Ik ben op tijd, haal mijn startnummer ‘911’ op en begin me even warm te lopen. Zo kan ik even het terrein verkennen.

Ik kijk om me heen en kom tot de conclusie dat dit geen gewone 10K is. Het hele dorp ligt overhoop door dit hardloop evenement.

De Olderbroeker Streetrun gaat over steigers, zigzagt door vrachtwagen trailers, over gladde grasheuvels, door een maisveld en over speciaal aangelegde zandheuvels.
Ik kijk alvast naar de 4 kilometer loop die vooraf gaat aan mijn 10 kilometer race. En het valt me meteen op: de stress in het startvak is even wat anders dan het gezellige gehops bij de Color Run. En over een halfuur is het mijn beurt om daar te stressen.

Persoonlijk moet ik wel een beetje lachen als ik de winnares van de 4k met haar ahnden in de lucht over de finish zie komen. Ze is mijn fashion twin en draagt dezelfde Asics en topje van de HM. Misschien is het wel een teken. Ach, het is in ieder geval een inspiratie: I have dressed like a winner, dus moet ik er ook maar wat van maken, toch?

Dan is het mijn beurt. In het startvak staan opvallend minder mensen dan bij de 4K, dus de spanning is om te snijden.
Het is een minuut voor de start. ….kan ik dit wel? Om me heen gaat iedereen in positie staan.
Dertig seconden voor de start. ….Waar ben ik aan begonnen? De laatste keer dat ik mee deed aan een ”wedstrijd” was op de basisschool!
10…9…. 8… stel je sporthorloge in en GO!

Ik weet niet hoe, maar ik zit in een kopgroep. Op de een of andere manier dacht ik dat het aanklampen aan een groep makkelijker zou zijn. En ik heb dus deze groep gekozen
Met het fietsen wordt je meegezogen door het peloton. Maar dit was hardlopen, en hardlopen doe je zelf. Geen persoon voor mij fysiek makkelijker kon maken.

Het placebo-effect van de kopgroep duurt niet lang. Ik besluit in mijn eiegn tempo te gaan lopen, maar dat duurt niet lang. Bij elke steiger hoor ik de mensen achter me ook keihard stampen op de stalen platen en buizen. Iedere keer denk ik lekker mijn eigen tempo te rennen en dan klinkt het alsof er een boze menigte achter me aan jaagt… Ongemerkt voer ik dus alsnog het tempo op, want ik moet die mensen voor blijven!

Het zouden 5 ronden a 2 kilometer zijn, en ik was stuk bij ronde 3. Ik was niet meer de kopvrouw, en de obstakels vielen steeds zwaarder.
Als je moe wordt, wordt je voetval slordig, en dat is nou precies wat bij dit soort ronde’s gevaarlijk is, het gevaar voor een fikse blessure schuilt niet om de hoek. Nee, het kijkt je de hele tijd aan en knipoogt zo nu en dan naar je. Ik probeer een blessure zo goed mogelijk te ontwijken en ga door op focus en doorzettingsvermogen.

En de focus helpt. Ik heb mijn laatste twee ronden goed neergezet

De supporters langs de kant.. een applaudisserende band, een enthousiast vriendje, kindjes die door het dolle langs het hek met je mee rennen…
Ik hervind mezelf weer uit het moment van vermoeiing, en knal door.
Uit eindelijk haal ik een paar deelnemers zelfs een ronde in…tja, dat zijn ook weer goede tekenen! En het vooruitzicht dat slechts een dame mij had ingehaald was natuurlijk ook leuk! “Als ik zo door ga zal ik een podium plaats behalen!” bedenk ik me ineens en dat geeft me de energie om nog even door te zetten.
olderbroeker streetrunAchteraf waren er niet zo veel vrouwen die mee deden, dus kon het ook bijna niet anders. Maar ik voel mij alsnog heel trots toen ik als 2e over de finish kwam en er 50 minuten op de teller stond!
Meestal doe ik er een uur en een kwartier over… ik ben dus een derde sneller dan mijn eigen record!
33% sneller… Dit is dus wat een wedstrijd met je doet. Dit had ik nooit verwacht!

En dan kan je toch wel met een heel erg brede lach op dat podium klimmen. In eerste instantie voelt dat maar raar.
Ik, ergens goed in zijn? Al die aandacht…. ik voel me net als dat kind die ongemakkelijk op de stoel van de juf moet staan terwijl de rest voor mijn verjaardag zingt. Vrolijk en trots! Maar ook een beetje in de war: maar..ik ben ik maar, hoe kan dit?
Als prijs neem ik een mooie roze tas in ontvangst nemen van de Only, en die wordt nu gebruikt voor mijn volgende missie: Trimzwemmen!

De Oldebroeker Streetrun is zo uniek en goed georganiseerd, maar vooral super leuk. Wie van jullie dames komt mij volgend jaar van mijn troon stoten? Een ding is zeker… ik ga weer mee doen! En doe mijn winnaarskleren aan.

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

3 Comments

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.