stretchen na het hardlopen

WTF?! Neee! Niet nuuuhuuu!
Het is ochtend en ik word wakker met een rauwe keel. Mijn longen voelen slecht en schraperig alsof iemand de binnenkant met een schuurpapiertje bewerkt heeft. Ik kom mijn bed uit en wankel naar de keuken. Terwijl ik tegen het aanrecht aanhang zet ik mijn espresso apparaat aan en giet wat melk in mijn Nespresso melkschuimertje. Mijn espresso apparaat moet nog warm worden en in de tussentijd slof ik naar mijn bank om het nieuws aan te zetten. Fruit voor mijn smoothie pak ik zo  wel.
Ik voel me echt niet fit en leun wat achterover. En dan, een uur of twee later – als Nederland in Beweging en alle andere ochtendprogramma’s afgelopen zijn – word ik wakker. In de keuken staat mijn espresso apparaat nog klaar en de melk in mijn melkschuimertje is al weer koud. Shit zeg! Over een paar dagen loop ik mijn eerste tien kilometer en ik ben gewoon ziek! Balen!

Ineens begrijp ik wat er deze week aan de hand was. Ik had het benauwd, was moe en kon mijn hartslag tijdens mijn rustige – lees vooral langzame – duurtraining niet onder de 175 krijgen. Ik liep, nee sjokte, heel langzaam op mijn wedstrijdschoentjes en probeerde door goed adem te halen mijn hartslag te controleren en mijn lijf te sturen. Ik ging langzamer lopen, trainde wat techniek en wandelde tussendoor. Maar niets hielp. Na drie kwartier knokken liep ik nog steeds in een snelheid van 6 minuut de km en een hartslag van rond de 175.  En dat is niet goed, zo gaat het anders nooit. Ik plofte neer in de berm en ging huilen. Wat was dit? Waar kwam dit vandaan? Hoe kon ik een week voor mijn tien kilometer zo slecht lopen? Na een tijdje sippen maak ik een boze foto van mezelf  een twijfelend aan mezelf als duursporter slenter ik naar huis.

1978614_10152075517386687_1602150397_n

En nu ben ik dus ziek.

Een verkoudheidje.

Op zich niets ernstigs, ware het niet dat ik een paar dagen voor de IJsselloop zit en een verkoudheidje bij mijn astma-longen meestal eindigt in een paar weken van benauwdheid die onwijs vermoeiend zijn. Een stevig loopje zit er dan niet in. Daar baal ik van.

Ik heb vandaag de hele  dag geslapen en blijf nu met moeite wakker. In mijn slaapkamer liggen mijn knalgele  wedstrijdschoentjes al klaar. Ernaast liggen mijn fijnste hardloopsokken en mijn leukste broekje. Welk shirtje ik kies voor zondag weet ik nog niet. Misschien die ene blauwe, maar als de temperatuur het toestaat kies ik liever een shirtje zonder mouwen.  Ik heb een hele fijne onderbroek uitgekozen die  tijdens heet lopen zo min mogelijk schuurt en voor mijn haar  heb ik speldjes klaargelegd zodat ik mijn pony zo kan dragen dat hij niet in de weg zit. Op zaterdag worden mijn benen nog even los gemasseerd en vanaf morgen kan ik mijn rugnummer ophalen.

Maar ja, ik ben dus ziek.

En moet ik daardoor mogelijk mijn debuut op de tien kilometer uitstellen en krijg ik daarom geen medaille. Ook kan ik dan niet lopen door mijn eigen stad.

Ik ga maar snel naar bed om wat meer te slapen. Misschien ben ik net op  tijd weer in orde.

En morgen? Dan haal ik toch mijn startnummer op, je weet maar nooit.

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.