Het is alweer even geleden dat ik mijn laatste blog schreef. Je weet wel dat stukje over hoe niet leuk het is om verstandig te zijn. De halve marathon in Amsterdam waar ik mij op gefocust had rende ik dus niet en eigenlijk ren ik sindsdien nauwelijks meer. Nou ja nauwelijks ik ren één keer in de week. Als ik eenmaal de eerste stappen heb gezet in mijn hardloop schoenen ervaar ik weer die hardloop vrijheid die ik zo gewend was. Totdat ik er na een halfuur weer helemaal klaar mee ben omdat mijn lijf begint te protesteren.

Gevoelsmatig ligt op dit moment mijn sport leven dus echt even op zijn gat. Ik beweeg wel maar dat is geen hardlopen. Ik rij mijn paard drie keer in de week, ik heb een aantal kettlebell techniek lessen achter de rug, ben weer een keer naar yoga geweest en ben ook al een aantal keren weer op de mountainbike gestapt.

Toch ben ik niet tevreden. Ik vind geen rust in mijn huidige ritme maar ik krijg mezelf ook niet zover om meer te gaan doen. Het is een gekke cirkel. Hele dagen zit ik stil achter de computer met uitzondering van dat half uur tijdens de lunch en die paar keer koffie halen. Vervolgens zit ik in de bus en trein weer stil. Tussendoor wandel ik natuurlijk wel maar tegen de tijd dat ik dan thuis ben voel ik mij moe.

Heel gek want eigenlijk ben ik lichamelijk nog lang niet moe. Ik heb alleen maar de hele dag mijn zitspieren getraind in een vrij statische houding. Ik ben ook niet het type wat zichzelf om de haverklap naar de koffie automaat stuurt. Als ik zit, zit ik en kom ik een zit flow terecht waaruit ik mezelf soms echt met moeite tot bewegen krijg. En in die zit flow zit ik echt wel wanneer ik 9 van de 11 uur dat ik van huis ben, voor mijn werk, zittend doorbreng. Hardlopen is dan ook geen natuurlijke stap aan het eind van de dag maar een volstrekte anti reactie op mijn hele dag besteding. En zonder prestatie drang en trainingsschema moet het helemaal uit mezelf komen.

In mijn hoofd zie ik het allemaal wel voor me. Hoe ik in ieder geval twee tot drie keer in de week na thuiskomst mij gelijk omkleed en een rondje ren, en hoe ik de andere twee tot drie keer dat ik thuis kom mij gelijk omkleed en mijn paard ga rijden en hoe ik dan op de andere avond naar yoga ga en ga kettlebellen en …. Op papier word het al lastiger en in de praktijk… ach.

Maar dat hardlopen dat blijft knagen. Ik wil niet gered hoeven worden door trainings schema en grote prestaties.Ik wil gewoon lopen om het lopen….

Op internet las ik een mooie qoute: “Don’t give up on something you can’t go a day without thinking about.”

2 Comments
  1. Mooi geschreven en zo herkenbaar! Ik zou zo graag een keer in de vroege ochtend gaan lopen, met de dauw op het gras, de mist over de weides, de zon die tussen de bomen begint door te piepen. Maar ik? Ik draai me eerst nog een keer om, of ben al op weg naar mijn werk, of… Na ja, je begrijpt het wel 😉

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.