Sport en vrouwen. En wat ik daarvan denk? Simpel, toch? Elke vrouw zou moeten kunnen sporten, of zou toch tenminste de gelegenheid daartoe moeten krijgen. Dat die gedachte te simpel is, dat weet en besef ik. Lekker naïef ook. Soms wil ik dat ook wel zijn, simpel en naïef. Dat leeft namelijk gemakkelijker.

Want als je erover gaat nadenken, dan is het allemaal niet zo eenvoudig. Ja, hier, voor ons wel. En voor ons bedoel ik dan hier zo, in België voor mij. Wij kunnen en mogen sporten, wij kunnen en mogen blote armen en benen tonen. En dan is dat ‘hier’ ook nog relatief.

Was het vorige week, dat ik die rennende dame in de stralende lentezon tegenkwam?  Ze rende, maar ze rende wel een stuk achter haar man aan.  Hij in korte broek, zij in lang gewaad en met hoofddoek.  Zonder te willen oordelen over de religieuze redenen, kan ik mij toch niet voorstellen dat dat lekker rent. Ik voelde mij plots ook heel erg bevoorrecht, in mijn strakke loopshort en in mijn open shirt.

Het is overigens nog niet zo heel lang, dat vrouwen ook het voorrecht genieten om een marathon te lopen. De eerste dame die dat deed in de Boston Marathon, moest dat stiekem doen en zonder rugnummer. Het jaar na haar schreef een andere dame zich in zonder haar geslacht te vermelden. De organisatoren probeerden haar letterlijk uit de wedstrijd te duwen, maar ze liep de marathon toch helemaal uit.

Stoere vrouw, inderdaad! Dit jaar liep ze, 50 jaar na die eerste keer, de Boston-marathon opnieuw. 70 is ze nu, en 50 jaar na datum kon ze diezelfde marathon in volledige vrijheid lopen. En zo zou het altijd moeten, of moeten kunnen. Mannen en vrouwen, die willen sporten, en dat ook allemaal kunnen doen. Eender welke sport. Eender waar.

Maar er is nog veel werk aan de winkel. Of aan de sport. Heel veel werk. Ik vind het dan ook alleen maar bewonderenswaardig dat de fietsende vrouwen in Iran durven opkomen voor hun recht op fietsen. Al hebben ze daar volgens een Iraanse religieuze wet geen recht op.  Maar ze fietsen wel, en ze blijven fietsen. En ze laten dit ook weten met foto’s en video’s. Foto’s en video’s die hen tonen terwijl ze aan het fietsen zijn.

Ik neem daar oprecht mijn hoed voor af. Chapeau dames, het is dankzij vrouwen als jullie dat uiteindelijk vrouwen in volledige vrijheid kunnen en mogen sporten!

Lees hier de eerste bijdrage van Sandra en vergeet niet te reageren op haar blog. Het is een bijdrage voor onze schrijfwedstrijd en jouw mening telt voor ons. Dus plaats je reactie hieronder of op onze Facebookpagina. Dan nemen we het mee in ons jury oordeel.

En wil je meer lezen over de betrokkenheid van moslima’s in de sport? Kijk dan eens op de site van Shirzanan. Die staat boordevol prachtige en inspirerende verhalen.
Onze Rose heeft een paar vriendinnen die sporten met een Capster. dat is een hoofddoek gemaakt van sportmateriaal. Capster is een Nederlands bedrijf wat aan moslima’s in de hele wereld haar product verkoopt.

 

1 Comment
  1. Natuurlijk is het vanzelfsprekend dat vrouwen sporten. Ik laat mij door niemand vertellen wat wel of niet kan. Een trail rennen met mijn dochter? 1,5 uur spinnen op snoeiharde muziek? Fitness tussen loeigrote bodybuilders? Ook al ben ik 55? Het boeit me totaal niet wat de rest van de wereld er van vindt. In onze sportschool trainen ook moslima’s, met hoofddoek. Niemand vindt het vreemd, zoals het hoort. Ik ren ook achter mijn man aan. Hij is nou eenmaal sneller.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.