Het sloop er langzaamaan in en opeens zat Myra op het punt dat ze geen lol meer beleefde aan het hardlopen. Niet dat ze stopte met lopen, ben je gek! Het is wat ze doet, het is bijna wie ze is! Maar ze paste wel even haar activiteiten aan…

Uit de losse pols deed ik af en toe een rondje, op het gemak, en op de momenten dat ik dacht er klaar voor te zijn. Er stond nog een triathlon op het programma in de zeer nabije toekomst, dus ik gooide er een rondje fietsen en een aantal banen zwemmen tegenaan en zo kwam ik toch netjes aan mijn drie of vier keer sporten per week. Dat alles op een laat-maar-waaien-tempo. Gewoon, omdat dat was wat ik aankon.

Eerst dacht ik nog dat mijn marathon er zodanig had in gehakt, dat ik daar nog steeds herstellende van was. Maar ergens voelde ik al vanaf het begin dat er méér aan de hand was. Toen ik tijdens een trail in een prachtige omgeving, met al even prachtig weer en leuke ontmoetingen geen enkel plezier beleefde, wist ik dat het echt serieus was. Toch bleef ik doorgaan met sporten, gewoon, omdat niet sporten nog veel rampzaliger zou zijn. Dan zou ik apathisch op de bank blijven zitten en daar is volgens mij nog nooit iemand zich beter door gaan voelen. Ik wachtte op het moment dat de vonk weer zou ontbranden.

Dat moment was nog steeds niet aangebroken bij mijn halfjaarlijkse bezoek aan mijn orthomoleculaire arts, een aantal weken later. Ik vertelde haar hoe het met me ging en dat ik geen enkel plezier meer beleefde. Haar conclusie was even snel als duidelijk: ik zat op de rand van een burnout. Dat betekende een aantal dingen, waaronder: mijn lichaam niet zwaar belasten omdat er door deze toestand al roofbouw werd gepleegd.

Moest ik die triathlon dan maar uit mijn hoofd zetten? In mijn koppigheid besloot ik haar er niet naar te vragen en af te gaan op mijn eigen gevoel als het zover was.

Helaas, de dag van de triathlon was geen goede dag en hoewel ik nog wel mijn startnummer ging ophalen, besloot ik ter plekke dat ik niet zou gaan starten. Dat was een droevig stemmend besluit, maar wel het juiste.

Gelukkig had ik mij een aantal maanden eerder al ingeschreven voor nóg een triathlon, één die een week later zou plaatsvinden. Die had ik eerder al uit mijn hoofd gezet, maar kwam nu als alternatieve optie weer om de hoek kijken. En jippie, deze keer voelde het wél goed en stond ik relaxed en vol vertrouwen op het ponton om te water te gaan voor het zwemonderdeel. Goed getraind had ik natuurlijk niet, maar ik hoefde ook geen snelle tijd neer te zetten. De finish halen was mijn enige doel.

En wat denk je? Ik heb genoten! Van iedere minuut, van iedere meter. Na de finish voelde ik me heel even weer euforisch, op een manier die deed denken aan mijn gevoel nadat ik de marathon had volbracht. En het blije gevoel bleef nog een aantal dagen hangen ook. Fijne bijkomstigheid: het lijkt erop dat de impact op mijn lijf niet al te groot is geweest, omdat ik niet tot het uiterste ben gegaan.

Natuurlijk scheelt het dat ik vakantie heb, maar de lol in het sporten lijkt hiermee weer terug te zijn. Nog steeds rommel ik maar wat aan, met een looptraining hier, een fietsrondje daar en een beetje

zwemmen als het uitkomt. Ik kijk weer uit naar de evenementen die in september gaan komen en ik heb er een nieuwe liefde bij: het fietsen.

Nee, mijn burnout is niet ineens verdwenen en ik zal nog moeten afwachten hoe het gaat als ik weer aan het werk ben. Maar voor mij is wel duidelijk wat ik moet doen als sporten niet meer helpt: blijven sporten! Want ook al ging het allemaal even wat minder, ik heb toch weer een aantal mooie sportverslagen kunnen schrijven.

lornah sportswear hardloopkleding

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.