Het is koud, ik sta in mijn korte broekje en hemdje in het startvak in Enschede. Er is niets over van de hele startvak indeling en iedereen staat door elkaar. Ik sta op het punt de 10 km te lopen. Om me heen staan mensen in lange broeken en jasjes met lange mouwen. De regen valt op ons neer. Er wordt druk gekletst. Hier en daar frummelen mensen met hun telefoon, Runkeeper moet wel goed aan staan.
Ik voel me zenuwachtig en ervaar een onaangename spanning. Na de zware 10 km van de IJsselloop ben ik eigenlijk een beetje bang voor het gevoel en de pijn die die loop mij gaf. Dat wil ik niet nog een keer voelen. Liever start ik helemaal niet, maar ik weet dat als ik het nu niet doe, ik het waarschijnlijk nooit meer probeer. En dat kan niet, want ik wil volgend jaar de HM in Skopje lopen. Ik moet rustig worden, ik moet lopen, ik moet me niet zo druk maken… ik moet zoveel dat ik eigenlijk gewoon naar huis wil. Ik heb er geen zin meer in.
En dan herinner ik me Koen de Jong. Die gozer van het sportrusten, die bezig is met ademhaling. Ik adem in en adem dan iets langzamer uit, wacht even met weer in ademen en herhaal dit een tijdje. En terwijl ik dat doe kijk ik om me heen en begin te genieten van het plezier en de gesprekken van de andere lopers. Nog een minuut tot de start en terwijl het stelletje voor me elkaar met een innige zoen succes wenst, besluit ik er een mooie loop van te maken. Eentje waarin ik in mijn ritme en mijn zone loop. Ik adem nog even door en dan, als het zo ver is, loop ik met een glimlach over de mat bij de start. Het komt wel goed, weet ik op dat moment. Ik kan het.

 

Gisteren schreef Jeanine al een blogje over Sportrusten. Ze is bezig met een klein experiment van 100 dagen waarin ze probeert of de ademhaling die ze leert van Koen de Jong inderdaad bijdraagt aan haar sportprestaties. Sportrusten is een combinatie van ademhalingsoefeningen, inspanning en ontspanning die ervoor zorgt dat je lekker sport, dieper slaapt en een hogere concentratie hebt.

Ik had het experiment ook wel kunnen doen, maar ik wilde niet. Had ik helemaal geen zin in. Ik kende het verhaal van Koen al, had het boek al gelezen, maar had gewoon niet zo’n trek in gedoe met mijn ademhaling. Ademhaling is al een dingetje voor me. Ik ben met mijn astma al blij als ik gewoon adem kan halen. Daarbij zit ik in rust al op het aantal keer ademhalen per minuut wat Koen aanraadt. Dus ja, wat valt er nog te verbeteren, was mijn argument.

 

Toch mag ik een beetje ademhalingsbewustzijn niet onderschatten. Tijdens drukke periodes doe ik altijd twee dingen om met stress om te gaan. De eerste is een stukje bewegen, dat kan wandelen, hardlopen, zwemmen of fietsen zijn. De tweede is zitten aan de IJssel en me richten op mijn ademhaling. Dat brengt me tot rust, zorgt voor ontspanning in mijn lijf en geeft me even pauze van mijn drukke aan deadlines denkende razende brein. Overigens werkt lopen door het park met de hond en rustig en bewust ademhalen ook. Ik ervaar dat bewust ademen goed vor me is en niet alleen als ik langs de IJssel zit.
Als ik aan het trainen ben, is het ook mijn ademhaling waarmee ik mijn training wat controleer. Door langer uit te ademen kan ik mijn hartslag naar beneden brengen. Door rustiger te ademen houd ik het langer vol. Tijdens een wedstrijd kan het zelfs helpen om een snellere tijd neer te zetten. Want als ik me richt op mijn ademhaling kom ik in een diepe vorm van concentratie.

 

Mijn 10km in Enschede gingen goed. Ik heb gedurende de hele loop mijn focus afgewisseld. Die ging van mijn ademhaling, naar mijn techniek, naar mijn snelheid, naar de mensen om me heen en dan weer mijn ademhaling. Ik heb hele stukken lang mensen ingehaald en voelde niets anders dan energie in mijn lijf. Ik zat in mijn zone en heb lekker gelopen. Het smaakt naar meer.

En hoewel ik eigenlijk al een beetje aan een ongestructureerde variant van sportrusten doe, baal ik inmiddels wel dat ik het sportrusten experiment aan Jeanine heb door gepassed. Als ik met een beetje ademhaling in het startvak al zoveel kan bereiken, kan ik nog veel meer als ik het elke dag doe. Misschien kan ik die 57.54 van Enschede wel verbeteren. Moet ik toch Koen maar even bellen…

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.