Ruim een maand geleden is het, dat ik voor het laatst iets van me liet horen. Dat was niet zo gepland, maar soms lopen dingen anders dan verwacht.

Een kleine week na mijn laatste training en een paar uur na een stevige wandeling met hond Lola meldde ik me op maandag 23 januari voor een kort bezoekje in het ziekenhuis om het laboratorium eens even aan het werk te zetten. Maar voor ik het wist lag ik op de kraamafdeling met de mededeling dat ik twee nachten moest blijven.

Net toen ik aan dat idee begon te wennen, werd iedereen opeens heel nerveus van mijn bloeddruk. Nog geen uur later lag ik aan allerhande slangen en draden op een kamer alleen en was het een komen en gaan van artsen. De baby maakte het gelukkig goed, maar alles wees op een zwangerschapsvergiftiging bij mij.

Wat volgde was een bizarre week. Uiteindelijk bleek de situatie op vrijdag onhoudbaar, na een spoedkeizersnede kwam onze zoon Floris net voor 11.00 uur ter wereld na ruim 33 weken zwangerschap. Het gaat gelukkig goed met hem, maar voorlopig ligt hij nog wel in het ziekenhuis.

Mijn lijf heeft een fikse tik gehad van het hele gebeuren. De kilo’s die eraan vlogen, zoals ik in mijn laatste blog schreef, bleken grotendeels vocht te zijn. Dat probleem was snel opgelost dus. Maar gedoe met je bloeddruk, een buikoperatie, een enorme berg medicijnen in je lijf en het leven tussen huis en ziekenhuis blijken behoorlijk slopend.

Ik ben ervan overtuigd dat mijn goede fysieke conditie enorm van pas kwam, zeker bij mijn herstel nu. Maar het gaat allemaal duidelijk niet vanzelf en het vertrouwen in mijn lijf was even helemaal weg. Gelukkig ga ik inmiddels langzaamaan de goede kant weer op, ik durf zelfs te dromen van de dag dat ik een rondje kan wandelen met hond én kind.

Maar sporten en bloggen…? Tja, dat zal er voorlopig wel even niet van komen. Het dagelijks leven is op het moment al topsport genoeg.

Lizanne

Tijdens haar zwangerschap scheef Lizanne over sporten met een zwanger lijf. Deze moeder, tekstschrijver en journalist schrijft graag voor vrouwen, omdat ze wil vertellen over wat voor haar belangrijk is: je eigen ruimte durven nemen, doen waarvan je energie krijgt zonder altijd aardig gevonden te hoeven worden. Voor haar is dat de sleutel tot een gelukkig leven.

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.