Luisteren naar je lijf blijft een lastig dingetje, vooral als je niet-aangeboren hersenletsel hebt. Zoals Lizanne, die moet dus altijd alert zijn op de signalen van haar lijf. Ook zij heeft wel eens lood in haar schoenen. Komt dat dan omdat ze geen zin heeft? Of is er iets anders aan de hand?

Ik heb mezelf weer helemaal opnieuw uit moeten vinden na de smak op het asfalt die ik in 2010 maakte. Om de gebruiksaanwijzing weer helemaal te leren kennen, is het erg belangrijk geweest heel bewust te voelen welke signalen mijn lijf gaf. Die bewuste focus op hoe je je voelt is erg vermoeiend en eerlijk gezegd word je er ook niet echt vrolijker van.

Maar stiekem is het ook heel leerzaam geweest. Door dat bewustzijn merk ik signalen nu doorgaans op tijd op en weet ik wat ik daarmee moet. Dat komt mijn workouts ten goede.

Als ik de sportzaal binnenstap, neem ik altijd even de tijd om rustig rond te kijken terwijl ik mijn bidon vul. Wie zijn er allemaal, wat zijn ze aan het doen en welke oefeningen komen in me op? Ik roei vaak een paar honderd meter en kijk dan eens wat mijn lijf aan kan. Altijd vanaf nul naar het punt dat uitdagend, maar niet onmogelijk voelt.

Ik begin bijvoorbeeld met de benchpress, met tien kilo, twintig, vijfentwintig. Ho, stop. Dat wiebelt best een beetje, een signaal om niet te negeren. Meer dan genoeg gewicht voor vandaag dus. Deadlift dan, tien kilo, twintig, dertig, veertig, vijftig. Ha! Die gaat lekker vandaag. En zo kies ik een stuk of vier, vijf oefeningen uit die ik vervolgens met voldoende rust tussendoor herhaal in drie sets van acht herhalingen. Na die reeks staar ik eens een minuutje voor me uit terwijl ik bedenk en voel of het zo genoeg was of dat ik nog wat extra’s ga doen. Een paar situps, pushups of pullups zijn best te proberen misschien.

Ik heb inmiddels geleerd om vooraf niet al te veel verwachtingen te hebben, dan kan het alleen maar meevallen. De eerste keer na mijn squat-mijlpaal, dacht ik misschien best even dat vijftig kilo mijn nieuwe norm was. Grapje natuurlijk, das war einmal, of eigenlijk tweemaal. Superleuk, maar een beetje realistisch blijven kan ook geen kwaad.

Mijn lijf geeft het wel aan, het is alleen zaak om ook goed te luisteren. Wiebelbeentjes betekent dat ik die dag op de bestaande lijn blijf zitten en misschien met mijn armen een stap kan maken. Andersom net zo: als ik na anderhalve pullup weerloos aan de kooi hang, kan ik beter wat anders gaan doen, dan is het gewoon geen pullup dag.

Sinds ik zonder verwachtingen de sportschool binnenstap, ga ik er elke keer weer lekker voldaan weg. Het luisteren naar je lijf is zo’n tweede natuur geworden, dat ik zelden het gevoel heb dat er dingen mislukt zijn of slecht gingen, gewoon omdat ik weet dat ik alleen maar heb gedaan wat die dag de beste keus was.

spirit of mo online kopen

 

Lizanne

Tijdens haar zwangerschap scheef Lizanne over sporten met een zwanger lijf. Deze moeder, tekstschrijver en journalist schrijft graag voor vrouwen, omdat ze wil vertellen over wat voor haar belangrijk is: je eigen ruimte durven nemen, doen waarvan je energie krijgt zonder altijd aardig gevonden te hoeven worden. Voor haar is dat de sleutel tot een gelukkig leven.

1 Comment

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.