Twee dingen: allereerst zag ik online iets leuks. In een hardloopgroep op Facebook werd gevraagd waarom lopers eigenlijk ooit begonnen waren met lopen. De antwoorden liepen uit één, maar ze hadden bijna allemaal gemeen dat de lopers op een punt stonden in hun leven waarop ze verandering zochten.
Vorige week was ik op de boekpresentatie van ‘De kracht van ChiRunning’ het boek van Marion Meesters en daar raakte ik in gesprek met Emma. Ze vertelde me dat ze op de dag dat ze 65 werd, is begonnen met hardlopen. Vijf En Zestig! Jawel! Daar komt bij dat ik Emma zo’n leuke vrouw vind, zo lief en zacht en charmant, dat ik haar heb gevraagd een blogje voor ons te schrijven. Ik wist toen nog niet hoe mooi en eerlijk haar blogje zou zijn en hoezeer ze net als sommige van de mensen op Facebook op dat punt in haar leven stond waarop ze iets wilde en moest veranderen.
Ik hartje Emma, lezen jullie haar blog even?
Liefs Rose

 

 

Dit jaar werd ik 65. Officieel hoeft dan niet zo veel meer, voor mij gold dat echter niet.
Twee jaar hiervoor was mijn elastiek uitgerekt, zoals mijn huisarts dat zo terecht verwoorde.
Dat elastiek had het overigens vrij aardig gedaan. Met allerlei trucks kon ik mijn ziekte 60 jaar camoufleren, een eenzame weg en niet de juiste.4
De diagnose ‘bipolaire stoornis’ was enerzijds een opluchting, omdat ik het niet meer hoefde te verstoppen, maar anderzijds betekende het werk aan de winkel.
Achterstallig onderhoud, zoals mijn psychiater het kernachtig zei. Met dit laatste ben ik flink aan de slag, en dat is de moeite waard.

 

Mijn behandelaars bij Vitaalpunt gaan uit van het principe ‘praten EN bewegen’ en eventueel ook nog medicatie, een goede combinatie .
Weliswaar bewoog ik – rusteloos mens als ik was – altijd wel, maar of ik daar nu rustiger door werd, is nog maar de vraag. Ik wist vaak helemaal niet waar ik het zoeken moest. En dat is nu heel anders.
De gewoonte om te gaan hardlopen had ik me al eigen gemaakt, al deed ik dat ook wel met de nodige tegenzin. Maar altijd gaf het verlichting van dat overvolle hoofd en dus was het winst. Gaandeweg heb ik me verdiept in mindful lopen. Zo heb ik een clinic over ChiRunning bijgewoond van Marion Meesters. Mijn psychiater wees me op deze sport.
Intussen ben ik het aan het leren – en dat is al zo leuk – om aandachtig te lopen, het vers gemaaide gras te ruiken, vogels te horen kwetteren, en wat zoal niet meer.
Van een soort loopautomaat ben ik een bewuste loper aan het worden.

 
En het ligt me, het is fijn voor elke leeftijd, iedereen kan dit en er is weinig kans op blessures.
Intussen loop ik anders, intenser, en zonder dat heilige moeten, waar ik zo gevoelig voor ben. En, het gaat lekker.
Mijn dochter zei eens, toen ik dieper dan diep zat: “Dat blije meisje wat ik ken moet weer terugkomen hoor mam”

 
Daar werk ik aan, sterker nog: voorzichtig is ze aan het terugkomen.
Met bipolariteit valt te leven, het is een sport om dit te laten lukken, en in dit geval is sport letterlijk ook een belangrijk onderdeel.
Ik ga er voor. Voor het toetje van het leven.

Emma
IMG_20140522_112521Wij willen dat Emma de eerste 65-jarige hardloopblogster wordt en hopen haar avonturen op loopschoenen te mogen volgen. Met andere woorden, we hopen dat ze vaker voor ons gaat bloggen. Maar dan hebben we jullie hulp wel nodig om Emma over te halen. Willen jullie ook dat ze een vaste Stoere Vrouwen Sporten blogster wordt? Vertel het haar dan in een reactie!

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

10 Comments
  1. Hoi Emma,
    Doe wat je leuk vind en energie van krijgt.
    En soms mag je even uit je comfort zone, om verder ye komen!
    Dus als je wil bloggen…

  2. Hoi Emma en andere stoere vrouwen,

    Prachtig en ontroerend om te lezen hoe je kiest voor de mindfulle keuze, die absoluut niet de gemakkelijkste weg is. Respect. Bedankt voor het persoonlijke verhaal, dat sterkt mij en ik hoop vele anderen!
    Sandra

  3. hallo Emma,
    ik ben begonnen met hardlopen toen ik 62 jaar was. Nu word ik volgende maand 64, dus bijna 2 jaar geleden.
    Aan alles in mijn lijf voel ik dat het goed voor me is, minder spier en gewrichtsklachten en (meestal) lichamelijk fit.
    Voorheen had ik veel artrose-klachten. Maar…. mindfull lopen en genieten van het lopen en de omgeving, krijg ik niet onder de knie. Het blijft zwaar terwijl ik toch regelmatig duurloopjes van 10 km maak. Maar mijn gedachten willen nog niet meewerken.
    In jouw blog is mooi beschreven hoe het zou kunnen gaan en ik hoop nog meer van je te lezen zodat ik van je kan leren..
    Dankjewel voor dit verhaal en ik hoop dat er nog meer komen.
    Christine.

  4. Beste Emma,

    Dank voor je ontluikende eerlijkheid over je psychische gesteldheid. Je geeft hiermee een zetje in de goede richting. Mogelijk zijn er mensen, die na het lezen van je verhaal, hier herkenning in vinden en ook de stoute hardloopschoenen aan trekken, daarna het toetsenbord tot zich nemen en met hun verhaal komen. Hopelijk draagt het bij om het (zelf) stigma op psychische problematiek te verminderen. Ik hoop dat je de ChiRunning techniek zo tot je eigen kan maken dat je er veel plezier en bevrijding aan beleefd.
    Warme groeten,
    Annemarie

  5. Wat ontzettend leuk Emma!

    Zou nog leuker zijn als je het voortzet, maar alleen als het voor jou aanvoelt als ‘mindful-bloggen’!

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.