“Ha leuk, een schrijfwedstrijd”, was mijn eerste gedachte. En toen las ik de opdracht: Mijn leukste sportervaring, daar vroegen die van Stoere Vrouwen Sporten naar.  Twijfels, twijfels.  Was mijn leukste sportervaring die zware 5 kilometer in Bern? Of was het toch mijn eerste 5 kilometerwedstrijd ooit? Of ging ik toch voor die eerste keer op de racefiets? 

Denken, twijfels… nog meer denken.

Tot plots… tuurlijk! Dat ik er niet eerder opkwam!

Mijn mooiste sportervaring ooit, dat moet de eerste keer zijn dat ik mét personal coach het bos introk.

Een kleine situatieschets: ik was al jaren te dik. En heel erg onsportief. Toch besliste ik op een “mooie” dag dat ik wou sporten. Liefst hardlopen, want dat leek mij wel handig. Dat kon ik altijd doen, wanneer ik zin en/of tijd had.

Ik dus met de coach het bos in, om te zien hoe het stond met mijn conditie. Een beetje een test zeg maar. Na mijn eerste 10 meter hardlopen, mocht ze al bijna de ambulance bellen. Hijgen, piepen… wat was dat zeg, dat sporten! Na die 10 meter was mijn lijdensweg nog niet ten einde. Neen, we waren nog maar net begonnen aan een rondje van pakembeet 1,5 kilometer. Zo vér zeg!

Niet alleen mijn conditie moest getest, ook mijn arm- en beenspieren moesten eraan geloven. Een squat. Een watte? Een squat. Goed voor de billen. Achterover gaan hangen. De “ikhangboveneenviestoilet”-beweging dus. Ja, die kon ik. 1 of 2 keer toch. Een quadriceps-dip op een bankje? Idyllische setting, dat wel. En mij laten zakken dat lukte perfect! Maar die coach, zag die dan niet dat mijn armen te kort waren om mij weer omhoog te drukken? Jaja, zij kon het wel, maar zij had dan ook langere armen!

Op naar de volgende oefening. Op een lage bank. 1 voet erop, en mezelf zo omhoog duwen. Pardon? En mag ik die leuning dan niet vasthouden? Of eerst met 2 benen erop gaan staan en dan een been omhoog zwieren? Want dat kon ik wél.

Enfin, ik kwam heelhuids het bos weer uit. De dagen erna was het heel wat minder. Spierstijfheid, moe. Als dat sporten was?

En toch was dit mijn mooiste sportervaring ooit. Omdat dit de eerste stap was naar mijn sportievere leven, omdat ik volgehouden heb, omdat ik na 2 jaar eindelijk die 5 kilometer kon rennen. De volhouder, die wint. En reken maar dat ik een heel leven gewonnen heb!

In het kort: Sandra. Uit België. Muziekgek. Leesjunk. En sinds een paar jaar helemaal ‘into’ sport. Zo passief ik een paar jaar terug was, zo actief ben ik nu. Vooral lopen en fietsen dan. Momenteel ligt de focus vooral op lopen, want in augustus wil ik in het Harz-gebergte in Duitsland mijn eerste halve marathon ooit gaan lopen.

Dit blog is onderdeel van de schrijfwedstrijd van Stoere Vrouwen Sporten. Naast onze eigen jury is het oordeel van jou – de lezer – ook heel belangrijk voor ons. Laat daarom weten wat je er van vindt. Door een reactie hieronder of op onze Facebookpagina.

suppen in Overijssel

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.