Op vakantie en fietsen in de bergen, elke fietser zou het eigenlijk een keer moeten doen. Al is het maar om te ervaren wat het verschil tussen een viaduct en een berg is. Wij volgen de zomervakantie van Amber die voor het eerst op een actieve vakantie gaat.

Ja! De zomer is aangebroken en het is lekker weer om te fietsen, lopen en…. om-op-vakantie-te-gaan! Eigenlijk vind ik het doodzonde om op je vakantie niets anders te doen dan liggen aan een strandje. Zodoende heb ik besloten om met mijn vriend twee weken rond te touren in een camper.

Dit wordt mijn eerste actieve vakantie en eerlijk gezegd sport ik pas vrij kort dus misschien is dit helemaal niets voor mij.

De Stelvio

Toch neem ik de sprong in het diepe en hebben we de camper geboekt. Hij wordt volgestouwd met fietsen, wielerkleding, helmen, een bak vol met alle denkbare sportsmeersels, gps-devices, hardloopschoenen, en in het laatste allerkleinste hoekje: een stapeltje met ‘gewone’ alledaagse kleding. Van het begin af aan heb ik één hoofddoel: Ik moet en ik zal de Passo dello Stelvio, met zijn achtenveertig haarspeldbochten en 2758 hoogte meters beklimmen, zelfs al heb ik platte polderbenen. Dit vrolijke doel heb ik natuurlijk gesteld toen ik nog totaal geen meter geklommen had…dus is het zaak om onderweg al een kleine training te doen. Deze doe ik in het Zwarte Woud waar we met de camper dichtbij de skipiste in Feldberg staan. Die fiets ik op en meteen voel ik het: dit is naar!

Mijn eerste berg op fietsen

amber op feldbergNog nooit heb ik zo veel vals plat mee gemaakt. Ik kan stampen op mijn pedalen zoveel ik wil, maar haal de 12 kilometer per uur niet. Wat overkomt mij nou? Normaal gesproken rijd ik moeiteloos twee keer zo snel?

En daar zijn de twijfels, ze komen terwijl ik met lange halen boven probeer te komen. Wil ik nog wel klimmen? Waarom dan? Ik zie die hele Stelvio eigenlijk niet meer zitten. Een doodgewone berg valt al smerig tegen, en ik wil het hooggebergte op? Ik heb daar niets te zoeken. Vol twijfel sta ik op de Feldberg, maar lang heb i de tijd niet om na te denken. Het is tijd om te gaan dalen. Iets waar ik eigenlijk nog niet over nagedacht had. Terwijl je ontploft van de hitte, inspanning en gebrek aan wind op de weg naar boven, knal je met vrieskou naar beneden. Een windjackje is geen overbodige luxe. Als je daalt ga je met een enorme snelheid naar beneden. Dat is echt spannend.

Op dat moment ben ik ook heel erg blij dat iedereen hier veel rekening houdt met fietsers, ik heb echt mijn eigen plekje op de weg. En dat heb ik nodig. Met piepende schijfremmen en gemiddeld 40 kilometer per uur rollen mijn dikke mountainbike banden van de berg af. En dan begin ik te wennen aan het gevoel, even durf ik te ontspannen. Ik voel voldoening: ”Goh, dit gaat makkelijk, ik trap niet eens…en net ben ik hier omhoog gepeddeld” vertel ik mezelf als ik naar benden rol.
Ik heb de tijd en ruimte om mijn gedachten te laten gaan en besef het me: binnen een week zal ik bij de Stelvio zijn. Hoe zal dat me vergaan?

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.