Een aantal jaar geleden – toen ik nog wedstrijdjes fietste en daar niet heel goed in was – werd ik op een zaterdagochtend zenuwachtig wakker. Ik zat niet lekker in mijn vel. Het ontbijt smaakte me niet en mijn normaal gezien zo rustige ochtendrondje met de hond was een bron van ergernis. Dat beest, de buren, de auto’s, de wereld maar vooral mezelf vond ik super irritant. Ergernis alom. En vooral boosheid.

Ik ken mezelf en als ik op die manier moe en bozig wakker word is het tijd om een dagje rustig aan te doen en dat doe ik dan meestal wel. Maar niet die dag, want ik moest rond een uur of twaalf een wedstrijdje rijden. Ik maakte me klaar en terwijl ik mijn helm in mijn rugtas deed, voelde ik hoe de stress door mijn lijf gierde. Ik had mijn hartslagmeter nog niet om, maar voelde zo wel dat mijn hartslag veel te hoog zat. Mijn ademhaling was oppervlakkig en op mijn borst voelde ik spanning. Het gevoel dat hoort bij me als ik stress heb.

Klassieke muziek

Met deze hartslag zou ik de helft van de koers nog niet halen, sterker nog, als ik zo door zou gaan was ik voor de start al uitgeput. Ik stapte op de fiets en zette mijn iPod aan. Met klassieke muziek op mijn oortje fietste ik richting de wielerbaan. Terwijl ik mijn buurt uitreed begon ik met ademhalingsoefeningen. In en langzaam uit, rustig aan en die hartslag naar beneden brengen. Het begon te werken, maar ontspannen was ik nog niet. Als een soort zenuwachtige hinde die zich in een veld met leeuwen begaf zat ik op de fiets. Dit schoot niet op, zo zou ik het peloton niet overleven. Zelfs niet het toeristen pelotonnetje van vandaag. Ik zou die irritante renner worden die steeds zenuwachtig in haar remmen knijpt en zo iedereen dol zou maken.

Ik moest wat doen.

Ik keek om me heen en nam de omgeving in me op, de weg, de bomen, eendjes, hardlopers, de nieuwe meer, een moeder met wat kinderen. Als een film trok de wereld door mijn blikveld en ik nam bewust de tijd om alles te zien. Te bewonderen en tot me te nemen. Ik kwam tot rust, nog niet helemaal, maar ik was weer redelijk okay. Ik haalde mijn startnummer op, dumpte mijn rugtas en ging warm rijden. Met mijn iPod nog steeds aan. De rustige inspirerende klanken van Mozart klonken in mijn oortje. En hoewel er anderen om me heen fietsten was ik in staat om een eigen bubbel te creëren en me los te maken van alle prikkels om me heen. Ik was volkomen zen!

Vlak voor de start ga ik nog even naar de WC, doe mijn iPod in mijn tas en zet mezelf en mijn fiets neer aan de voorkant van het wachtende peloton. Vooraan starten, dat vind ik wel zo fijn. Ik handhaaf mezelf daar meestal een tijdje, zak dan wat weg, kom in de buurt van de staart en rijd door het peloton naar voren en als het goed gaat kom ik dan leuk over de finish.

Ontspannen van start

Om me heen staan mensen te kletsen, we moeten nog even wachten tot de start. Mijn linkervoet is ingeklikt en met de rechter steun ik op de grond. Ik friemel wat aan mijn powertap en kijk naar mijn ketting. Ja hij staat op het juiste blad. Alles is goed.
En dan starten we. Ik trap en merk dat ik nog goed ontspannen ben. Ik zit nog in mijn bubbel. Wat een aparte gewaarwording. Een paar fietsen halen me rechts in, links nu ook een paar. Ik voel me ontspannen en trap met mijn benen. De handen nog rustig op het stuur. Nog wat fietsers passeren me. We naderen de eerste bocht en aan weerskanten zie ik wat renners die me inhalen.

“Kom op!” hoor ik naast me en kijk op zij. Een renner lacht me toe. “We zijn nog maar net begonnen.” hoor ik. En dan rijdt de renner me voorbij. Ik kijk over mijn schouder en zie niemand achter me. Dan kijk ik voor me. Shit ik ben gelost! Nog voor de eerste bocht!
Ik zet aan maar mijn ontspannen benen willen niet. Ik blijf alleen. In mijn bubbel. Lekker zen.

Als eerste over de finish

Dan draai ik mijn fiets om en rijd terug naar de start. Ik zie de fotograaf staan die een foto van me maakt. Ik steek mijn handen in de lucht. Per slot van rekening kom ik als eerste en in mijn eentje over de meet. Goed, vanaf de verkeerde kant, dat wel. Maar dat maakt in mijn bubbel niet veel uit.

Ik weet inmiddels dat ik niet echt een wedstrijdsporter ben. Ik ga niet goed om met trainingsschema’s en druk. Als ik mezelf wat laat aanrommelen gaat het me goed af en eindig ik per ongeluk nog eens in de top tien.

 

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

5 Comments
  1. Herkenbaar die stress. Ik ben altijd bloed zenuwachtig voor een wedstrijd en heb het regelmatig gepresteerd om een week lang voor de wedstrijd gewoon niets meer te doen omdat ik anders nog wel eens echt een goede prestatie neer zou kunnen zetten. Toch blijf ik mij voor wedstrijden opgeven want zo’n keihard toch helemaal niet zo’n tegenvallend resultaat na een wedsrijd geeft mij gewoon echt wel een enorme kick. Ik wil ook graag die eikpunten hebben om te weten wat ik nog meer of beter kan doen. Wel heb ik gemerkt dat toen mijn focus daar teveel op lag ipv genieten en lekker mijn ding doen ik er aan onderdoor ging. Nu heb ik nog steeds wel een doel (halve marathon in juni) en een schema maar ik doe het vooral voor mijn plezier. Ik heb ook niet meer 3 schema’s naast elkaar om boven gemiddeld te eindigen bij triahtlons ik train, geniet en zie wel waar ik aan toe kom maar stiekem blijf die drang om te verbeteren er toch nog steeds wel inzitten.

  2. Helaas ben ik geen wedstrijd sporter, iets in mij wil dat eigenlijk wel, maar ik vind dat ik niet genoeg snelheid en talent heb.

    Vorig jaar voor het eerst aan een bepaald trainingsschema gehouden, met als doel Alpe d’hu6. Dat is eigenlijk goed bevallen en heeft zeker zijn vruchten afgeworpen. Dit jaar probeer ik me aan een schema te houden, maar merk dat ik nu de druk mis van een groot doel. Toch heb ik wel leuke tochten op het programma, o.a. AGR, Limburgs Mooiste en Ronde van Nijmegen.

    Het alleen bewegen en gezond bezig zijn, geeft veel voldoening. Toch wil ik altijd een beetje meer en een tandje harder.

    Mijn sport: Wielrennen

    Grtz Kim

  3. Ik ben geen wedstrijdsporter, maar ben wel fanatiek. Ik wil het vooral technisch goed doen en wil mezelf verbeteren. Vroeger bij het wedstrijdzwemmen was ik altijd jaloers op mijn broertje: hij won bijna altijd en ik veel minder vaak. Tot ik erachter kwam dat hij oud was voor zijn leeftijdscategorie en ik jong voor mijn categorie. Toen heb ik geleerd dat winnen leuk is, maar niet het belangrijkste en ook niet alles zegt.

    Dit wordt gereflecteerd in het lange afstandsfietsen (brevetten) wat ik sinds enkele jaren doe. Het mooie aan die sport vind ik dat er geen winnaar is: iedereen die hem binnen de tijdlimiet uitrijdt krijgt een medaille. Ook heb ik daar geen kans om te winnen. Ik ben een van de weinige vrouwen, een van de jongste en redelijk onervaren. Waar ik dan wel van geniet is als men bij de stempelposten zegt: “he, daar is het dieseltje ook weer! Zet hem op en tot straks!” En ik geniet ervan dat ik mezelf over de grens moet trekken. Als dat lukt en ik kom over de finish, dan ben ik blij.

  4. Ik dacht altijd een wedstrijdsporter te zijn, ben namelijk gigantisch competatief ingesteld nogal fanatiek, loop het liefst elke wedstrijd een PR en kan gigantisch balen van een mindere wedstrijd. Maar denk dat het voornamelijk wedstrijden met mezelf zijn, meer dan dat het me gaat om welke plaats ik behaal. Kijk dus meer naar PR en mezelf elke keer kunnen verbeteren dan naar bijv. een podiumplaats.
    Wel kijk ik vaak voor ik een wedstrijd loop naar de uitslagen van het jaar ervoor, zit een podiumplek erin dan ga ik daar zeker voor!
    Sinds dit jaar train ik met een persoonlijk schema als voorbereiding op de Mont Blanc Marathon. Deze zal ik niet zozeer als wedstrijd lopen, aangezien het mijn eerste marathon ooit is en gelijk met 2500 hoogtemeters, maar is het meer het verleggen van grenzen voor mezelf.
    Een soort wedstrijd met mezelf dus 🙂 wat niet wil zeggen dat ik er niet voor 120% induik en heel serieus aan het trainen ben.
    Ik probeer wel zo goed mogelijk om vooral te zorgen dat ik er plezier in hou, want kan ik mn enthousiasme soms nog wel eens doorschieten.

  5. Ben je wedstrijd sporter of juist niet?
    Wedstrijd hardloper met licentie

    Heb je een trainingsschema en een doel?
    Altijd een doel. Ik share dat express of facebook, zodat mensen gaan vragen, wanneer gaan we weer lopen en komt je naar de baan? Of ik post mijn tijden, zoals hier bij jouw. Om mezelf moed in te prenten. MOET LUKKEN MOET LUKKEN.
    Het posten werkt ook als stok achter de deur, want ik ben wel lui. Voor ik het weet en druk ben met andere dingen heb ik 4 dagen niet gelopen. Mijn doel nu is dat de dam tot damloop onder de 1.20 en stiekem hoop ik op een hoge 1.16.
    Ik heb geen vasstand schema maar train wel volgens de beginstelen van traininsleer.
    *Ik train 1 keer in de week lange langzame duurloop van ca 12-25 km opbouwend in kmers. (echt zo langzaam dat je je voor lul loopt 6.30/km).
    *1 keer een intervaltraining op de atletiekbaan als ik zin en tijd heb om 20 km (heen en weer) naar mijn club te fietsen en anders 8 keer 1000 meter met met garmin satteliet horloge. in wedstrijdtempo 10 km, ca 4.45/km.
    *1 keer tempoduurloop van ca 7-10 km, iets hoger dan wedstrijd tempo 10 km = 5.10/km.
    *En de vierde keer is loslopen en als ik me heel krachtig voel iets harder.

    Daarnaast doe ik aan wielrennen en skate met vlagen en wandel in de bergen op vakanties.

    Moet je jezelf verbeteren of is het al genoeg dat je gewoon wat beweegt?

    Ik vind het heerlijk de loopbeweging zelfs als ik harstikke slecht qua temp loop als ik niet in vorm ben zoals nu. Ik geniet dan ook van de omgeving. Verbeteren is altijd mijn doel, alleen mijn prs kan ik niet meer verbeteren op 47 jarige leeftijd. Ben wel heel competitief als ik in vorm kom en vind het erg leuk als ik weer op het podium sta of bij trimloop bij de eerste 3 kom. Laatste keer was eind december 2012, zie hieronder MOET WEER KUNNEN, nu kwakkeljaar achter de rug/ziekten.
    http://www.avlycurgus.nl/wedstrijden/bijlage/uitslag/332VROUW, 16.1 KM

    1 Ineke Luppers Purmerend 1:13:11
    2 Marjolein Carol Krommenie 1:16:17
    3 Sonja v Zeelt Wormerveer 1:22:38

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.