Vroeger vonden mijn ouders het leuk om gezellig samen te wandelen. En drie keer raden waar ik een hartgrondige hekel aan had. Juist ja… Des te opvallender dat ik de afgelopen vijf jaar de nodige kilometers heb gelopen. Soms maar een kwartiertje per dag, maar ook genoeg dagen dat ik met gemak de tien kilometer haal. Het verschil met vroeger? Ik loop niet meer alleen.

Zo’n anderhalf jaar na mijn ongeluk, in oktober 2011, verhuisden we naar een rustiger woning en diezelfde week verloor ik mijn baan. Omdat we de donkere tijd van het jaar in gingen en ik niet eenzaam op de bank in een vreemd dorp wilde zitten, besloot ik dat er een hond moest komen. Tamelijk impulsief, achteraf misschien tamelijk onverstandig, maar uiteindelijk bleken die drie dingen samen een soort van mijn redding. We kwamen een Spaans prinsesje van nog geen veertig centimeter hoog tegen en besloten haar te adopteren. Vanaf de eerste dag dat ik mijn lijf moe kon maken met wandelen, waren mijn slaapproblemen verdwenen. Het ritme van slapen-eten-wandelen bleek me bovendien zo ontzettend goed te doen dat ik eindelijk uit het dal begon te klimmen waar ik al veel te lang in zat.

Inmiddels kan ik wel zeggen dat het gewoon supergoed met me gaat. Waar ik ooit dacht nooit meer te kunnen werken, run ik nu al twee jaar mijn eigen tekstbureau. Waar ik dacht nooit meer te kunnen sporten, doe ik nu meer dan ik in al die 21 gezonde jaren voor mijn ongeluk heb gedaan. En waar ik dacht mijn dagen eenzaam op de bank te slijten, kom ik nu meer buiten dan ooit. Met Lola dus, de diva met onvermoeibare pootjes.

Toen Tanja dit najaar voor zichzelf begon en besloot bootcamplessen te gaan geven, was ik niet gelijk enthousiast als ik heel eerlijk ben. Ik ben meer een binnensporter dacht ik altijd. Maar toen ze vertelde voor de reguliere bootcamples óók een uur in te ruimen voor bootcamp samen met je hond, was ik om. Ik heb twee jaar intensief met Lola getraind op zaterdagochtend en had er wel weer zin in om wekelijks samen iets leuks doen. Dat bleek Lola ook te vinden. Elke zaterdagochtend staan we nu samen met een stel andere bikkels op Bussloo en het is echt zoveel leuker dan ik had kunnen vermoeden! Lola springt als een blije puppy rond, mijn lijf kan ook lekker aan het werk en we hebben het echt gezellig samen. Kijk dit filmpje op facebook maar eens!

Ondanks de jaren van training met Lo, voorzag ik toch wat ongehoorzaamheidjes die in zo’n les naar boven zouden komen. Maar no problem at all, het gaat vooral om de lol die je samen met je hond hebt. Zo beginnen we doorgaans met hardlopen, vooruit en achteruit, terwijl je contact met je hond houdt. We sjouwen met zware zakken, trekken sprintjes en squatten met de honden als brave bewakers naast ons. Als ik lunges maak, loopt Lola van mijn linkervoet naar mijn rechtervoet en weer terug en ik spring nooit meer in m’n eentje over een balk of op een bankje. Als ik push-ups of (schuine) sit-ups doe, verveelt ze zich misschien een beetje, maar als ik daarna wat burpees op het strand maak en zij even los mag rennen, is ze weer helemaal blij.

Wat Lola betreft kan het dus niet snel genoeg weer zaterdag zijn, haar blije bek als we in de auto zitten en het parkeerterrein oprijden is goud waard. En eh, prettige bijkomstigheid is dat ze de rest van de zaterdag knock-out gevloerd ligt. Niemand had gezegd dat het alleen voor de baas inspannend was, toch? 😉

Overigens, als er SVS-ers zijn die een keertje mee willen doen, lijkt het me leuk ze te ontmoeten! Mijn mailadres is [email protected].

Lizanne

Tijdens haar zwangerschap scheef Lizanne over sporten met een zwanger lijf. Deze moeder, tekstschrijver en journalist schrijft graag voor vrouwen, omdat ze wil vertellen over wat voor haar belangrijk is: je eigen ruimte durven nemen, doen waarvan je energie krijgt zonder altijd aardig gevonden te hoeven worden. Voor haar is dat de sleutel tot een gelukkig leven.