stretchen na het hardlopen

In al mijn stukjes schrijf ik over sport en de voordelen daarvan op mijn gemoedstoestand en fysieke welzijn. Je kan bijna wel stellen dat ik sport propagandeer. En dat ik er zo enorm in geloof dat ik er niet over op kan houden. En groot gelijk heb ik, want als je port op de juiste manier dan doet het echt wel goed voor de innerlijke mens.
Ik zit midden in een drukke tijd. Er moet veel gebeuren voor stoerevrouwensporten.nl, ik ben bezig met een tweede boek, artikelen voor bladen, een kookboekje, het opknappen van mijn huis, het opzetten van een trainingsgroep voor vrouwen in Deventer en – niet te vergeten – mijn belastingaangifte. Vorige week heb ik een aantal interviews gedaan die ik uit moest schrijven, ik had een bespreking en nog een deadline. En ik stond dit weekend op een literaire avond in de schouwburg nog voor te lezen uit mijn boek. Vandaag heb ik een aantal belangrijke afspraken en gisteravond had ik een etentje. Eigenlijk kom ik al een week of wat alleen maar thuis om te slapen. En ik kan je zeggen: ik ben moe en ik heb tijd voor mezelf nodig.

 

Precies daarom zit ik op mijn crosser om richting het lokale mountainbike parcours te rijden. Een rondje wat ik graag met wat klassieke muziek op mijn oortje in alle rust rijd. Het rondje is aangenaam, heeft hier en daar uitdagende stukken, maar ook brede zandpaden en plattelandswegen. Je gaat langs boerderijen, maar rijdt ook hele stukken midden in het bos. Het is echt genieten en precies dat is wat ik ga doen.

Tenminste… tot dat ik bij het parcours aankom en een meneer mij voor laat gaan.

 

“Verrek, ik mag eerst.” denk ik terwijl ik langs een meneer rijd. Ik fiets al een tijdje achter hem als dat gebeurd en ben eigenlijk een beetje verbaasd. Hij denkt toch niet dat ik sneller ben ofzo?
Ik rijd het parcours op. Het eerste stukje is een beetje zigzaggen op een hoger gelegen smal pad. Ik ga net wat harder dan ik wil en merk dat ik ook een beetje aan het stunten ben. Ik kan de neiging om te laten zien wat ik kan niet onderdrukken. Ik moet en zal laten zien dat ik sterk ben. Tegelijkertijd baal ik een beetje, doordat de meneer mij voor liet gaan en voel ik me opgejaagd. “Shit, ik kwam hier voor mijn rust.” denk ik terwijl ik stevig doortrap. En dan schiet ik uit de bocht en eindig met mijn voorwiel een meter lager, naast het parcours.
“Nou, dat begint al goed.” hoor ik naast me in een spottende toon. Het is de meneer die mij voor liet gaan en mij nu voorbij rijdt. “Arrogante Kwast, ik zal je krijgen!” denk ik en spring op mijn fiets.

 

Vanaf dat moment begint het jagen. De meneer draagt een wit shirtje en rijdt net voor me uit. Ik kan hem de hele tijd zien en in plaats van te genieten van mijn omgeving, mijn benen rustig te laten draaien, de buitenlucht met volle bewuste teugen in te ademen en mezelf toe te staan tot rust te komen en aan te sterken voor de volgende drukke week ben ik nog maar met één ding bezig: het witte shirtje een aantal bochten voor mij.

Pats, pats, pats gaan mijn benen op de pedalen. Mijn spieren groot, mijn gezicht gefocust. Als een gefrustreerde en obsessieve idioot zit ik op mijn fiets. In plaats van te genieten en stilte te vinden, is mijn hoofd boos en razen mijn gedachten.

 

Dit is niet fijn fietsen. Dit is geen plezier. Het is simpelweg niet wat ik wilde doen. Dat weet ik, maar ik kan niet stoppen, maar Ik Moet De Meneer Inhalen!

 

Dan komt het pad met de diepe sporen. Ik ken het goed, op mijn crosser is dit mijn favoriete stuk. Het pad loopt recht, vlak en is modderig, precies waar ik goed in ben. Ik zet aan, geef alles wat ik heb. Bij de eerste pedaalslagen voel ik het zuur al in mijn benen. “Ja, je bent al een tijdje aan het jagen Mentink.” denk ik terwijl ik door de pijn heen trap. Met mijn mond wagenwijd open sprint ik hem voorbij en trap door. Ik kom bij het einde van het pad en ga de bocht om. Ik heb hem ingehaald! Ik heb gewonnen! Even houd ik mijn benen stil en dan – terwijl ik over mijn schouder kijk en het witte shirtje een aantal lengtes achter me zie -dringt het tot me door…

 

Ik heb helemaal niet gewonnen. Ik ben terug bij af. De gast rijdt weer achter me en terwijl het zuur me uit de oren spuit, mijn longen branden en mijn benen amper nog kunnen bewegen voel ik me weer opgejaagd. Ik zit al een uur op de fiets omdat ik ontspanning nodig heb en het enige wat ik heb gedaan is mezelf dol maken. En nu rijd in met tegenwind op een boerenweg in Salland met een mountainbiker in mijn wiel.

Rose

Editor in chief en founder van Stoere Vrouwen Sporten. Rose schreef voor bladen als Fiets magazine, Grinta!, Fietssport en de Flair, Ze merkte dat ze het aanbod voor actieve vrouwen matig vond. Meestal gaat dat over slank zijn en afvallen. Voor Rose is een actief leven zoveel meer. Daarom begon ze deze site. Samen met haar team is het haar missie om zoveel mogelijk vrouwen te helpen vreugde, balans en activiteit in hun leven te brengen. Rose fietst, rent, kookt, schrijft en geniet.

2 Comments
  1. Super herkenbaar……
    Ik moet ook in gesprek met mijzelf blijven anders ga ik te veel voor mijn kunne doen en blaas ik mij vakkundig finaal op met pijnlijk gestel in de avond op de bank op de koop toe.

  2. hahahahahaha! ZO herkenbaar! Ook op de racefiets, als er iemand in m’n wiel ziet MOET diegene eraf gereden worden. Vooral als het mannen zijn

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.