Ineens is het zover… ik ga de halve marathon lopen! En ik heb er dan misschien wel 16 weken naar toe getraind, maar gevoelsmatig ben ik nog steeds verrast dat het nu werkelijk zover is. Dat gevoel komt ook niet in het minste doordat ik eigenlijk geen idee heb wat mij echt te wachten staat.

In mijn trainingsschema heb ik geen enkele keer 21 km gelopen. Dus eigenlijk heb ik dus geen ervaring om uit te putten. Ik weet niet hoe mijn lijf op de afstand gaat reageren, hoe mijn darmen het gaan vinden, welke nieuwe schuurplekjes  – naast de reeds ontdekte borsten, billen, armen, voeten – ik ga ontdekken en of mijn schoenen en kleding wel echt voldoen. Bij elke nieuwe afgelegde afstand ontdekte ik iets nieuws maar eigenlijk wil je tijdens een wedstrijd niets nieuws meer aan het ontdekken zijn.

 

Last van… startkak

Omdat ik voor mijn gevoel zo in het onbekende stap, kom ik ook met moeite tot een concrete lijst met dingen die ik echt mee moet nemen of aan moet. Ik zorg er dus in ieder geval maar in de week voor de wedstrijd voor dat ik wat meer rode bietjes eet, al mijn hardloop kleding schoon is, de TomTom van Rose getest is en ik weet welke schoenen ik aan ga doen. Pas op de dag zelf bepaal ik mijn kleding, wat ik verder ga eten en wat ik wel en niet mee wil nemen, etc.  Als ik er eerder al zo concreet over na ging denken dan eindigde dat in een soort van oeverloos staren en gaf ik het maar op.

De strategie van op de dag zelf blijkt achteraf alleen ook niet fool proof te zijn, want ik vergeet daardoor helemaal om mijn chip mee te nemen. Gelukkig hadden ze reserve liggen bij de start.

Sowieso merk ik dat de hele dag door zoekende ben naar wat ik met mezelf aan moet. Alleen mijn darmen lijken het te weten en blijven de hele dag druk bezig met volledige leegloop. Startkak noemen ze dat! In mijn hoofd zit ik ondertussen in een bubbeltje waar ik maar moeilijk uit kom. Rose sleept me daarom ter afleiding mee voor koffie en een voorbereidende massage. Ik heb nog niet eerder een sportmassage gehad, maar het bevalt me super dus ik maak ook gelijk een after race massage afspraak. Want ondanks dat ik niet weet wat mijn lijf gaat vinden van 21 km vermoed ik wel spierpijn en stijve spieren.

>> Lees ook: Spierpijn verminderen en voorkomen

 

Mijn zusje is mijn held!

Onderweg naar Zwolle is het niet Rose maar mijn zusje die mij kalm houdt. Mijn zusje is echt mijn held en de rust zelve als je dat nodig hebt. Zelfs als ik in paniek schiet omdat ik er dan achter kom dat ik mijn chip ben vergeten, denkt zij rustig in oplossingen en blijkt er niets aan de hand. Ik heb echt een zusje nodig op die momenten, alleen al omdat ik af en toe van de spanning gewoon stop met nadenken.

In Zwolle aangekomen blijk ik duidelijk niet de enige te zijn. Het is er lekker druk en na het ophalen van mijn startnummer en het regelen van een chip spendeer ik dan ook de rest van de tijd tot aan start in de wachtrij voor twee verschillende wc’s. Na mijn laatste wc bezoek op de Dixie begin ik er echt zin in te krijgen. Alle mogelijk schuurplekken zijn ingesmeerd, mijn darmen zijn leger dan leeg, mijn benen voelen heerlijk los, het is niet te warm en ik heb genoeg energie.

Na het startschot word er nog naar voren geschuifeld en krijg ik nog een bemoedigende schreeuw van mijn zusje. Daar gaan we. Het tempo zit er gelijk lekker in, ik probeer tussen de mensen massa door niet te hard van start te gaan en vooral mijn eigen tempo te pakken. Het lukt redelijk. Na een km of 3 loop ik het centrum van Zwolle in. Wauw wat een energie! Ik krijg kippenvel en loop met een dikke lach rond. Tussendoor hoor ik zelfs nog mijn naam even heel hard roepen.

>> Lees ook: Ruth: Ik viel 50 kilo af en loop nu halve marathons

 

Hallo hardloop flow!

Als ik het centrum weer uitloop word de hoeveelheid muziek en mensen ook beduidend minder. Nu begint de lange tocht en ik ben nog niet eens op de helft. Gedurende de hele eerste 10 tot 11 km merk ik dat ik er best wel aan moet trekken. Ik kom net niet helemaal lekker in mijn flow. Pas nadat ik het eerste rondje heb gemaakt en voor de tweede keer het centrum uit loop kom ik de flow tegen. Ik weet nu een beetje wat ik moet lopen en heb mijn supporters inmiddels ook ontdekt! Extra energie is altijd goed.

Helaas duurt de flow maar een km of 2 want dan haalt een tik bij mijn voeten mij uit mijn concentratie. Mijn veter is los! Iets nieuws en kennelijk is een dubbele knoop niet voldoende. Ik baal dat ik uit mijn ritme word getrokken en zet de boel snel vast en probeer dan mijn oude tempo weer op te pakken. Helaas lukt dit niet dus settle ik voor een tandje rustiger.

Ondertussen merk ik ook dat ik het steeds zwaarder krijg. En als ik net voor de derde keer het centrum in loop, begint de tik bij mijn schoenen weer. Ja hoor tweede keer veter los! Weer uit mijn ritme en ik moet nog in ieder geval 7 km. Weer moet ik settelen voor een tandje rustiger en als ik het centrum uit ben merk ik dat ik het echt zwaar heb. Mijn tempo zakt langzaam steeds verder terug tot ik blijf steken op 10,5 km per uur. Ik zit nu echt in overlevingsmodus en mijn lijf bevind zich ook in een nieuwe categorie. Ik merk dat ondanks mijn wandel verlangen ik een soort modus heb bereikt waarbij ik gewoon de bewegingen blijf maken.

 

De finish in zicht

Als ik op 18 km zit doe ik een eerste poging om weer iets te versnellen. Te vroeg. De lopers blijven mij inhalen en hun tempo houd ik niet bij. Maar dan kom ik een paar lopers tegen die heel langzaam voorbij komen ik haak bij ze aan. Dit kan ik aan, het gaat lekker en ik merk dat ik weer iets meer kan. Langzaam loop ik ook hen voorbij en besluit dan mijn nieuwe tempo gewoon te handhaven. Het centrum is weer in zicht ik word nog een laatste keer door Margriet aangemoedigd en dan mag ik afslaan richting de finish! Moeizaam komt er nog een sprintje uit en over de mat gekomen voelt wandelen ineens als iets wat ik niet zomaar moet doen. Ik dribbel nog even door en ga dan toch maar wandelen.

Ik zie dat mijn zusje achter het dranghek staat te zwaaien en ik word enthousiast gefeliciteerd. Ik heb ook ineens heel erg trek dus eet een banaan en drink water. Er gaat nog een Aqaurius bij in en eenmaal uit de finishvakken nog een stuk chocolade. Iets teveel van het goede want mijn maag begint te krampen. Die was er duidelijk nog niet klaar voor. De lucht uit mijn darmen is ook echt niet te harden. Weer iets nieuws 🙂

Met schone droge kleren loop ik rustig weg van alle drukte, ondersteund door mijn zusje en onderweg naar het station. Ik heb het gedaan…. De halve is van mij. Ik heb de afstand afgelegd. Ik heb ervoor getraind, ik heb ervoor gestreden, ik heb het helemaal meegemaakt en ik ben tevreden. Ik kan dit, mijn benen kunnen dit, mijn lijf kan dit.

Liefs, Rhodé

 

Volg Stoere Vrouwen Sporten ook op InstagramFacebook en YouTube voor meer sport updates, recepten en leuke work-outs.

Wist je trouwens dat je het SVS platform heel gemakkelijk kunt supporten. Dat doe je door via onze site te kopen bij onze partners. Dan krijgen wij namelijk een kleine vergoeding. Dat geldt bijvoorbeeld voor de linkjes naar FuturumshopWiggle en Decathlon.  Maar bijvoorbeeld ook voor Bol.comDille & Kamille,  Holland & BarrettfonQ en CoolBlue. Meer hierover lees je op de pagina Support Onze Site. Dankjewel alvast, want van al die kleine beetjes die we zo ontvangen, kunnen wij de site en servers draaiende houden.

 

6 Comments
  1. Zo blij dat ik je ineens zag! Ik kon er nog net een schreeuw uitpersen die je kon horen. Nu wist ik wat je droeg en zocht ik de 2e ronde specifiek naar een paarse vlek. Toen ik je spotte ging ik even uit mn plaat. Ik kon je aanmoedigen!!! Wat was ik blij want ik weet hoeveel een aanmoediging g kan doen en dat wilde ik je mee geven…

  2. Shit heb ik je zien lopen maar ken je natuurlijk niet persoonlijk anders had ik je zeker en vast toe ge wuift! En misschien heb ik dat stiekem wel en heb ik zelfs nog een foto genomen, zal eens kijken.

    1. Ow leuk! Benieuwd of je foto’s hebt.

      Ik was ook nog benieuwd of ik iemand van de lopers zou herkennen van de site of dat zij mij zouden herkennen maar helaas.

      Om het makkelijker te maken ga ik de volgende keer met een stoere vrouwen sporten shirt lopen…. hè Rose!

  3. Goed hoor! Enne mijn tip voor de veters: elastische veters die triathleten ook gebruiken. 1x aantrekken, zit vast, blijft vastzitten en kan dus niet los in de race. In triathlons zweer ik erbij, maar ook in n hardloopwedstrijd zijn ze super

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.