“Waar denk je dan aan?” Deze vraag hoort Ingrid vaak. Een goede tweede is of ze nooit bang is als ze uren moederziel alleen door de natuur zwerft, als training of in een georganiseerd loopje. Ze zal haar best doen om beide vragen te beantwoorden, lukraak zoals het ook tijdens een trail in haar opkomt.

Eigenlijk denk ik aan alles en aan niets. Gedachten komen spontaan op. Ik heb al rennend oplossingen bedacht voor de wereldvrede. Ja echt, het komt gewoon in me op. Waarom zouden al die vechtersbazen gewoon niet een lekker stuk gaan rennen (en dan wel een flink aantal uur achter elkaar). Ze zijn met iets anders bezig, ze zijn daarna lekker moe èn ze knappen er mentaal van op. Het hoofd is leeg, geen gestress meer, je wordt er gelukkiger van, het is goedkoop en het kan overal (lees ik in diverse nieuwsbrieven over hardlopen). De wereld volgens Jip & Janneke 😉

Laatst liep ik door een dennenbos en dacht ik opeens: “Slanke dennen staan er genoeg in het bos.” Vervolgens volgt er een soort zelfonderzoek. Waarom denk ik dat? Dan denk ik terug aan een opmerking die volgde op mijn blije en trotse verhaal dat ik een marathon had gelopen: “Jij ziet er helemaal niet uit alsof je een marathon kan lopen”. Tja, ik ben een curvy girl en ik ben er trots op. Klaarblijkelijk voldoe ik niet aan het beeld van de afgetrainde tanige hardloper die je schijnbaar moet zijn om een marathon te kunnen volbrengen.

Zo’n goedbedoelde (?) reactie steekt overigens wel. Je traint jezelf de tandjes, bent trots met het resultaat en dan word je nog uitgelachen ook. Althans zo voelde dat. Later bedacht ik me dat ik zo’n opmerking beter van de zonnige kant kan bekijken. Uiterlijk zegt helemaal niks. Doorzettingsvermogen en plezier des te meer.

Saai is het nooit op een trail. Regelmatig loop ik met anderen op. Zeker in het begin. Ik ben geen snelle loper, meer een snailtrailer of een trailtoerist. Meestal bungel ik ergens achteraan. Dat vind ik niet erg; ik hou wel van de rust achter in het veld. Bij een georganiseerd loopje heb ik de geruststelling dat er altijd nog vrijwilligers van de organisatie staan bij de waterposten en dat er wordt bijgehouden wie er nog in de race lopen. Ik ben gelukkig slechts 1 keer vergeten door een organisatie. De laatste waterpost was al weggehaald en de lintjes die de route aangeven ook. Foutje, bedankt! Voor mij wel een belangrijke les dat ik altijd genoeg water bij me heb zodat ik niet persé afhankelijk ben van een organisatie.

Een tijdje geleden zag ik het programma De Wandeling met als gast Jolanda Linschooten. Zij is avonturier en heeft bijvoorbeeld weken achter elkaar hardgelopen door Groot-Brittannië. Alleen. Aan haar werd de vraag gesteld of al dat rennen in je uppie geen vlucht was. Jolanda gaf een antwoord waar ik me helemaal in kan vinden. Het is geen vlucht weg van iets, maar juist naar jezelf toe. Je bent urenlang aan je zelf overgeleverd. Je sterke en zwakke punten komen naar boven. Je hebt alle tijd om na te denken. Soms is dat confronterend. Ik zal daar open over zijn. Het komt best eens voor dat ik met tranen in mijn ogen loop tijdens een wedstrijd. Terugdenkend aan een tijd die mij heeft gevormd maar die ook heel moeilijk is geweest.

Mijn jeugd was er eentje die op z’n zachts gezegd niet makkelijk was. Een moeder die eigenlijk nooit moeder had moeten worden omdat ze zelf het leven niet aankon. Een vader die het allemaal ook maar lastig vond, zijn best deed maar eigenlijk meer af- dan aanwezig was. Voortdurend leefde ik in angst. Angst dat mijn moeder zichzelf iets aandeed. Of mij. Die voortdurende dreiging heeft mij gevormd. Het was buigen of breken. Ik koos er voor om sterk te zijn, in te zoomen op de weinige mooie momenten en voorlopig mee te buigen totdat mijn tijd zou komen. Twee karaktereigenschappen hebben mij gered: eindeloos doorzettingsvermogen en optimisme.

Nee, op de trails ben ik nooit bang. Ook niet als ik al uren achtereen alleen loop in bijvoorbeeld de Ardennen en ik dan opeens een aantal mannen met kettingzagen tegenkom midden in het bos. Ik groet ze vriendelijk met “bonjour” en zij groeten mij vriendelijk terug “courage”. Angst heb ik genoeg gekend, ik ben er klaar mee. Dat wil niet zeggen dat ik onbezonnen en onbesuisd in nieuwe dingen stap. Voor een trail bereid ik me goed voor. Alle risico’s breng ik tot een minimum terug en beren op mijn pad sla ik er gewoon vanaf. De grootste beer ben je toch eigenlijk zelf.

Zomaar wat zaken die bij mij spontaan opkomen op een lange trailrun. Nog vaker denk ik helemaal nergens aan en kijk ik lekker om me heen. Genietend van het uitzicht. Soms foeterend op een boomwortel die het ook allemaal niet kan helpen dat die er eerder was dan ik. Maar me wel professioneel onderuit haalde. Ja, soms loop ik met tranen in mijn ogen maar veel vaker loop ik lachend over de trails. Uitgelaten springend over een omgevallen boom, genietend van een heerlijke afdaling, huppelend naar beneden. De leuke trailers die ik ontmoet, spontane vriendschappen die zijn ontstaan, de stoere verhalen bij het herstelbiertje na de finish. Mijn leven is nog maar net begonnen.

Boho hardlooparmbandje met kraaltjes en bedel

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.