‘Oh wat is het leven mooi als de zon schijnt’, zong André van Duin ooit eens. Maar wat duurde het lang voordat de lente écht begon. De fanatieke hardlopers en wielrenners hebben al lang en breed de kou getrotseerd,  maar ik – recreatieve buitensporter – heb pas een kort avondritje op mijn nieuwe hippe stadsfiets gemaakt. Het doel om meer buiten te sporten, maakte ik half maart. Op die ene dag dat we al de 20 graden aantikten. Sindsdien was het koud en guur, geen fietsweer voor mij. Want eerlijk is eerlijk, ik ben typisch zo’n prinsesje dat alleen maar met mooi weer op de fiets stapt.

Dat prinsessengedrag komt overigens voort uit ‘mietjesgedrag’ tegen wil en dank. Liever zou het me echt niet uitmaken of het nou hard waait of regent. Een beetje Hollandse meid moet daar tegen kunnen, laat staan een stoere sportvrouw! Het is ondertussen wel bekend dat mijn lichaam soms andere normen hanteert dan mijn geest. Jammer, want wat lijkt het me heerlijk om door een fikse regenbui te hardlopen of te fietsen. Ware het niet dat mijn lijf er dusdanig verzuurd, verkleumd en vermoeid van raakt dat ik daarna minstens een week amper mobiel ben.

Ondanks verschillende pogingen heb ik het joggen dus definitief opgegeven omdat de weersomstandigheden te vaak niet geschikt waren om lekker te lopen. Maar hoe definitief is definitief? Als ik in onze facebookgroep lees over de beginnende hardlopers en alle tips die gegeven worden als het even moeilijk gaat, dan begint het toch weer te kriebelen. Met een beetje beginnersgeluk en een flinke dosis adrenaline zou een eerste poging nog niet eens zo slecht gaan. Maar daarna… ik heb nu eenmaal mijn beperkingen die me op een gegeven moment parten gaan spelen.

Heel soms kan ik daar best verdrietig van worden. Want het lijkt me zo lekker, vrij in de open lucht een uurtje hardlopen door weer en wind. Ik heb ook wel over een alternatief nagedacht: wielrennen. Op de racefiets van een vriendin ontdekte ik al snel dat ook dat niet voor mij is weggelegd. Weinig kracht in mijn handen, zere vingers en niet de alertheid om snel te reageren maken het onverantwoord om op de racefiets te stappen. Dus nee, die droom komt ook nooit uit. Wandelen is trouwens geen optie, dat vind ik na een half uur slaapverwekkend saai.

Op die ene warme dag half maart, toen ik besloot vaker buiten te sporten, kocht ik me dus een nieuwe fiets. Geen supersonische racefiets maar een superdeluxe stadsfiets die met gemak 50 kilometer moet kunnen. Zo’n eentje met een verend zadel en een verende voorvork. Zeven versnellingen heeft m’n nieuwe liefde, en een heerlijk zadel. Het is een verademing: de langere avonden, warme temperaturen en dan op de tweewieler nog even genieten van de buitenlucht. De eerste 30 kilometer zitten erop. Hoopvol houd ik de weersvoorspellingen voor het weekend in de gaten…

Liefs,
Kirsten

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.