Naar aanleiding van haar leuke updates in onze Stoere Vrouwen Sporten groep hebben wij Ernestine – ook wel ‘Ernie’ – gevraagd zo nu en dan een bijdrage te leveren aan onze site. Want ze is een echte Stoere Vrouw, ze rent, fietst en doet mee met de trainingen van Stadswild. In haar eerste sportblog stelt Ernie zich even voor…

Ik houd niet van sporten! Zo! Daar! Het hoge woord is er uit. Tot mijn veertigste heb ik ook structureel niet gesport om het sporten. En toen ik daarna wel ging sporten deed ik dat om hele andere redenen dan het sporten. Leuke jongens meestal, of gezelligheid soms. Ik had een racefiets en reed daar wel eens op, maar voornamelijk reed ik rond in mijn auto van deur tot deur. En letterlijk hè, want in het kleine oude stadje waar ik woonde stond mijn auto pal voor de deur en kon ik zittend de sleutel in het slot steken. Wel zo handig voor na de vrijdagmiddagborrel, dan kon ik zo naar binnen kruipen.

Ik was wel veel te dik, maar dat boeide me niet. Ik was gewoon een lekker wijf met rondingen. Zo rond mijn 40ste verhuisde ik naar Amsterdam. En ik merkte dat leeftijd en gewicht geen goede invloed hadden op mijn conditie. Een vriendin vertelde mij dat spinnen goed was, voor afvallen en voor conditie. En tegenover mijn Amsterdamse huis werd toen net een sportschool geopend! Dus ik ging op spinnen. En dat viel tegen!

Voor mij was dat de aanzet om heel fanatiek te worden, want het kon toch niet zo zijn dat ik het als enige zo zwaar had tijdens het spinnen? Gelukkig was ik zo fanatiek zonder intake of medische testen, want dan had iedereen het mij waarschijnlijk af geraden.

Na een jaar heel fanatiek alle lessen af te lopen werd het een beetje minder. Spinnen was natuurlijk niet veel meer dan samen met ene stel anderen in een hok zweten op een stilstaand fietsje. En dat kan wel een kick geven, maar na een tijdje is de lol er wel vanaf. Maar toen gebeurde er iets: de vriendin die mij op de spinningfiets had gekregen, ging trouwen. Met haar fietsman. En als fietsverslaafd stel was het huwelijksfeest een fietsfeest. Ik raakte daar aan de praat met een fanatieke mountainbiker en het mountainbike vonkje sprong over. De volgende dag heb ik een mountainbike gekocht en ben gaan fietsen. Ik voelde de wind op mijn gezicht, reed door wat modder, zette wat aan, kneep in mijn remmen, maakte een bochtje, draaide om een boom en had al die tijd een lach op mijn gezicht. Dit was de eerste sport die ik echt leuk vond! Het was de eerste sport die… smaakte… naar… meer!

Ik ging lekker crossen door de bossen, downhillen en zelfs meedoen aan wedstrijdjes en ook aan een hele spannende wedstrijd in Zwitserland. Daar werd ik stijlvol laatste overigens. Mountainbikers zijn leuke mensen, die vinden het helemaal niet erg om te wachten. Maar ik had wel moeite het tempo een beetje te blijven volgen. En ook totaal uitgewoond zijn na een tochtje. En twee vriendinnen waar ik vaak mee fietste trokken aan de bel. Ze vonden dat het niet langer ging en dat ik – als ik wilde blijven fietsen – serieus werk moest maken van mijn conditie en superfit moest worden. Dat werkte volgens hen het beste en zou van fietsen een nog leukere sport maken. Omdat het lieve schatten zijn en ze ook nog eens heel goed kunnen fietsen, nam ik hun advies heel serieus.

Afgelopen september heb ik de teller op nul gezet en de MTB voorlopig in de berging. Ik ben begonnen met hardlopen. De rustig aan cursus, voor mensen die 1 minuut hardlopen al moeilijk vinden. Daar was ik de snelste van de langzamen en redde ik het na een aantal weken tot een half uur/ vijf kilometer zonder stoppen. Daarna de volgende stap, heel erg fit en sterk worden. Dit doe ik door trainingen bij Stadswild, ze noemen het Urban gym en het is een combinatie van rennen, krachttraining en ook een uur yoga in de week. Voor mijn fietsconditie pak ik sinds een week of wat de nieuwe racefiets voor tochtjes van 1 a 2 uur. Bijkomend voordeel is dat ik nu 13 kilo lichter ben dan een jaar geleden. Ik streef er naar om nog eenzelfde aantal kilo’s te verliezen. Gewoon omdat dat handig is met sporten en met kleren kopen.

Qua sportpersoon zou ik mijzelf op dit moment niet meer een mountainbiker durven noemen. Misschien een beginnend multisporter met plezier in bewegen. Met plezier in hardlopen zelfs. Met de ambitie om het ingesleten paadje van bankhangen, de lift nemen en een keer per week heel intensief te fietsen om te buigen naar iedere dag bewegen. Naar thuiskomen uit mijn werk en dan nog even een stukje te lopen. Naar op de fiets naar mijn werk en dan eerst een omweg nemen van meer dan 20 km. Verder ben ik een sucker voor gadgets. Wat mij erg heeft geholpen was dat mijn smartwatch en mijn tefefoon en mijn weegschaal met elkaar kunnen praten in een gezondheids-appje. Zo kan ik in grote lijnen mijn progressie bijhouden. Ik vind het ook gaaf om tijdens het fietsen te weten hoe mijn hartslag, snelheid en cadans zich tot elkaar verhouden. Gewoon om het weten, want ik ben niet van de trainingsschema’s. Dat vind ik voorlopig nog erg ingewikkeld. Binnenkort ga ik ook weer mountainbiken. Een beetje op peil komen voor een weekeinde in de Ardennen, eind maart. Hoewel ik denk dat ik daar op de racert ook voor kan trainen.

Toen ik voor de eerste keer op een mountainbike stapte, ging er een wereld voor me open. En toen ik het besluit nam om voortaan fit te zijn? Werd die wereld alleen maar leuker!

Liefs Ernie

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.