Ik ben ziek. Een paar dagen al. Daarom blijf ik even lekker thuis en heb ik ook wat tijd voor mezelf. Op de bank, met een boekje…. je weet wel. Fijn toch? Nou nee! Ziek zijn is echt het meest nutteloze tijdverdrijf wat er is. Je doet geen hol en voelt je er nog ellendig bij ook en in mijn geval voel ik me zelfs schuldig! Ontzettend vermoeiend dit ziek zijn.

 

Inmiddels zit/lig/hang ik al voor de vijfde dag op rij thuis. Gelukkig begint er nu wel eindelijk licht aan het eind van de tunnel te komen want op dit moment voel ik me echt energieker dan dat ik mij de afgelopen dagen heb gevoeld. Zelfs al was ik op dag 3 ervan overtuigd dat ik dag 4 weer zou gaan werken en ik dus maar beter alvast iets buiten de deur kon gaan doen. Nou ik heb het geweten dag 4 bestond niet uit werken maar uit slapen en al kapot zijn van een trap oplopen.

Ondertussen ergerde ik mij eigenlijk stiekem kapot aan het ziek zijn. Want op het moment dat ik weer beter ben staat er van alles op mij te wachten: op het werk moeten er achterstanden worden weggewerkt en wachten klanten op antwoorden van mij, thuis moet er nog een huishouden worden gerund, op sportief gebied loop ik mede dankzij mijn glutus minumus inmiddels twee weken achter op mijn hardloop schema en ik heb nog push ups en dips in te halen en mijn paard snapt ook niet waarom ik mij ineens maar twee keer per week laat zien en dat we niet verder komen dan een wandeling.

 

Met griep houd ik geen rekening in mijn agenda. Uberhaupt houd ik geen rekening in mijn agenda met blessures of ander soortige onderbrekingen. Waardoor het elke keer weer toch een bepaalde mate van frustratie oplevert als het allemaal niet loopt zoals ik in mijn hoofd had of in mijn geval op papier. En terugdenkend vraag ik mij af of ziek zijn altijd zo’n sluimerend stressgevoel opleverde of dat het nu gewoon komt door de verwachtingen die ik mijzelf heb opgelegd.

 

Gevoelsmatig ben ik ook ontzettend aan het kwakkelen de laatste tijd met hardlopen. Ik heb of een blessure of zit in de opbouwfase of er spelen tig andere dingen waardoor ik even nergens ben. Het trainen gaat een paar weken goed en dan bam…. Staat alles weer stil. En dan komt weer de vraag van hoe om te gaan met een trainings schema. Ik houd mij er graag aan want ik weet dat het mij klaar maakt voor een prestatie die ik wil leveren maar tegelijkertijd word ik er ook onzeker van op het moment dat het om wat voor een reden dan ook niet lukt om mij aan het schema te houden. Vooral op langere afstanden ben ik nog niet zo doorgewinterd dat ik er op durf te vertrouwen dat het wel goed komt. 10 kilometer…. No problem! Ik weet dat ik die kan, ik weet dat ik na 2 weken ook zo weer een rondje van 10 kan maken maar 16 kilometer of 21….

 

En terwijl ik dit schrijf besef ik mij dat ik lang niet altijd dat zelfde gevoel heb gehad bij de 10. Jarenlang is dat ook een serieuze training afstand geweest maar bij het langzaam uitbreiden van mijn kilometers is het een leuke training afstand geworden. En dat geeft mij wel weer vertrouwen. Want vanuit die 10 kilometer kan ik uitbouwen en ook al moet ik dan (de laatste tijd wat vaker) terug naar de 10. Vanuit de basis die ik al heb kan ik wellicht over een jaar zeggen dat 16 kilometer een no problem afstand is geworden.

 

Zo gek nog niet dit ziek zijn als het helpt om mij te beseffen dat ik externe invloeden nu eenmaal niet kan controleren maar dat ik wel kan vertrouwen op mezelf en op wat ik al heb en kan. Maar genoeg voor nu… ik ga weer een buiten de deur poging doen in de hoop dat het dit keer een positiever effect  op mijn energie levels gaat hebben. Wellicht kan ik daarna ook weer beginnen met het een en ander “in te halen”.

 

Liefs Rhodé

enne heeft iemand een zakdoekje voor me?