Een hoge uitzondering… een hele hoge uitzondering. Ik heb net besloten om je mee te nemen voor een uitstapje. Een uitstapje naar de wereld in mijn hoofd.

Het hoofd vol hersenspinsels en gedachten. Een hoofd waar het ene onderwerp het andere onderwerp af kan wisselen binnen een fractie van een seconde om vervolgens te vergeten waar het allemaal eigenlijk om ging, maar waar alles even belangrijk lijkt. Welkom in mijn hoofd. Welkom in de wereld die Barbara heet.

 

Vooruitgang is vooruitgang

Mijn gedachtegang begon eigenlijk gisteravond al, toen ik bij Kirsten haar Facebook-bericht in de groep van SVS een schildpad voorbij zag komen. ‘Your speed doesn’t matter, forward is forward’. Ik weet nog dat ik om de schildpad moest lachen want soms voel ik mij zo in jullie gezelschap. Als dat schildpadje.

 

Geen die-hard sportvrouw. Geen hardlopen maar wandelen. Mee proberen te komen met de krachttraining, maar het planken en het opdrukken by far nog niet kunnen… Een leven waarin ik de training eigenlijk nog steeds een structureel plekje moet geven. Maar het is allemaal wel onderdeel van mijn vooruitgang. Net zoals dat schildpadje die niet snel is, maar zijn doel uiteindelijk wel zal bereiken.

>>Lees ook: Vrouwen zijn nu eenmaal zacht

 

Meervoudige schaamte

Vandaag drukte één van mijn ridders mij met mijn neus op de feiten. Ik beschreef hoe ik aanliep tegen dingen die ik nog niet kan. Nog stoei met een lichaam dat moeite heeft om mee te komen met wat mijn hoofd wil. Soms andersom. Het lichaam dat wel wil, maar een hoofd vol angsten en onzekerheden dat ik het niet kan. Uitspraken van mijn anonieme ridder volgden dat niets ‘zomaar’ gaat. Dat het, zeker bij sport, een kwestie is van oefenen, oefenen, oefenen…

Ik wil niet ondankbaar zijn. Want elk sprongetje, elke berg die ik trotseer opent een nieuwe wereld voor mij en mijn god, wat ben daar trots op. En toch maak ik mij klein, zwak af, verontschuldig mij. Niet alleen voor mijn oude lichaam, maar ook het lichaam in het Hier en Nu.

Ik weet wel waardoor het komt…

(lees verder onder afbeelding)

Barbara en haar hersenspinsels

 

De struisvogel en de confrontatie

Behalve de schaamte voor het buitenadem zijn is er een nieuw soort schaamte die de kop op steekt. Hoe normaler ik word, hoe meer schaamte voor hoe beperkt ik was. Ik zie steeds meer het gebrek in capaciteit van het lichaam dat ik had. Jarenlang ( 20!) stak ik daarvoor mijn kop in het zand. Ik was geen schildpad die langzaam vooruit kwam maar een struisvogel. Er is nu echter geen ontkomen meer aan. Ik word er zo ontzettend mee geconfronteerd! Zwart op wit. Dit is wat ik mijn lichaam heb aangedaan! Dit is wat ik mijn lichaam zelf aandeed!

Ergens de confrontatie goed, want dat wat ik niet kan, worden nu doelen om wel te (willen) kunnen. Mijn anonieme Ridder in het bijzonder weet dat ik nooit aan doelen deed. Want als ik doelen stelde kon ik mezelf teleurstellen. Tijden veranderen. Denk, denk, denk…. Is dat wat ik ben, teleurgesteld? Nee, niet in het Hier en Nu betreffende mijn huidige Ik. En vreemd genoeg was mijn oude Ik in het verleden ook niet teleurgesteld in wie zij toen was, simpelweg door het negeren van de realiteit… Het feit dat zij niet beter wist.

>>Lees ook: Op de fiets heb ik mezelf gevonden

 

Het accepteren van mijn oude Ik

Het is de Ik in het Hier en Nu, die teleurgesteld is in de Oude Ik. In degene die ik was. In de Ik die negeerde en de Ik die de kennis miste om te doen wat zij moest doen. (lees verder onder de afbeelding)

Maar hoe zat het nou nog maar met Mijn Anonieme Ridder…? “In ons groepsgesprek voor allen die betrokken zijn bij mijn website meldde zij:”Sorry als het wat hard overkomt en dat ik dit in de groep doe, maar doe alsjeblieft niet wat anderen jarenlang gedaan hebben: jou klein houden en denigrerend behandelen!”

Bam!!!! Daar had ze mij!

>>Lees ook: Mijn moeder was mijn wake-up call

 

Dankbaarheid, dankbaarheid, dankbaarheid!

Nooit handelen uit vanzelfsprekendheid. Niet handelen uit de gewoonte van vroeger. Nooit handelen uit ontevredenheid of ondankbaarheid. Altijd dankbaar zijn voor elke stap die ik kan en mag zetten. Ik loop de 30 van Zandvoort op 24 maart. Morgen doe ik mijn generale repetitie hiervoor: Egmond, 21,1 km.

Voor Zandvoort laat ik mij sponsoren, en eigenlijk wilde ik dit pas bekend maken als ik Egmond succesvol voltooid zou hebben. Dan zou ik meer vertrouwen hebben. Meer zekerheid dat ik het zou kunnen… Maar bedacht ik mij later, is het niet de poging die telt? Is het niet zo, dat mensen die willen sponsoren dit doen vanuit hun hart en onafhankelijk van mijn prestatie?

Ik leg mijn hart en ziel in de komende tochten. Ik kan geen succes verzekeren. Wel zal ik een poging doen en zal ik genieten van elke stap op het pad dat ik morgen bewandel. En die poging, … die is voor mij al zo waardevol. Een jaar geleden had ik die namelijk niet gedaan. Ik kreeg mijn leven terug en daarbij de wil om een doel te bereiken.

>>Lees ook: Interview: wielrenster Jeanine over haar eetstoornis

 

My Storybook meets Earlybirds

Door omstandigheden en het geloof dat alles met een reden gebeurt, besloot ik geld in te zamelen voor Stichting Earlybirds. De gedachte die daar achter zit is persoonlijk. Met een glimlach, een traan in mijn ooghoek en een vlammetje in mijn hart. Volg je mij hier al langer, dan denk ik vast dat je het een mooi verhaal vind. Het betreft Ik in de essentie van mijn bestaan. Iets goeds doen voor een ander. Oprecht en onzelfzuchtig, in combinatie met een sportieve prestatie. (lees verder onder de afbeelding)

 

 

Mocht je een paar euro kunnen missen en mijn poging toejuichen: Doneren kan via de button die je Doneeractie.nl zal vinden.

Voor nu gaat dit schildpadje zich terug trekken. Focus op wat morgen komen gaat. En het mooie is, tegen de tijd dat jullie dit lezen, weet ik al hoe het is gegaan 😉

-Barbara-

www.mystorybook.nl

>>Lees ook: Sporten met overgewicht en heel veel schaamte

Barbara
Barbara

Toen Barbara - 40 jaar uit Haarlem - voor onze site ging schrijven, dacht ze niet sportief genoeg te zijn. Ze was net gaan trainen voor een lange wandeltocht. Inmiddels zijn haar bijdrages een belangrijk deel van het hart van onze site. Want of je nu marathons loopt of tochten wandelt, je bent een actieve vrouw en sporter gewoon omdat je het doet. Barbara schrijft eerlijk over haar obesitas en de weg die ze in maart 2017, na jarenlang excuses als 'niet kunnen' en 'niet durven' gebruikt te hebben, is ingeslagen om gezonder te worden.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.