lachende vrouw maakt wandeling in de natuur

Als je maanden traint voor een doel. Of dat nu een marathon of wandeltocht is. Raakt het behalen van je doel je hart, emoties en hele wezen. In de pocket, je hebt het gedaan en mag daar blij mee zijn. Emoties op de finishlijn zijn heel normaal, maar wat als je ze niet hebt?

Tijdens de Amsterdam City Walk hoor ik het Marjolein zeggen: “Ik was helemaal emotioneel nadat ik over de finish kwam bij de 18 kilometer in Zandvoort”. Ongemerkt een opgetrokken wenkbrauw van mijn kant. “Echt joh?”

Mijn emoties had ik uitgeschakeld. Mijn loopmaatje van deze tocht had wel een brok in haar keel gehad. Had de impact gevoeld van het bereiken van een doel dat eerder onmogelijk leek. Wat ging hier fout?

Stilstaan bij mijn prestatie

Zelf liep ik de 30 kilometer van Zandvoort dit jaar, bij de laatste stempelpost voor de finish was ik nog geneigd het op te geven. Eenmaal over de finish was ik druk met de strandtent waar ik met mijn supporters gereserveerd had en bij wie ik mijn spullen in de auto kon leggen. Ik kreeg tulpen. “Wat leuk! Ik houd van tulpen, met deze enorme bos kan ik mijn hele huisje vullen.”

Bla bla, bla, bla, bla… Ik kletste verder over een kleine honderd dingen die er eigenlijk niet toe deden. Mijn emoties had ik uitgeschakeld. Mijn loopmaatje van deze tocht had wel een brok in haar keel gehad. Had de impact gevoeld van het bereiken van een doel dat eerder onmogelijk leek. Wat ging hier fout?

>>Trainen met een doel, dat doe ik niet

Bij geen enkele wandeltocht had ik die impact gevoeld. Ik ontving de medaille, bewonderde deze en gaf mezelf een denkbeeldig schouderklopje. Het behaalde doel streepte ik van mijn lijstje af en ik ging door, altijd maar door. Niet stilstaan maar doorgaan. Ik benijdde Marjolein met haar emo-momentje in Zandvoort op 24 maart 2018.

De mogelijkheden waren door mijzelf gecreëerd. Nu moest ik ze nog gaan voelen. Erkennen.

Eigen mogelijkheden creëren

Ook voor mij was het eerder onmogelijk om te lopen zoals ik nu loop. Misschien herinner je het uit eerdere blogs: 165 kg wegend, de conditie van een slak. Buiten adem voor ik de straat uit was, ondanks dat ik slechts op nummer 5 woon. Ook voor MIJ was dit een prestatie, waarom kon ik dat gevoel niet binnen laten komen?

Sport of bewegen gaan hand in hand met emotie. Deze combinatie maakt het tot wat het is. Mooi, uitputtend en oh zo de moeite waard. Het omkeren van dat wat onmogelijk was verdiende emotie, een traantje, een brok ik mijn keel. Stilstaan in het NU zonder direct te kijken naar wat je die middag moet doen, of morgen, of die dag erna. De mogelijkheden waren door mijzelf gecreëerd. Nu moest ik ze nog gaan voelen. Erkennen.

Voor de vijfde keer

De uitdaging die ik me voor 1 januari afgelopen jaar al stelde, was het behalen van vijf medailles in 2018. De afstanden mochten variëren: de halve marathon van Egmond, de 30 km van Zandvoort, 16 km in Castricum en de 10 km bij de Dam tot Dam loop. Die liep ik samen met een groep afgevaardigden van My Storybook, mijn eigen website. En dan dus de Amsterdam City Walk, de dag waar ik nu over schrijf.

Het doel dat ik mezelf had gesteld zou deze dag voltooid worden. Dat was een ding. Een groot ding! Ik had inmiddels geleerd dat afstand wellicht niet de grootste uitdaging voor mij was, maar de intensiteit. Dit in mijn achterhoofd houdende was ik, zelfs eind oktober al bezig met het bedenken van mijn doel voor 2019. Maar goed, eerst die vijfde medaille nog.

Dit was wat ik al die tijd miste: de durf om toe te geven dat ik iets geweldigs had bereikt, iets dat eerder onmogelijk was. De vijfde medaille was binnen! Ik mocht geloven in mijn eigen kunnen.

Toch nog: emotie op de finishlijn

De 12 km die ik in Amsterdam liep was niet mijn langste afstand. Ook was het niet de meest intensieve wandeltocht. Maar ik was moe. Vermoeidheid speelde me al weken parten, door mijn huisarts benoemd als ‘beginnende burnout’. De 12 kilometer was voor deze dag genoeg, de intensiteit mocht minder zijn dan bij de Dam tot Dam. Ik had het wel gedaan. Met evenementen heb ik in totaal 89,1 km afgelegd in 2018.

>>Met welke mindset loop jij je hardlooprondje?

Terwijl we om het Olympisch stadion naar de finish wandelden, gunde ik mezelf de tijd om adem te halen. Even stil te staan. At last, daar is het: impact. Dit was wat ik al die tijd miste: de durf om toe te geven dat ik iets geweldigs had bereikt, iets dat eerder onmogelijk was. De vijfde medaille was binnen! Ik mocht geloven in mijn eigen kunnen.

En de eerste evenementen voor 2019… die zijn reeds vastgelegd.

Barbara

Volg Stoere Vrouwen Sporten ook op InstagramFacebook en Youtube voor meer sport updates, recepten en leuke work-outs.

Wist je trouwens dat je het SVS platform heel gemakkelijk kunt supporten. Dat doe je door via onze site te kopen bij onze partners. Dan krijgen wij namelijk een kleine vergoeding. Dat geldt bijvoorbeeld voor de linkjes naar fonQ en CoolBlue. Maar bijvoorbeeld ook voor Bol.comDille & KamilleFuturumshop en Holland & Barrett. Meer hierover lees je op de pagina Support Onze Site. Dankjewel alvast, want van al die kleine beetjes die we zo ontvangen, kunnen wij de site en servers draaiende houden.

 

Barbara
Barbara

Toen Barbara - 40 jaar uit Haarlem - voor onze site ging schrijven, dacht ze niet sportief genoeg te zijn. Ze was net gaan trainen voor een lange wandeltocht. Inmiddels zijn haar bijdrages een belangrijk deel van het hart van onze site. Want of je nu marathons loopt of tochten wandelt, je bent een actieve vrouw en sporter gewoon omdat je het doet. Barbara schrijft eerlijk over haar obesitas en de weg die ze in maart 2017, na jarenlang excuses als 'niet kunnen' en 'niet durven' gebruikt te hebben, is ingeslagen om gezonder te worden.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.