Het leed dat blessure heet, een bekend fenomeen. Dan kun je niet sporten zoals je wil. Dan kun je niet sporten zoals je nodig hebt. Dan word je stront-chagrijnig, ga je rare dingen doen en transformeer je in no-time in een couch potato. Tenminste, zo werkt dat bij Martine.

Ho wacht, die intro klopt niet. Zo werkte dat voor mij. Sinds ik lid ben van de SVS-community, gaat het anders. De frustratie is niet minder. Bij elke blessure, groot of klein, ben ik teleurgesteld in mijn lijf. Maar ik kan mijn verhaal kwijt. Bij vrouwen, sporters die het begrijpen. Die ook met blessures kampen of met andere beperkingen van hun lijf te maken hebben. Met wie ik kan delen hoe ik me voel. Die delen hoe zij omgaan met blessures of een onwillig lijf.

Gedeelde smart is halve smart

Zo’n cliché, maar daardoor niet minder waar. Door te delen wat een blessure voor mij betekent en wat het met me doet, en de reacties die daarop komen. Het begrip, de virtuele knuffels, het hart onder de riem en de tips die tot herstel leiden. Het doet me goed. Maakt dat ik me iets minder chagrijnig voel. Dat ik op zoek ga naar alternatieve vormen van beweging.

De kracht van de SVS-community zit in het delen. Delen van goede en mooie momenten. Delen van teleurstelling en verdriet. Delen met vrouwen die het begrijpen. Die hetzelfde mee maken of gemaakt hebben. Die tips hebben. Vrouwen die elkaar steunen, door dik en dun.

Natuurlijk is het niet zo dat ik voor het SVS-tijdperk mijn blessureleed niet kon delen (ik zou mijn loopmaatjes en echtgenoot tekort doen).  Maar delen met jullie, mede stoere vrouwen, dat is anders.

In de goede tijden delen we onze successen en zijn we trots op elkaar. In de slechte tijden steunen we elkaar, peppen we elkaar op en slepen we elkaar erdoorheen.

Daarom: dank aan alle stoere sportvrouwen, voor al het onderlinge support.

X
Martine

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.