“Weet je wie we moeten vragen om voor ons te bloggen?” zei Rhodé tijdens één van de workouts die ze samen met Rose doet. “Astrid Geerts,” ging ze verder, “want die doet zulke gave dingen.” En dat klopt. Astrid gaat de gaafste sportieve uitdagingen aan en blogt daar ook graag over. Dus hier het blog van Astrid, stoere vrouw, fietsmeisje en avonturier…

 

4km kajakken, 23km MTB-en, 7km trailrunnen, 14km MTB-en en een runbike van 6km, en dat alles in de Ardennen met een heleboel hoogtemeters. Dat is de Grand Raid, het multisport event waar je als duo aan meedoet. Of eigenlijk: het multisport event waar ik aan de start stond. Als training voor de Aurlandsfjellet Xtreme Triathlon (AxTri) – een halve triathlon in Noorwegen – waar ik me half oktober samen met drie triathlonvriendinnetjes voor ingeschreven heb.

 

Op het water

Geen idee wat met te wachten stond in de Ardennen, want kajakken doen we nooit en fietsen en rennen in een bergomgeving ook niet. Zelf zouden we zoiets niet zomaar doen, maar onze trainers kwamen met het idee. En onder het mom van ‘als zij het een goed plan vinden’ hebben we ons ingeschreven, ons niet te druk gemaakt van tevoren en zijn van start gegaan.
Als je nooit kajakt dan is dat kajakken best even lastig. Je moet namelijk samen die kajak zo snel mogelijk de goeie kant op zien te krijgen, botsingen met andere kajaks, takken en de kant zien te voorkomen. Dit allemaal doe je met armen die er na 10 minuten eigenlijk wel klaar mee zijn, terwijl ze er dan nog ruim 30 moeten. De kajaks waren gelukkig groot en stabiel en gevaar voor omklappen was er vrijwel niet, maar we hadden wel beter kunnen nadenken over onze kledingkeuze, want je wordt natuurlijk hartstikke nat. Daar hadden we op het water niet zo’n last van, maar met een temperatuur van 11ᵒ en na drie kwartier krampachtig een peddel vastgehouden te hebben, was het dicht krijgen van je helm ineens heel moeilijk en leek het er meer op dat ik ijsklompjes in mijn schoenen had, dan wat anders.

Kajak

Mountainbiken in de Ardennen

Maar ik was blij, want ik mocht fietsen! En wanneer fiets je nou in zo’n MTB-hemel als dit?! Dat we na 2km fietsen een riviertje over moesten steken, met het koude water tot aan je knieën en je fietst op je nek, dat vond ik dus eigenlijk alleen maar heel tof. Mijn maatje dacht er echter wat anders over. Een sportieve meid, maar zo technisch en extreem MTB-en is niet haar ding én ze had last van de kou. Gelukkig kon ik haar helpen door zelf half terug te waden en haar fiets van haar over te nemen. Na deze oversteek diende de eerste van vele steile beklimmingen zich aan en bij mij ging het in mijn hoofd ongeveer van “kom maar op, ik zal je eens laten zien dat ik wel boven kom” en bij mijn maatje “*&#^@$&@*$, heb ik net die rivier gehad, moet ik ook nog zo’n *&#^#* helling op”. Dat betekende dus tot rust komen, even aandacht voor de schitterende omgeving waar we waren en terug naar het feit dat we dit deden omdat we het leuk vinden en dat vooral zo wilden houden. Dat hielp en samen konden we lekker verder!
Die MTB-hemel hè, daar was ik dus echt! Wat was het leuk en uitdagend en wat vond ik het stiekem jammer dat ik in afdalingen af en toe op m’n maatje moest wachten. Voor ons Nederlanders, die wat single tracks kennen maar verder niet zoveel gewend zijn, was dit parcours soms ook té uitdagend en dan werd er niet voor niks gewaarschuwd met mooie bordjes. Vooral deze specifieke helling. Echt, ik heb geen flauw idee hoe je daar al fietsend naar beneden kan komen. Niet alleen ontzettend steil, zo steil dat als je even je kont van je zadel haalt je inderdaad voorover van je fiets vliegt, maar ook nog smal, met bomen naast, voor en boomwortels onder je.
Voor ons betekende deze helling afstappen. De veiligste, maar zeker niet de minst vermoeiende of gemakkelijkste optie. Bij de derde helling waar op deze manier gewaarschuwd werd vond ik dat ik op mijn fiets naar beneden moest kunnen. Met mijn gewicht laag en naar achter, remmen ingeknepen, beide voeten losgeklikt en één been als noodopvangsysteem lukt dat ook. Slechts iets sneller dan m’n maatje al lopend, maar ik had bedacht “alles wat ik op de fiets zit hoef ik niet te lopen….” Dezelfde tactiek die ik ook bergop gebruikte, want je kunt denken dat je dan maar gaat lopen als het te steil en zwaar wordt, ik kan je verzekeren dat je kuiten dat absoluut geen goed alternatief vinden…

 

Trailrunning

Na 2u30 fietsen (en het was “maar” 23km…) waren we in het parc fermé en konden we gaan lopen. Voor mij het spannendste onderdeel, want al jaren heb ik niet structureel kunnen lopen door een enkelblessure en ik was heel benieuwd of het nu, met een rustige en andere trainingsopbouw, in wedstrijdvorm goed zou gaan. Nou, dat ging het eigenlijk best en voor we het door hadden stond er 4km op de teller. Maar ja, trailrunnen in de Ardennen kan natuurlijk nooit zo gemakkelijk zijn en dat bleek al snel; we moesten een modderige steile wand op klauteren. Iets waar je benen absoluut geen zin meer in hebben en iets wat mijn hartslag diep het rood injaagde. Gelukkig was mijn maatje nu compleet in haar element, want nu kon zij mij er doorheen praten en met het vooruitzicht dat ik zo weer mocht fietsen werd de gang er weer ingezet. *Boks* Etappe 3 gehaald!

 

Runbike

Maar hiermee was ik nog niet klaar. Mijn lichaam wel trouwens en na 500m op de fiets liet het me dat weten. Kennen jullie die spier aan de binnenkant van je bovenbeen die je gebruikt als je je trapper naar boven haalt? Nou, ik kende hem niet, maar hij kwam zich met overtuiging melden. AU! Bij elke beweging omhoog schoot de pijn er doorheen en ik kon niet meer fatsoenlijk fietsen. Gelukkig heb ik het er soort van masserend uit weten te krijgen en het voordeel van mijn geploeter die eerste twee kilometer was dat we de twee andere dames tegenkwamen. We hebben met z’n vieren op gefietst en dat was fijn, want we zaten er allemaal een beetje doorheen.
Maar ja, als je eenmaal ergens aan begonnen bent…
Dan maak je het af en ga je ook als je voor de vierde keer in de wisselzone komt weer verder. Dit keer voor de runbike, waarbij een van beiden loopt, de ander fietst en je onbeperkt mag wisselen. In ons geval kwam dit er op neer dat mijn maatje alles ging lopen. Zodat ik mijn enkel niet zou overbelasten en zodat zij die ellendige fiets (zo voelde het voor haar) niet meer op hoefde. Maar wat een bikkel zeg! Want na al zo’n 6 uur intensief bezig te zijn vind geen enkele vezel in je lijf het nog een goed plan weer te gaan hardlopen. Aan mij de taak haar daar niet aan te laten denken en dus zat ik verhaaltjes te vertellen op de fiets. Dik, dik respect voor haar, want ze ging door en na 6u41 was daar de finish.
We hadden het gehaald!! Blij was ik dat, ook al is deze wedstrijd twee weken later pas echt uit mijn lichaam, dat lichaam zo’n monstertocht aan kan. Blij vooral met mijn hoofd, want al had ik het soms zwaar, geen moment heb ik er aan getwijfeld niet bij de finish te komen. Dus is het eenmaal zover dat ik in Noorwegen aan de start sta… dan kom ik er na een lange dag ook zeker aan de finish. Precies dat was natuurlijk het doel van onze trainers: *mission accomplished*.


Vanavond Fietsen? Bestel voor 15u!

Astrid

SVS is voor Astrid de kans om over de dingen die zij belangrijk vindt te vertellen. De sportieve computer nerd ervaart de natuur als haar thuishaven, haar rustpunt. Fietsend door Kenia, zwemmend in een Fjord in Noorwegen. Maar ze staat met haar werk in de IT ook midden in de moderne wereld. Midden in de drukte van deze tijd, het luide roepen van mensen op social media en het uitputten van de aarde door de mens, probeert Astrid haar weg te vinden. Balans te bewaren en kleine manieren te ontdekken om zo mooi mogelijk te leven. Schrijven voor onze site doet ze niet vaak, maar zodra ze het doet is het altijd raak

2 Comments
  1. DOEN dan Arinka! Een stoere door de modder worstelende vrouw kan dit ook! (Dat kan dan eventueel ook de halve afstand, die absoluut niet minder stoer is).

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.