Vier maanden geleden was het nog rustig op de weg. Wanneer ik op de zondagochtend op de fiets stapte, mocht ik blij zijn wanneer ik een wielrenner tegen kwam. Vaak, net als ik, gehuld in een dik pak kleren om te voorkomen dat we koud zouden worden tijdens onze winterse ritjes. We keken op om even ‘hoi’ te zeggen, om vervolgens beide weer ons eigen weg te gaan. Koude tenen hoorden erbij, net als bevroren wimpers en een natte vlecht. Lekker eenzaam genieten van de rust op de weg.

De rust is verstoord. De mannen zijn los. De ‘heee-s’ en ‘jooo-s’ vliegen me om de oren. De korte broeken kunnen (blijkbaar) weer uit de kast. De mannen zoeken hun vermaak weer op, werken op hun manier aan hun conditie. Lozen de energie die ze door de week hebben opgebouwd. Net als beren die in hun winterslaap hebben gehouden, zoeken ze hun weg, hun territorium. De mannen bakenen hun territorium af, want wanneer je weigert aan te haken kan ik maar beter plaats maken. De mannen zijn in de meerderheid, maken meer lawaai en zullen niet wijken. De mannen zullen de komende tijd steeds vaker hun dure bolide uit de garage trekken. Op zondagochtend om 10u, vaste prik. Met de jongens de wegen bezetten, het fietsverkeer onveilig maken en vooral, gemiddeldes vergelijken. Het is weer zo ver. De beer is los.

Gister heb ik me weer tussen de mannen geworpen. Of, eigenlijk, rond de mannen begeven. Omdat ook ik even buiten wilde spelen op de vroege zondagochtend. Ik heb niet aangehaakt maar heb het van een afstandje bekeken. 120km fietsen door Duitsland, langs de Nederlandse grens. Ik heb me weer even verwonderd. Ik heb me weer even klein en stil gehouden. Ik heb het allemaal eens even bekeken en op me in laten werken. Net als beren in hun winterslaap is dit een mooi fenomeen. Ik heb er even een nachtje over geslapen. En nu, heb ik voor al deze mannen een bericht.

Lieve mannen die fietsen, appeltaart eten, plassen lang de kant van de weg en weer fietsen. Lieve mannen die waaiertjes rijden, wind mee en wind tegen. Lieve mannen zorgen woordenwisselingen, zonder contact (het lawaai tijdens het appeltaart even daar gelaten). Lieve mannen die alleen maar rijden. Lieve mannen die als het moet, de zwakte schakel achterlaten. Lieve mannen die streven van 30+, of liever nog 35+. Zweet op het voorhoofd, buik tussen de benen. Jullie zijn een bekend en mooi fenomeen. Ik ben blij dat jullie er zijn. Dat jullie de wegen opvullen. Dat jullie geweldige gemiddeldes rijden en iedere zondag weer de discipline op kunnen brengen om ZO HARD te fietsen. 120km tijdrijden, iedere week opnieuw. Ga er maar aan staan. Petje af, maar dan ook echt.

Lieve mannen, geniet van jullie tochtjes en van jullie appeltaart. Genieten van jullie berentijd. Van jullie waaiers, van jullie stiltes, van jullie kilometertellers en hoge wielen. Maar doe mijn uitzicht één plezier – ook voor jezelf – en scheer wel je benen en neem eens geen slagroom op de appeltaart.

Berber!

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.