Fietsen in Kenia: Astrid deed het begin dit jaar en viel tijdens de monstertocht van 750 kilometer van de ene verbazing in de andere. Samen met haar maatjes van Epe Fietst voor Water maakte ze ontelbare herinneringen. Zoals die ene van de struisvogels en het berggeitje.

Hieperdepiep hoera! Sven is vandaag jarig en dat wordt gevierd met ballonnen, een zangende keuken-crew, taart én lekke banden. Toch weer! Zelf heb ik ook die mazzel en zo is het dat ik met de laatsten het kamp verlaat. Dat zijn, zoals dat inmiddels vertrouwd is, Nurcan, Bert en Teun, maar voor vandaag ook met Tony, Marc en Hannie.

Het fietsen is inmiddels routine, maar wel een routine die bij elke nieuwe keer opstappen wat moeizamer herkend wordt door onze lijven. Op het zadel gaan zitten is een pijnlijke kwestie en ook zijn er veel benen, knieën, schouders, ruggen en soms eigenlijk complete lichamen die het er niet helemaal mee eens zijn. Bij mij valt het met een beurs zitvlak (dat eigenlijk niet beurser is dan ik ook wel eens van een gewone dag in Nederland heb gehad) en zeurende voeten door de druk op de schoenplaatjes wel mee. Als ik zie hoeveel diclofenac er geslikt wordt en hoor hoe sommigen de hele dag rochelend en hoestend op de fiets zitten… dan mag ik niet klagen.

Dat doe ik dan ook niet. Al helemaal niet als ik ineens in m’n rechter ooghoek iets zie bewegen en er twee struisvogels voor me langs schieten. Ze waren al veel gezien, die struisvogels, maar niet door mij. Bijzondere beesten! Natuurlijk gaan we op de rem om ze eens goed te bestuderen en dan ziet Hannie ook nog giraffes. Wat is het toch bijzonder om hier te mogen fietsen!

De koffiestop is naast een met water gevulde rivierbedding en het daar op af komende vee. We zijn op de fiets al veel vee tegengekomen. Schapen, geiten, koeien en ezels, het loopt er allemaal rustig rond. Vaak zonder dat er een mens bij loopt. De jongens van de crew vertellen ons dat al dit vee wel een eigenaar heeft, maar dat ze zelf weten waar ze water kunnen vinden en dan wel weer terugkomen. Dat ze hun eigenaar kennen en daarin zelfs heel eenkennig zijn. Nadat zij half spelend, half drinkend klaar zijn, stappen wij ook weer op de fiets.

Het zijn Sjacco, Tim en Sven met wie er nu een mooi groepje ontstaat. De weg bestaat uit een boel klimmen en dalen. Uit zebra’s spotten. We komen door een dorpje waar het duidelijk is dat afvalscheiding iets is wat ze niet kennen. Er zitten een paar heerlijke afdalingen in waarbij ik los ga. De lekke banden, die zijn er even niet. En na 60 km staat, net voor een rivierbedding (ditmaal een droge), de lunch voor ons klaar.

Na de lunch (hij was héérlijk – zie je de pretoogjes?) haak ik bij Bertie en Silke aan. Dat blijkt iets wat ik misschien eerder had moeten doen. Silke en ik fietsen heerlijk gelijk op. Samen met Bertie vinden we daarnaast nog een andere balans: naar boven raken we haar kwijt (ik heb haar vandaag tot ons berggeitje gedoopt), maar naar beneden, dat vindt ze niet zo leuk. Silke en ik daarentegen wel, en zo zijn we na elke afdaling weer met z’n drieën bij elkaar. Het fietsen, op en neer, en op en neer, en op en neer, is zeker niet gemakkelijk vandaag, maar zoals dat bijvoorbeeld ook in Limburg is, je krijgt er schitterende uitzichten voor terug.

Na 70 km zijn we op het kamp, een schoolterrein dit keer. Het zijn simpele betonnen gebouwen, die daarmee dus heerlijk koel blijven. Ik zoek mijn heil in één van de gebouwen, en samen met Tony en Ernst, liggend op een matrasje, wordt er ontzettend genoten van de binnenkant van onze oogleden. Wat lekker is dat (en wat was het een goed idee geweest dat de voorgaande dagen ook gedaan te hebben). Als het begint te schemeren staan de douches pas en dat betekent dat we vandaag dus nog sneller douchen dan normaal.

Niet alleen omdat iedereen wil douchen voordat het echt donker is (nou ja, iedereen, sommigen hadden de douche al opgegeven en hebben zich met natte doekjes “gewassen”) , maar ook omdat het, nu we best wel hoog zitten, op een vlakte waar de wind lekker rond raast, het koud begint te worden. Wat die hoogte, het feit dat het helder is en het feit dat we ver van echte lichtbronnen afzitten ook betekent: dat we wat later een sterrenhemel zien, zoals we die nog nooit gezien hebben. Wauw!

Astrid

Maak Astrid’s hele reis mee en lees al haar Kenia blogs

Astrid

SVS is voor Astrid de kans om over de dingen die zij belangrijk vindt te vertellen. De sportieve computer nerd ervaart de natuur als haar thuishaven, haar rustpunt. Fietsend door Kenia, zwemmend in een Fjord in Noorwegen. Maar ze staat met haar werk in de IT ook midden in de moderne wereld. Midden in de drukte van deze tijd, het luide roepen van mensen op social media en het uitputten van de aarde door de mens, probeert Astrid haar weg te vinden. Balans te bewaren en kleine manieren te ontdekken om zo mooi mogelijk te leven. Schrijven voor onze site doet ze niet vaak, maar zodra ze het doet is het altijd raak

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.