Het is de zondag van de IJsselloop en al vroeg hangt er ‘dat sfeertje’ in de binnenstad van Deventer. Gehuld in hun Stoere Vrouwen Sporten hoodie starten Rose en Astrid langzaam op met een ontbijtje bij Bagels & Beans: uitzicht op Brink waar dadelijk de kidsrun begint. Glimlachend zien ze hoe het plein langzaam volloopt.

Uit alle hoeken en gaten komen er kinderen richting Brink. Kinderen achterop de fiets bij hun ouders. Een hardloopvader hand-in-hand met zijn dochter. Twee vrolijke meiden samen met papa en een hardloopmama die zenuwachtig is voor haar eigen loop. Opeens springt Rose op en rent naar buiten. De reden? Op het pleintje voor ons staat een groep kinderen, hardloopschoenen aan en allemaal in hetzelfde t-shirt. Ze doen een warming-up, of in ieder geval iets wat er op lijkt. Net niet zo klungelig als het er op zaterdagochtend met een nieuwe lichting Start2Run deelnemers uit kan zien. Wel een stuk schattiger. Fantastisch om te zien! (lees verder onder afbeelding)

 

Warming up voor hardlopertjes @ijsselloop #kidsrun #runhappy #running #runner #run #salland #deventer #nevernotrunning

Een video die is geplaatst door Rose Mentink (@stoerevrouwensporten) op

We zoeken een mooi plekje naast de Waag zodat we de start goed kunnen zien. Als het startschot klinkt, komt er een groep kleine racemonsters voorbij vliegen. Alsof ze 50 meter gaan sprinten in plaats van een kilometer rennen. En wat een geluid, BOEM BOEM BOEM!!! Al die stampende voeten door de straat… We constateren lachend dat er aan de techniek nog wel wat te schaven valt.

Als de groep met kids voorbij is, lopen we verder richting de Wilhelminabrug. En dan ineens hoor ik een bekende stem. Het is de stem van de speaker. Vol enthousiasme, met kennis van de loop en de deelnemers. Aan een stuk door pratend neemt hij het publiek compleet mee in de wedstrijd. Het is niet zomaar een speaker hoor, het is dé speaker. half hardlopend Nederland zal hem kennen. Dít is de stem die bij een hardloopwedstrijd hoort. Het is de stem die me onmiddellijk een blij en vertrouwd gevoel geeft. Het is namelijk de stem van mijn jeugd, de stem die ik van mijn 6e tot mijn zestiende zeer geregeld hoorde. Het is de stem van mijn atletiek carrière.

Meteen komen er allerlei herinneringen naar boven. Ik voel het ook. Hoe ontzettend zenuwachtig ik kon zijn voor een cross. Dat ik dan huilend tegen m’n moeder aan stond en echt, écht niet wilde. Terwijl ik vervolgens super blij en enthousiast finishte en nog wel een keer wilde. Hoe ik bij baanwedstrijden juist huilend over de finish kon komen bij de 1000m. Mijn 1000m. De afstand die ik zo perfect wist in te delen dat ik bij de finish compleet kapot was en huilend in de armen van diezelfde moeder stortte. Die ene wedstrijd waarbij ik net 4 honderdste te kort kwam om het clubrecord te breken. (lees verder onder afbeelding)

 

De kinderen bij de kids run zijn zooooo schattig @ijsselloop

Een video die is geplaatst door Rose Mentink (@stoerevrouwensporten) op

De AA-drink die we na een wedstrijd altijd kregen, of het spelletje met kraaien en vleermuizen toen we nog heel klein waren. Hoe het voelt om met je spikes in op een baan te lopen, of hoe een speerwerp uit je hand vliegt. De grote tent met thee en snert bij de cross die de club in Epe altijd organiseerde. Hoeveel lol we hadden als we met het een team een wedstrijd hadden.

Het is er allemaal weer door deze stem en ik besef dat ik eigenlijk alleen maar hele fijne herinneringen heb aan de atletiekbaan. Ook al vond ik het op m’n zestiende niet leuk meer en heb ik er inmiddels een voetbal-, knotsbal- en triathlon carrière opzitten. Ook al noem ik me zelf al jaren een fietsvrouw. Dat doet allemaal helemaal niks af aan hoe fijn ik het op de atletiekbaan heb gehad.

Dat allemaal was er weer even door de stem van de speaker. Dat gecombineerd met alle blije en fanatieke gezichten van lopers en loopsters die ik daarna stond aan te moedigen… Deventer was dus echt wel the place to be afgelopen zondag! Enne, super dank voor de leuke foto Harry Vos!

Stoere Vrouwen Sporten Shop
Stoere Vrouwen Sporten Shop
Astrid

SVS is voor Astrid de kans om over de dingen die zij belangrijk vindt te vertellen. De sportieve computer nerd ervaart de natuur als haar thuishaven, haar rustpunt. Fietsend door Kenia, zwemmend in een Fjord in Noorwegen. Maar ze staat met haar werk in de IT ook midden in de moderne wereld. Midden in de drukte van deze tijd, het luide roepen van mensen op social media en het uitputten van de aarde door de mens, probeert Astrid haar weg te vinden. Balans te bewaren en kleine manieren te ontdekken om zo mooi mogelijk te leven. Schrijven voor onze site doet ze niet vaak, maar zodra ze het doet is het altijd raak

2 Comments
  1. Leuk die herinneringen Astrid. Mijn dochter van 12 zit nu twee jaar op atletiek, en zij kon ook zo zenuwachtig zijn dat ze bijna niet wilde starten op een indoop sprintwedstrijd. Door je verslag begrijp ik dat nu beter.

  2. Hoi Astrid, jouw beschrijvingen zijn inderdaad ook een herkenning voor mijzelf en ik zit nog steeds bij die fijne atletiekclub in Epe. Van pupil, junior, senior, veteraan naar secretaris in het bestuur. Op dit moment zijn twee kinderen van mij pupil en ben ik jeugdtrainer geworden! De atletiekliefde gaat gewoon door, omdat het zo’n mooie veelzijdige sport is!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.