Sandra: Op weg naar Quedlinburg

Quedlinburg. “Een mooi historisch stadje in Duitsland. En ze organiseren daar een supermarathon, een marathon en een halve marathon. Bergaf. Perfect voor een sportief weekendje weg. Binnen 10 maanden moet jij zo’n halve marathon toch de baas kunnen, Sandra?”

Zo hebben mijn vriendjes van de atletiekclub het ongeveer aan mij “verkocht”. Gelukkig was ik wel zo verstandig zelf even de website te checken. Alleen maar bergaf lopen? Tuurlijk! En een halve marathon? Ja, maar wel eentje met nog 5 extra kilometers. 26 kilometer dus in totaal.

Een serieuze uitdaging dus. Zeker voor iemand die nog nooit verder dan 12 kilometer gelopen had. Maar een uitdaging is er om ‘m aan te gaan, dus ik ging ervoor. Ja, ik ging ervoor… tot mijn scheenbenen vonden dat ik er teveel voor gegaan was. Enkele weken hardlooprust, een doktersbezoek, wat ontstekingsremmers en een paar sportzooltjes later was ik er dan eindelijk toch weer klaar voor.

Klaar om terug op te bouwen. Klaar om te herstarten met rennen. Ik vreesde er een beetje voor. Mijn conditie zou in die paar weken toch wel serieus teruggelopen zijn. Maar ik moest door de zure appel heen, en hardlopen. En dat rende beter dan verwacht. 7 kilometer, en toen was het op. Maar het was toch al een mooi begin.

Mijn slag om Waterloo

Gestaag bouwde ik weer kilometertjes op. Met hoogtes en laagtes. Het absolute dieptepunt was een wedstrijd van 12 kilometer in Waterloo. Ik dacht dat dat wel zou lukken, maar het werd zowaar een beetje mijn eigen Slag om Waterloo. Op kilometer 7 besloten mijn benen te transformeren in iets wat-achtigs.

Waarna ik mezelf nog 5 lange kilometers door het mooie Zoniënwoud moest sleuren om aan de aankomst te geraken. De vriend die een stukje met mij meeliep en mij wou oppeppen, had ik met alle liefde in de gracht willen duwen. Gesteld dat er een gracht was dan. Na een lange laatste kilometer was eindelijk de finish toch daar en ging het licht uit. Te diep gegaan, dit was duidelijk nog veel te lastig.

Ik bleef evenwel doortrainen. Trage duurloopjes, zo ver ik kon. Daarna een stukje stappen, om vervolgens weer te rennen. En kijk, op een mooie zonnige lentedag, nog niet eens zo lang geleden, rende ik plots een mooie 11 kilometer. Ik kon het nog!

Rennen over hinkelpinkel-weggetjes

Het was ook geen toevalstreffer. Want ook de week daarna lukte het om 10 volledige kilometer te rennen. Jihaaa! Tijd voor een tussendoor-test in het Waals-Brabantse Jauche. Immers, Jauche… dat was die jogging die zich aankondigde als zijnde 13,4 kilometer, maar die er in wezen maar 10 was. Toch?

Ik checkte en dubbelcheckte mijn gegevens van vorig jaar op GarminConnect. Inderdaad. 10 kilometer stond er daar. Op het event op Facebook vroeg ook iemand aan de organisatie of het dezelfde omloop als vorig jaar was. Bevestiging: ja, het parcours was hetzelfde. Dat zag ik dus zitten! 10 kilometertjes zacht glooiend, die moest ik wel de baas kunnen. Ik besloot het te proberen, en de wedstrijd mee te lopen.

De eerste kilometertjes tikten goed weg. Na kilometer 3 stond er de eerste bevoorrading. Dan al? Ja, dan al. En dat pad door die wei, waren we daar vorig jaar eigenlijk ook doorgelopen? Euh??? Niet dus. Bergop. Ook dat. En daarna weer naar beneden. Maar zoals altijd… waar het naar beneden gaat, gaat het ook weer terug omhoog. Helaas.

En toch bleef ik lopen. Omdat het nu een keer moest van mezelf. Ik besloot niet op mijn hartslag te letten (toch veel te hoog), en ervoor te blijven gaan. Blijven rennen, blijven rennen… ik leek Dory wel uit Finding Nemo, maar dan al rennende! 5 kilometer down, nog 5 to go!

Of hoe je jezelf kan bedotten. Op kilometer 9 werd het mij duidelijk dat we toch wel richting 13,4 kilometer gingen.. Dat waren er 3,4 meer dan verwacht, en dat op dit parcours! Want we liepen op mooie bospaden. We liepen nog veel meer op brikkebrak-weggetjes. In mijn hoofd noemde ik ze hinkelpinkel-weggetjes, maar ik weet niet of iemand het daarmee snapt.

Omhoog, omlaag en naar de finish

In ieder geval: het parcours bleef omhoog en omlaag gaan, het leek wel alsof er geen einde kwam aan de heuvels. En toch wilde ik niet opgeven. Mijn benen voelden wel nog sterk genoeg aan, en mijn longen… ach, dat lukte best wel. Ik piepte niet, ik kreeg nog lucht genoeg. Dus ik moest en zou dit nu toch eens tot een goed einde brengen, en die ban breken.

Naar goede gewoonte kwam rond kilometer 11 een vriend mij weer, run to the hills-gewijs (’s avonds gingen we nog naar Iron Maiden kijken, dus dat was wel erg toepasselijk), tegemoet gelopen. Net toen ik aan een afdaling ging beginnen. Ik heb hem dus nog wel even een extra bergopje gegund. Maar hij kan dat.

In ieder geval: zijn peptalk ging mij nu beter af dan in Waterloo. Ik kreeg dit keer geen moordneigingen (lucky him ). Hij bevestigde inderdaad dat het nog 2,4 kilometer was. Echter, de reserves waarvan hij dacht dat ik die nog zou hebben om een eindsprint in te zetten, die had ik niet meer. Daarbij… de 2 dames die nog voor mij liepen, die wisten ook wel dat het einde in zicht was, dus die gingen vanzelf ook wel wat sneller lopen.

Maar… ik finishte dit keer wel, en ik finishte in de voor mij mooie tijd van ongeveer 1uur 41 minuten. Ik liep dus voor de eerste keer ooit een volledige wedstrijd van de Challenge du Brabant Wallon volledig uit. 13,4 kilometer, het moet het langste zijn wat ik ooit in 1 stuk gelopen heb.

Op naar Quedlinburg

Ik ben keitrots dat ik het gedaan heb, dat ik dat kon! En nu heb ik zoiets van: 10 mijl, dat is maar 2,6 kilometer verder meer dan dit. Dat zou ik dus ook moeten kunnen. Ik waag mij er ook eens aan, op training dan. Nu eerst maar eens even deze 13,4 kilometer laten bezinken en vooral: mijn benen wat laten recupereren.

Want eerlijk? Die laten zich nu wel voelen. Mijn bovenbenen zeggen aye en oei. En mijn kuiten doen daar gezellig aan mee. Het is “heerlijke” pijn, ik weet waarom ze nu zo rillerig doen. Op naar meer! En vooral; op naar die 26 kilometer in Quedlinburg! Waar staan mijn hardloopschoenen?

Dit is de laatste van drie blogs die Sandra schreef voor onze schrijfwedstrijd. Wil je meer van Sandra lezen? Laat het ons weten, of lees even haar eerste en tweede blog die ze voor deze schrijfwedstrijd schreef.

2 Comments
  1. Mooie blog weer, Sandra ! Heel veel plezier & succes met de voorbereiding naar de “halve marathon” 🙂 in dat mooie historische stadje in Duitsland !! 🙂

Leave a Reply

Your email address will not be published.