Zo’n 100 km loopje is leuk hoor, maar Ingrid vindt het toch wel een heel eind. “Dit doe ik nooit meer!” Die gedachte kwam op tussen het genieten door, want ze zag veel moois onderweg.

Opgelucht was ik toen ik de finishlijn overkwam. Blij is nog niet eens het juiste woord. Ik had het koud, onbeschrijfelijk koud en ik was superblij met de fleecedeken en het warme kruikje dat mijn schoonzus voor mij had meegenomen voor in de auto terug.

Het gekke is dat ik aan alle kanten werd gefeliciteerd met mijn prestatie, maar dat ik zelf eigenlijk helemaal niet zo besefte dat ik 100 km had gelopen. Ja natuurlijk weet je het wel, maar ja, het gaat toch in een soort roes aan je voorbij. De pijntjes in het lijf zijn echter reuze echt en vallen niet te negeren. Geen spierpijn, dat had ik niet. Maar wel diverse peesjes die luidkeels protesteerden. Nog geen echte blessures, maar het stond allemaal wel op scherp.

Drie dagen na dat hele lange eind lopen ben ik weer trainingen gaan geven. Het was allemaal nog wat roestig maar eigenlijk ging het wel aardig. Nu na 6 weken ben ik vrijwel weer helemaal hersteld. De afgelopen weken heb ik max 40 km per week gelopen inmiddels gaat het weer over de 50 km heen. Op weg naar mijn nieuwe schema dat per 2 januari in gaat. Want er zal getraind moeten gaan worden voor “het”.

Met frisse tegenzin zat ik op dinsdag 15 november om 12 uur precies achter mijn pc. Op dat tijdstip opende de inschrijving voor “het”. Wat dat betreft ben ik net Dory uit Finding Nemo. Totaal vergeten dat ik eerder nog dacht “dit doe ik nooit meer”.  Creditcard en ideal-dingetje in de aanslag. Genoeg geld op mijn rekening, niks dat mis kon gaan. De inschrijving voor “het” ging vlot en pijnloos. En nu mijn naam fier op de deelnemerslijst prijkt is het eigenlijk wel tijd voor de grote onthulling. Wat is “het”?

“Het” is het rondje rondom de Zugspitz. Dit rondje telt 101,6 km (heel toevallig precies hetzelfde aantal als de Indian Summer Ultra) en 5412 hoogtemeters (dat is dan wel weer wat meer dan bij de ISU). “Stoer dat je dat gaat doen.” Ik hoor het regelmatig, terwijl ik nog niks gedaan heb. Alleen maar ingeschreven 😉 Het echte werk gaat nu beginnen en is gedaan voordat de ZUT (Zugspitz Ultra Trail) van start gaat. De site van de ZUT is reuze behulpzaam. Een kant en klaar schema voor die ZUT is hier te downloaden.  En dan staan er dus trainingen op waarbij je bijvoorbeeld een duurloop moet gaan doen van 3 uur met 3000 hoogtemeters. Tja, en ik woon hier 4 meter onder NAP.

Hoe ga ik dit trainen? Ik heb hiervoor trainingen ingepland in Zuid-Limburg, de Ardennen, de Vogezen en ook tijdens mijn wintersport in de Alpen zal ik gaan lopen. Het heeft blijkbaar iets vreemds, iemand die na afloop van de skidag geen afzakkertje neemt in de après-ski bar maar de skischoenen verruilt voor een paar trailschoenen. Men kijkt mij wat meewarig aan. Volgens manlief kan ik het nog beter en grootser aanpakken door geen skipas te kopen en gewoon naar boven te lopen met de hele ski uitrusting. Ik denk er nog even over na…

Nee, het zal niet vanzelf gaan. Op het moment dat je je inschrijft voor zoiets, dan weet je dat je aan de bak moet. Niet alleen trainen (en rusten), maar ook het gevecht met de kilo’s aangaan, goed en gezond eten en jezelf af en toe een schop onder de kont verkopen. Hoe leuk ik hardlopen ook vind, er zijn altijd wel momenten dat ik er ook even geen zin in heb. Dat ik liever binnen bij de verwarming blijf zitten met een pak koekjes. Maar het besef dat ik daar straks de prijs voor moet betalen helpt me om die momenten te overwinnen.

Voor de afstand en de hoogtemeters ben ik niet bang, wel de combinatie hiervan met de tijdslimieten. Onderweg zijn er bij de waterposten ook controleposten. Kom je daar te laat binnen is het Ende, Schluß, Auf Wiedersehen. Het is me al een keer eerder gebeurd in Frankrijk bij de Marathon du Mont Blanc. Dat ik een paar minuten te laat bij de controlepost kwam en men net de meetmat uit elkaar haalde. Mijn “stop” & “arrêt” (veel meer Frans spreek ik niet) haalden niks uit. “Fini” was wat ik hoorde.

De limiet voor het hele rondje ZUT ligt overigens op ruim 26 uur. Met de start om 7.15 uur in de ochtend betekent dit dat ik straks een hele nacht door mag lopen. Als ik onderweg die limieten natuurlijk haal. Die limiet lijkt heel ruim, maar schijn bedriegt. Er zitten genoeg steile stukken in, zowel omhoog als omlaag, waardoor je niet op topsnelheid kan lopen. En met een beetje pech is het net zulk baggerweer als de afgelopen twee edities. In 2015 liep ik bij de ZUT de Base Trail XL, het laatste stuk van het hele rondje, 39 km lang. Het regende, regende, regende en het was slechts 7 graden, medio juni. Modderstromen op plekken waar je een pad verwachtte, geen ideale situatie om vaart te maken. Laten we duimen dat de weergoden ons komend jaar goed gezind zijn!

O ja, voor ik het vergeet. Ik had nog niet verteld dat tegelijkertijd met de inschrijving voor de ZUT ook de inschrijving voor een ander loopje opende hè?! Dat loopje heeft een mooie slogan:

4 landen, 1 week, 2 lopers, 1 droom!

Dit hoort bij de Trans Alpine Run. Deze etappewedstrijd start in Duitsland en gaat via Oostenrijk en Zwitserland naar de finish in Italië. Je loopt in teamverband, met z’n tweeën, en het is ook de bedoeling dat je bij elkaar blijft. Zeven etappes met een weektotaal van 264,6 km, 15.957 D+  (omhoog) en 14.619 D-. Mits de boel heel blijft, wordt 2017 een fantastisch en avontuurlijk jaar!

Love to Run ketting

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.