Inmiddels weten we dat Berber zich heeft laten helpen aan haar schrale lippen. Een ingrijpende operatie waar ze nog wel een paar weekjes van moet herstellen. Toen de operatiedatum eenmaal bekend was, moest ze gewoon ‘nog even’ een halve marathon doen. 

Zondag 4 oktober 2015 – Gewicht: 73kg. Ochtendpols: 43bpm. Slaap: 5uur. Gister: niet getraind, wel getreind. Vandaag: de halve van Wieringerwerf.

// 0 tot 4km – Wat tof! Mistig, koud, weinig mensen. Ik kom langzaam in een ritme. 4’40″/km. De man voor mij loopt een prima tempo. I’m ready! //

Wat vooraf ging

Op zaterdagavond in de trein, 2uur lang. Al 5u geen eten gehad. Ik ben niet in een restaurant beland, niet in de bios. Happy offseason, moederziel alleen in de stinktrein tussen Amersfoort en Zwolle. Nou ja, niet helemaal. De conducteur kwam een paar keer langs maar hield het bij ‘goedenacht’. De dronken man op de bank voor me komt niet verder dan het neuriën van de hits van David Guetta. Verdrietig, dat voel ik me. Waarom heb ik nog steeds last van m’n f#cking schouder? Waarom doe ik geen halve triathlon morgen? Waarom voel ik me geen atleet? Verdomme!

// 4 tot 8km – Een mooi groepje van 6 mannen en 2 vrouwen. We hebben inmiddels de bewoonde wereld achter ons gelaten. Terug geschakeld van 4’40” naar 4’50”. Al pratend lopen we tussen de bomen door naar het wijde land. Kop in de mist en de zon. Easy like a Sunday morning. //

Treinreis 2.0

Stilletjes hoopte ik dat de batterij van mijn telefoon het vandaag iets langer vol zou houden dan normaal. Stiekem werden er plannetjes gesmeed. Waar er 5 minuten daarvoor alleen nog maar plaats was voor tranen, liefdesverdriet, frustratie, boosheid en onzekerheid, bedacht ik me ineens dat de wereld zo slecht nog niet was. Dat ik nog altijd kan rennen als ik dat wil. Dat er volgend jaar genoeg andere triathlons zijn. Dat ik altijd eten in de koelkast heb. Dat ik me dus echt druk maak om de batterij van m’n telefoon en om of de mannen van Nederland mijn buik wel mooi vinden. Ongelofelijk.

Gevolg: ‘www.dutchrunners.nl, hardloopkalender. Dat doet de 20% van de accu nog wel. 10km Zuidwolde, 10km Drachten. Als ik daar ga rennen zie ik allemaal bekenden aan de start waarschijnlijk. Nee, dat is niet de plek om m’n frustratie te lozen. Ik scroll naar beneden en vind een wedstrijd van AV Wieringermeer, 10km. Dat klinkt beter. Kop van Noord-Holland, koud en kaal. Sounds like a plan, heerlijk uitwaaien in het niets. En; ook een halve marathon. Wattefuck, why not? Start over 10u, moet kunnen.

// 8 tot 10km – Langzaam voel ik mijn carbloadmeal van vannacht op komen zetten. Maar er is naar mijn weten nog nooit iemand dood gegaan aan een zijsteek. De mannen praten vrolijk door terwijl ik het spoor van de voorste laat varen en de rug van de andere vrouw in de groep kies. Even doorzetten, rust nemen achterin de groep en straks weer meedraaien. Net als op de fiets! We zijn immers bijna op de helft. //

Niet denken maar doen

Dat het niet de ideale voorbereiding is voor een halve marathon weet iedereen, zelfs ik. De 2 smartbars in m’n tas verdwijnen als een gekke vorm van carbloading in m’n mond. Ergens vind ik nog een appel. De hardloopkleding in m’n huge reistas moet het wel doen voor morgen.

// 10 tot 13 km – Lopen is zwaar. Ik ga langzaam trekken aan mijn schouder. In het ritme van de dame voor mij. Come on Berber, come on! Water bij de verzorgingspost? M’n buik moet er niet aan denken! En we zitten nog niet op ‘n uur, kan nog wel even wachten. Focus, lopen.. // 

Nog een uur voordat ik thuis ben. Een uur om de benen te laten rusten. Daarna nog een uur om echt iets voedzaams te gaan eten en in m’n bed te belanden. Nog 5u op te slapen. En dan nog 2,5u om te ontbijten, de Afsluitdijk over te steken, een startnummer te halen en iets van warm te lopen. 10u voor mijn langste run ooit. Schoentjes aan en gaan. Hallo leven!

// 13 tot 19 km – Stoppen bij elke verzorgingspost om even bij te tanken. Stoppen om te plassen. Stoppen omdat rennen en huilen niet samen gaan. De benen van de 4’45” heb ik allang losgelaten. De rug van de eerste dame ook. Mijn eigen winnaarshart ligt ergens in het open veld, denk ik. Mijn doorzettingsvermogen wordt op de proef gesteld. Elke kilometer weer. Op m’n horloge zie ik 5’00” verschijnen, 5’05”, 5’20”. Zal ik het aanbod om in de auto terug te gaan dan deze keer maar niet afslaan? //

Onbegonnen werk? 

Eigenlijk wist ik het al. Toen ik de auto parkeerde om 1.08 op ‘zondagochtend’. Toen ik m’n bed indook. Toen ik opstond en m’n ontbijt naar binnen werkte. Toen ik de Afsluitdijk over stak. Bij deze raad ik af een halve marathon te gaan lopen zonder voorbereiding. Maar waarom deed ik het dan toch? Ook toen ik de nutteloosheid ervan eigenlijk al zag aankomen, wist ik dat dit nodig was. Een sportershart voeden. Even jezelf bewijzen dat je het ‘wel’ kan. De frustratie kwijt. Iedereen heeft dat soms nodig. De éen in een ronde wandelen na een lange werkdag, de ander in een kickboxtraining. En ik in het lopen van deze halve.

// Nee Ber, rennen zul je. De tranen zijn het waard. Wat kan die snelheid je nou schelen? Who cares? Lopen, genieten van het feit dat het kan. Dat het mag. Dat jij in staat bent tot. Tranen met tuiten, met de finish als tijdelijke stop. Dit is pas het begin. Hard werken is dan misschien voor talentlozen, voor dommen en voor diegene die niks beters te doen hebben. Maar ik vind het heerlijk. En dat is waarom ik sport. Huilen, bidden, vechten, lachen, zingen, werken en bewonderen. Iedere dag beter, iedere dag weer jezelf uitdagen en vooruit kijken. //

Een zondag in oktober. 22km in de benen, minstens 22 tranen gehuild, 22 zweetdruppels weggeveegd, minstens 22 slokken water teveel gedronken, 22 keer gedacht om op te geven en 22 keer opgestaan en doorgegaan. Niet het debuut op de losse halve waarvan ik gedroomd had maar wel de halve waar ik het beste uit mezelf heb gehaald. Mistig, koud, weinig mensen. Dag offseason. Ik kom langzaam wel weer in een ritme.

Liefs,
Berber

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.