Gister was het dan eindelijk zo ver… de IJsselloop!
Meer dan 5000 hardlopers uit Deventer en omgeving stonden aan de start van de 1, 5, 10 en 16km lopen. Heerlijk zo’n evenement in eigen stad of in ieder geval het epi-centrum van stoerevrouwensporten.

Uiteraard waren wij er ook bij en stonden aan de start van de 10km.

We hebben allemaal kunnen meeleven met Rose en al haar voorbereidingen. Het was zelfs nog even spannend of ze wel kon starten maar ze heeft het gedaan! Half ziek maar met een flink doorzettingsvermogen is ze gefinisht!

Rhodé had deze loop ook in haar agenda staan maar dan als onderdeel van de training voor de halve marathon. Haar doel was om tijdens een wedstrijd een comfortabele snelheid te pakken die ze ook gedurende een langere afstand zou kunnen vasthouden. Dat bleek toch lastiger dan gedacht. Zij finishte onder de 48 minuten.
Als kampioen van de Stoere Vrouwen die aan de start stonden aan haar de eer erover te bloggen. We zijn namelijk beretrots op ons ‘Recepten Meisje’

In mijn halve marathon schema staat dat ik vandaag 11 km mag lopen in 5:47 min per km. Daar maak ik de 10 km van de IJsselloop van. Die wil ik in een comfortabele snelheid lopen. De snelheid die ik ook gedurende een halve marathon kan vast houden.  Geen stress dus. De tijd van vorig jaar hoef ik niet te verbeteren en ik ben ontspannen. Zelfs zo relaxt dat ik het hardloop shirtje wat ik aan wil doen helemaal vergeet te wassen. Een paar uur voor de start belandt dat ding pas in de machine. Het is maar goed dat zo’n shirt heel snel droogt. Mijn originele plan om ’s ochtends ook nog mijn paard te rijden, iets wat ik vorig jaar wel had gedaan, blijkt door mijn wasperikelen tijd-technisch niet  haalbaar. Dus ga ik in mijn trainingsbroek met mijn zonnebril en een beker thee in mijn handen  bij de finish van de 5 km kijken.  Ik zie daar allemaal Stoere Vriendinnetjes die de afstand voor het eerst lopen. Natuurlijk ben ik super trots en vind het heerlijk om alvast al die energie van het evenement mee te maken!

Een kwartier voor het startschot loop ik naar de start toe. Ik rek en strek wat en ga mijn vak in. Nog steeds ben ik relaxt.  Het startschot gaat en ik mag lopen. Ik ga goed. Te goed. Ik ga eigenlijk te hard maar ja het is nog maar de eerste km dus ik moet ook gewoon even inkomen. Tot aan km 5 merk ik dat ik het tempo toch wel goed aan kan. Maar dan komen wat heuveltjes en valt de wind weg waardoor ik van de hitte op blaas. Toch ga ik door want ik ben inmiddels al bij km 7 en als ik nu langzamer ga lopen ben ik bang dat ik volledig terug val.
Ineens hoor ik mijn naam heel hard roepen en zie ik mijn ouders en zusje aan de kant staan. Nieuwe energie! Ok doorgaan dus en ik houd mijn tempo zo goed mogelijk vast. Een andere vrouw – die min of meer hetzelfde tempo loopt als ik – maakt mij extra gemotiveerd om niet af te zwakken in tempo en bij te blijven. De laatste brug oplopen gaat verrassend makkelijk. Gelukkig ben ik deze brug gewend. Ik weet dat ik het kan en ik kan mijn ademhaling hoe snel die ook is onder controle houden. Bij het aflopen van de brug heb ik even rust en dan komt er nog één kort stijl klimmetje. Dat klimmetje is zwaar maar de borden met 500, 400, 300 vliegen voorbij en bij de 200 lukt het me zelfs nog een laatste sprint eruit te krijgen tussen de mensenmassa door.  Piepend kom ik over de finish met een hartslag van 180 en een klok die net op 48min staat. Ik heb het weer gedaan! Totaal niet volgens plan dus ik heb zeker nog wat te leren want zo ga ik geen halve marathon uitlopen maar deze heb ik in de pocket!

Officiele eindtijd 47:39 (16 seconden langzamer dan vorig jaar)

 

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.