terugkomen na een zwangerschap

Begin deze maand voelde het alsof ik de balans eens op moest maken. Ik voelde me druk in mijn hoofd en had onverklaarbaar veel pijn in mijn nek en hoofd. Dat maakte dat ik alles in mijn agenda eens de revue liet passeren in de hoop me weer wat beter te voelen.

Het sporten vond ik daarbij een lastig ding. Rationeel gezien weet ik dat mijn ene uurtje in de week op maandagavond een kleine tijdsinvestering is, maar sommige maandagen was ik overdag zo onrustig dat ik serieus overwoog om het sporten te stoppen. Als ik er de hele dag in m’n hoofd al mee bezig ben, hoe goed is het dan nog voor me? Nu weet ik gelukkig ook dat het met een hersenletsel best even duurt voor nieuwe routines goed ingesleten zijn, dus eigenlijk trok ik te snelle conclusies. Maar ja, dat onrustige gevoel elke maandag was nou ook niet echt een feest.

Daarnaast constateerde ik op dinsdag vaak dat ik me energieker voelde dan de rest van de week. De dag na het sporten is vaak een heerlijke dag. En de nacht na het sporten ook trouwens, ik slaap geweldig! Ik ben nooit een avondsporter geweest, maar dit is een fijne bijkomstigheid zeg. Gelukkig heb ik niet al teveel spierpijn in de dagen na de training dus eigenlijk is het onzin om te stoppen met trainen. Ik ga al zo weinig, als ik nu een stap terug doe dan ben ik weer helemaal terug bij af.

Maar toch is er iets veranderd, ook tijdens de lessen. Waar ik voorheen nooit op de klok keek hoe lang de les al bezig was, betrap ik mezelf er nu op dat ik dat wel doe. Ik kan met mijn herstellende lijf en met maar één uur trainen per week natuurlijk niet zo goed met de groep meekomen en blijkbaar frustreert me dat. Het valt me mee hoe snel je kracht kunt opbouwen, ik squat tot mijn grote verbazing alweer met flink wat kilo’s. Maar mijn conditie…. Al tijdens de warming-up begin ik me af te vragen hoe ik dit ooit moet overleven. Helpt ook niet echt mee dat ik regelmatig sta te tollen van de duizeligheid. Ik moet zeggen dat ik op zulke momenten echt héél erg klaar ben met het sporten, het ziekzijn en de hele afgelopen periode.

Ik merk daarnaast ook dat ik echt idioot veel sneller afgeleid ben. Het schijnt dat je na een pre-eclampsie behoorlijk wat restklachten kunt houden, misschien heeft het daarmee te maken. Maar ik kom slecht in de focus waar ik eerder altijd zo van genoot. Het helpt enorm als de rest van de groep achter me aan het trainen is. Drie of vijf en zelfs een paar keer zeven squats binnen een minuut lukken het best als ik naar een dood punt op de muur kan kijken en niet ‘gestoord’ word door bewegingen van anderen. Hoewel het wel prettig is om met iemand anders samen een team te vormen, want ik ben als vanouds nog steeds continu de tel kwijt.

Al met al is het allemaal nog een beetje zoeken naar de juiste balans. Ik weet dat ik door moet gaan met sporten, maar het gaat allemaal nog niet vanzelf. Heel voorzichtig begin ik wat vooruitgang te merken en één keer in de week is beter dan geen keer in de week. Maar kennelijk had ik ergens in m’n hoofd nog niet helemaal bedacht dat mijn lijf behoorlijk wat te verduren heeft gehad en dat ik niet te hard van stapel moet lopen. Behalve ‘in beweging blijven’ heb ik geen grote doelen op dit moment, maar het zou toch leuk zijn als ik in elk geval aansluiting bij de groep kan houden. Dat doel lijkt me eigenlijk ook wel groot genoeg voor dit moment.

Lizanne

Tijdens haar zwangerschap scheef Lizanne over sporten met een zwanger lijf. Deze moeder, tekstschrijver en journalist schrijft graag voor vrouwen, omdat ze wil vertellen over wat voor haar belangrijk is: je eigen ruimte durven nemen, doen waarvan je energie krijgt zonder altijd aardig gevonden te hoeven worden. Voor haar is dat de sleutel tot een gelukkig leven.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.