750 km fietsen, dwars door Kenia, voor het goede doel. Onze Astrid deed het samen met 33 andere fietsers. Over haar avontuur schrijft ze een blog. Een reis vol verwondering, afzien en doorzetten. Vandaag deel 4: We’re back!

Een blik in het routeboek laat zien dat vandaag een makkelijke dag wordt. Het is een korte route, met weinig klimmen en veel dalen. Daarnaast was het afgelopen nacht een stuk koeler dan op de andere kampen én zijn we nu inmiddels wel geacclimatiseerd. Met deze gedachten ben ik voor de hitte niet meer zo bang. Laat maar komen dus! Al helemaal omdat we vandaag de route door nationaal park Tsavo West vervolgen en van die weg genoot ik gisteren in het busje al zo!

Die verwachting wordt waar gemaakt, want we zien veel wild: buffels, dik-dik’s, impala’s, grant’s gazellen en kudu’s. Het maakt wel dat ik bij de plaspauze een paar keer extra om me heen kijk, maar op paparazzi na is er niks aan de hand. Bij de koffiestop is het de Kilimanjaro die voor een adembenemend uitzicht zorgt en weet Steven ook nog de eerste giraffe te spotten: fantastisch! Het is op dit soort momenten dat ik me besef hoe bijzonder deze reis is.

img_7781

De weg waar we op fietsen is helaas wat minder fantastisch. Klimmen hoeven we niet, maar de weg is alles behalve glad en je hebt het idee over een trilplaat te fietsen. Het zal de Keniaanse versie van Roubaix zijn, maar dan een stuk warmer. We fietsen maar gewoon stug door en als de weg op een gegeven moment wat gaat dalen ben ik ineens de groep kwijt. Met weinig moeite weet ik namelijk veel snelheid te maken. Zoals mensen die weleens met mij gefietst hebben weten: ik heb geen angst op de fiets en ben in dit soort situaties compleet in m’n element. Dus hoe leuk de groep ook is, ik heb m’n kans gegrepen en heb me heerlijk uitgeleefd. Zo is die vervelende golfplaatweg iets fantastisch leuks geworden.

Als de weg weer wat vlakker wordt wacht ik op de rest, zodat we samen naar Taveta, dat aan de grens met Tanzania ligt, kunnen. In een paar kilometer zijn we van nationaal park in de bewoonde wereld gekomen. Taveta zelf maakt echter niet zo’n indruk en na het halen van een koele cola stap ik met een groepje weer snel op de fiets. Nou ja, snel… Het is de normaalste zaak van de wereld geworden dat er ineens een lekke band is, en zo ook nu. Ach, we zijn het inmiddels wel gewend dat het telkens anders loopt dan we denken en Teun is er verdraaid handig in geworden, in dat bandjes verwisselen.

Na een paar kilometer staat de lunch klaar en maken we de politiemannen en -vrouw die hier hun controlepost hebben blij met kippenpoten. Zelf heb ik die lekker opgegeten, maar niet iedereen kan het met de inspanningen en temperatuur weg krijgen. We nemen lekker onze tijd, want het is nog vroeg en nog maar 13 km fietsen naar het volgende kamp. De ervaring heeft geleerd dat het kamp nog wel even op zich kan laten wachten, dus dan kunnen we net zo goed hier wachten. Hier zitten we lekker in de schaduw én hebben we een jeep met water en eten bij ons.

Als we aan de laatste kilometers beginnen wordt het om me heen wat stiller. Waar het tot nu toe vlak of naar beneden ging, moet er nu, met de zon die op z’n felst staat te branden, geklommen worden. En dat valt zwaar. Zelf voel ik me erg goed, maar doe ik lekker rustig aan om zo bij deze achterste groep te kunnen blijven. Als de groep wil rusten en afkoelen onder een mooie schaduwrijke boom, wil ik tóch door. Ik zit lekker in m’n ritme, al is het een erg rustige. Al snel zie ik de groep voor ons, zij staan ook te rusten in de schaduw, maar er wordt door Sjacco ook druk geschreeuwd en gezwaaid.

Ik begrijp het eerst niet, maar het blijkt dat er veel glas op de weg ligt en daar willen ze natuurlijk voor waarschuwen. Ik besluit naar de achterste groep terug te rijden zodat ik hen kan waarschuwen en de andere groep door kan. En als ik dan toch adem over heb, dan ga ik maar even naast de jeep fietsen om met die jongens daar te kletsen en nog even op en neer te fietsen zodat Maurice een foto kan maken met het typisch Afrikaanse tafereel van overstekende schapen op de achtergrond.

Met energie over bereik ik met deze laatste groep de finish voor vandaag (niet zonder dat er natuurlijk nog een lekke band was – maar in ieder geval niet door het glas) en al snel begrijp ik dat iedereen het vandaag gehaald heeft! Yes!!

Zoals al verwacht is het kamp nog totaal niet opgebouwd, maar wél is er een hele mooie boom die ons van schaduw voorziet én hebben we goede moppentappers bij ons. Met die teamspirit zit het hier wel goed!

 

Astrid

SVS is voor Astrid de kans om over de dingen die zij belangrijk vindt te vertellen. De sportieve computer nerd ervaart de natuur als haar thuishaven, haar rustpunt. Fietsend door Kenia, zwemmend in een Fjord in Noorwegen. Maar ze staat met haar werk in de IT ook midden in de moderne wereld. Midden in de drukte van deze tijd, het luide roepen van mensen op social media en het uitputten van de aarde door de mens, probeert Astrid haar weg te vinden. Balans te bewaren en kleine manieren te ontdekken om zo mooi mogelijk te leven. Schrijven voor onze site doet ze niet vaak, maar zodra ze het doet is het altijd raak

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.