Zo af en toe komt de vraag voorbij: hoe weet je dat je overtraind bent? Kirsten was het ooit zelf ook maar heeft die vraag nooit gesteld. Ze had toen geen idee. Pas nu – acht jaar later – dringt langzaam de impact van haar fysieke conditie en sportverslaving van destijds tot haar door. En na een heerlijke relaxte sportdag kon ze ineens wél antwoord geven op de vraag: hoe weet je dat je niet meer overtraind bent?

De hele week had ik al uitgekeken naar die ene vrijdag, de 13e notabene. De weersvoorspellingen waren subliem en mijn agenda was leeg. Voor het eerst sinds begin december wilde ik weer eens zwemmen. En nee, dan niet in dat bedompte overdekte bad hier om de hoek maar in dat fijne openlucht zwembad op een kleine 5 kilometer van mijn huis. Als een kind zo blij pakte ik ’s ochtends mijn sporttas in: zwempak, badmuts, factor 30, flesje water en een goed boek voor de ‘chill after’.

Het was al lekker warm toen ik op m’n teenslippers m’n goede fiets ging ophalen bij m’n ouders, die zo’n 2 kilometer verder op wonen. M’n Polar A360 registreerde de eerste trainingsactiviteit: 100% zone blauw. Ik schoof gezellig aan in de tuin, waar m’n ouders net een kop koffie dronken. Of ik niet gelijk weg hoefde, vroeg m’n moeder nog. Nee hoor, ik had volstrekt geen haast. En zo stapte ik na goed een uur op m’n fiets.

Na een tochtje van 20 minuten was m’n hartslag nauwelijks boven de 100 geweest. Zooo, ik was dus echt relaxed… Tijdens het omkleden raakte ik dat gevoel tijdelijk kwijt. Jemig, wat maakten die schooljochies een herrie! Pas later besefte ik dat ik me in het herengedeelte had omgekleed. Tja, dat had ik niet gezien zonder lenzen. Gelukkig was het in en om het bad nagenoeg uitgestorven. Twee vrouwen zaten te keuvelen langs het water en beloofden m’n tas in de gaten te houden.

De zon had het water van het buitenbad heerlijk verwarmd, voelde ik toen ik de trap afdaalde. Ik was in één klap helemaal ontspannen en trok gedachteloos het ene naar het andere baantje, me totaal niet bewust van wat er om me heen gebeurde. Na 10 baantjes vond ik het wel even goed. Ik was niet moe maar wilde ook niet forceren. En zo volgenden nog 4 blokjes: 8 baantjes – rust – 6 baantjes – rust, etc… Tja, dat cijfermatige is nog wel een dingetje 😉 Hartslag was trouwens blauw-groen.

Na anderhalve kilometer vond ik het genoeg. Ik zocht een rustig plekje in de zon, bestelde een blikje chocomel en at m’n boterhammen pindakaas op. Terwijl ik daar zo zat, voelde ik ineens hoe ik genoot. En hoe ik had genoten van het zwemmen. Nooit eerder vond ik het zo onbelangrijk om sneller te zijn dan degene die voor mij lag, nooit eerder voelde ik tijdens het sporten de rust en ontspanning en nooit eerder voelde ik daarbij zoveel voldoening.

Met toch wel iets vermoeide benen en een hoofd als een blij ei stapte ik weer op de fiets naar huis. Dat viaduct over de A12 was – met ook nog wind tegen – wel een stukje zwaarder dan de heenreis. Zonder erbij na te denken zette ik m’n versnelling van 4 terug naar 2. Ik had geen zin om moeite te doen. Wat? Ik had geen zin om moeite te doen? Ooo hemel, ik raakte ontroerd door mijn eigen constatering. Zolang geknokt en nu eindelijk geniet ik van ontspannen sporten, halleluja!

spirit of mo triathlon banner

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.