ik helemaal niks meer aan sport doe. Hoe ik mijn tijd op de fiets naar het station iedere ochtend met een paar seconden weet te verbeteren, zou namelijk bewonderenswaardig genoemd kunnen worden. Bespaarde ik eerder tijd in de ochtend door het ontbijt over te slaan, mascara nog last minute in de trein op te brengen of genoegen te nemen met twee verschillende sokken aan m’n voeten. Nu haal ik die kostbare tijd ‘s ochtends in, met een sprintje op de fiets naar het station. Inmiddels zet ik op die precies 1000 meter, van huisdeur tot treindeur, een tijd neer van exact vijf minuten. Een dagelijks race op de minstens vijftien jaar oude herenfiets van m’n vriend. Ik word soms vreemd aangekeken, wanneer ik de fietsenstalling in rol en een been over het zadel heen zwiep, waarna ik op een holletje een plek zoek om het ding gauw te parkeren. “Zou je niet eens een fiets zonder stang  proberen?” Werd me laatst lachend nageroepen door één van de medewerkers in de stalling. Nou! Daar heeft hij een punt zeg. En in een flits denk ik aan de enige andere fiets die ik bezit. Het is een trekkingbike die sinds mijn verhuizing naar Deventer staat te verstoffen in de berging. Moet je nagaan hoe snel ik met fietsschoenen in de klikpedalen, op dat kekke fietsje op het station zou zijn.

Mijn fiets en ik, we moeten aan elkaar wennen

Zodra het weekend is begonnen en de zon schijnt, duw ik verhuisdozen aan de kant. Ik baan me een weg door spinnenwebben, een verdwaalde ingedeukte voetbal en vergeten badmintonrackets, naar mijn fiets. Daar staat hij dan. Een glimlach op mijn gezicht. Alsof ik een goede vriend terug zie na lange tijd. Met een blij gevoel til ik het lichte ding uit de berging en in een rustig tempo begin ik te fietsen. Dat voelt goed. Ik bouw m’n ritjes langzaam op en het gaat steeds beter. Soms ga ik te ver en voel ik een stekende pijn in m’n nek en schouders. Mijn fiets en ik, we moeten nog een beetje aan elkaar wennen. Tijdens de ritjes ontstaan voorzichtige plannen voor een fietsvakantie, met een tentje in de fietstas on the road. Misschien naar Limburg? Misschien naar Parijs? Of Berlijn? Onbewust versnel ik mijn tempo.

Soms zit de zin in het sporten blijkbaar in onverwachte hoek. Inmiddels heb ik een quote gevonden die beter bij me past: “Do more of what makes you happy

Dit is de laatste van drie blogs die Marieke schreef voor onze schrijfwedstrijd. Marieke schreef haar hilarische stuk over de sport-BH (hoe simpel kan het zijn) en over haar begin als hardloopster. Wil je meer van Marieke lezen, laat het ons dan weten!

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.