Mijn hondje – Gina heet ze – is dol op het beste plekje in huis. Zo heeft ze er zich in gespecialiseerd om zich vanaf het sneue plekje op de bank waar je echt niet zitten wilt langzaamaan te verplaatsten naar het beste. Het duurt meestal even voordat ik het zelf in de gaten heb, maar na een tijdje zit zij me vanaf dat goede plekje aan te kijken, rekt ze zich nog even uit en slaapt verder terwijl ik op het zielige plekje zit. En op de ergste dagen duwt ze met haar pootjes tegen mij aan. Ze hoopt dan dat ik opschuif, denk ik.

Gina is ook dol op plekjes onder een stapel warme kleding of dekentjes. Dan is dat beest ineens kwijt, maar de stapel schone was beweegt wel. Dan ligt ze niet twee, niet drie maar zeker vier lagen diep. Als een soort dikke, vette regenworm heeft ze zich daarnaar toe geworsteld en is niet van plan er vandaan te komen. En als het even kan neemt ze één van mijn hardloopschoenen mee in de stapel.
“Leuk hoor, zo’n hondje, maar wat heeft dat nu weer met sport te maken?” vraag je je misschien af en dat begrijp ik wel. Ik blog over mijn leven en de gezonde en sportieve dingen die ik doe en de viervoeter maakt daar deel van uit. Een iets te groot deel zo nu en dan als je het mij vraagt.
Ik woon klein, dus overal waar ik ga of sta heeft Gina me in de gaten. Als ik mijn fietskleren aantrek en nog snel even mijn bandjes op spanning breng, ligt dat beest me lui aan te kijken en heeft het lef om me een zielige blik toe te werpen…. want: ik laat haar weer alleen.
Ga ik hardlopen? Dan mag ik eerst op zoek naar mijn schoenen die ze overal naartoe sleept. En heb ik die schoenen eindelijk? Dan staat ze te kwispelen bij de deur. “Mag ik mee?” lijkt ze te vragen, maar nee dat mag niet, ik weet wel beter inmiddels, met die hond valt niet te lopen.

Kom ik terug na mijn training en kom ik onder de douche vandaan? Dan zit zij al weer te wachten op de bank waar ik neer wil ploffen om mijn vermoeide sportbenen rust te geven. En als ik dan zit en mijn benen op de poef leg, komt mevrouw aanlopen met de riem in haar mond. Of we even naar buiten gaan? Eh nee!
En dan gaat ze kwispelen en blaffen: “Kom we gaan wat leuks doen!” roept ze dan. “Leuk, leuk, leuk!” en dat herhaalt ze nog een keer of tien.

Hondjes begrijpen niets van vermoeide sporters, ze kennen verzuring en spierpijn niet, ze doen niet aan actief herstel, intervallen, hartslagzones, krachttraining, sportmasseurs en foamrollers. Hondjes weten wel beter, die beesten leven gewoon en doen maar wat. Gelukkig is Gina – naast dat ze gewoon irritant is – ook het slimste hondje van het westelijk halfrond. Naast: zit, los, poep, nu, hier en af kent ze nu ook een langer commando: “Niet op de benen!” roep ik met regelmaat en dan staat ze brommend op en verplaatst zichzelf in slow motion naar een andere plek.
Dat is eigenlijk wel mooi: zo’n slimme hond. Wat wel weer jammer is, is dat ze het geheugen van een goudvis heeft en dat ze het met haar harde pootjes steeds weer opnieuw probeert om op mijn herstellende benen te gaan liggen. Als een soort van sportmasseur staan die pootjes dan op de allermoeilijkste plekjes. Om dan brommend weer weg te gaan en het een half uur later maar weer te proberen.

“Niet op de benen, Gina!” roep ik dan, want die kleine pootjes op mijn vermoeide sportbenen? Niet te doen joh!

Liefs Rose en Gina

oh enne as we speak ligt ze te slapen op mijn favoriete stoel, onder haar pootjes? Een hardloopsok van gisteravond…

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

4 Comments
  1. Ik snap je helemaal, maar vanuit een iets andere hoek. Mijn zus heeft een old English bulldog. Een stevige hond van ruim 35 kilo. Ondertussen is hij bijna 10 jaar. Hij is zo sloom als het maar zijn kan! Aan het einde van de avond wordt hij nog uitgelaten. Maar dat is niet voordat je eerst 5 minuten een strijd bent aangegaan om meneer van zijn kleed te halen om te gaan lopen. 35 kilo vooruit sleuren is niet alleen goed voor je conditie, maar ook voor je geduld.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.