De weg naar Leiden telt nog maar een paar weken. Hoe vergaat het Myra in aanloop naar haar allereerste marathon? Ze had nog een halve marathon op de planning staan, een mooi meetmoment richting 22 mei. Maar dan moet het wel allemaal goed gaan…

Zodra ik wist dat ik eind mei de marathon van Leiden zou gaan lopen, popte de vraag op hoe de halve marathon van Berlijn in het Sportrusten schema zou passen. Met dit schema loop je immers duurlopen van maximaal 14 kilometer, en op de dag van de halve marathon (halverwege het 100 dagen schema voor Leiden) zou ik nog maar op 12 kilometer zitten.

Gelukkig kon Koen de Jong van Sportrusten mij vertellen dat het geen probleem was om de halve te lopen, als ik daarna maar een rustige week zou inbouwen, met wat vogels kijken, omdat ik door die lange afstand toch wat vermoeidheid zou opbouwen. Ook kreeg ik het advies mee om op marathon hartslag te lopen, omdat dat de hartslag is die ik aan het trainen ben richting die hele marathon.

Dat betekende dat ik in elk geval geen snelle tijd zou lopen – op lage hartslag lopen, betekent bijna automatisch ook langzamer lopen. Het zou dus wel eens mijn traagste halve marathon ooit kunnen worden.

Daar zat ik niet mee. Eindtijd is bij mij meestal van ondergeschikt belang. Ik had wel zin om extra lang van het bijzondere parcours te gaan genieten. Op mijn gemak zou ik alles om mij heen in mij opnemen, zo stelde ik me voor. Na mijn oponthoud door mijn knieblessure had ik mijn schema weer volledig kunnen oppakken en het lopen ging best lekker. Dus alle reden om de halve van Berlijn te zien als een optimale test om te ervaren hoe het zal zijn om een langere afstand op marathon hartslag te lopen. En zodoende het vertrouwen in deze marathononderneming nog verder te vergroten.

Voordat ik richting Berlijn vertrok, had ik al gezien dat het fantastisch weer zou worden. Misschien iets té fantastisch: de temperatuur zou op de bewuste dag rond 20 graden liggen. Dat vind ik sowieso al te warm om echt lekker te lopen, maar als het de eerste dag van het jaar is met deze temperaturen, moet mijn lichaam daar nog erg aan wennen.

Dat bleek ook al snel na de start. Hoewel mijn hartslag in het startvak mooi laag was, schoot ie al binnen de eerste 3 kilometer naar halve marathon hoogte. Oeps, dit was niet de bedoeling! Ik bleef maar naar mijn horloge kijken, probeerde ondertussen op mijn ademhaling te letten, maar natuurlijk ging mijn hartslag niet omlaag. Ik liep ook helemaal niet lekker, zette mijn voeten niet goed neer en kon mijn chirunning techniek niet goed toepassen. Gevolg: pijnlijke tenen vanaf een kilometer of 6.

Na de verzorgingspost op 10 kilometer besloot ik wat langer te gaan wandelen; even weer iets drinken en een gelletje nemen en maar zien wat dat met mijn hartslag zou doen (die al bijna 4 kilometer boven halve marathon waarde lag). Het lukte me om er 5 slagen vanaf te krijgen, maar tegen de tijd dat ik finishte was van die vermindering al niets meer over.

De eindtijd was om te huilen. Daar had ik rekening mee gehouden, maar als het me gelukt was om op marathon hartslag te blijven lopen, zou ik daar vrede mee hebben gehad. Nu stond die tijd voor mij voor het gevecht dat ik onderweg voortdurend met mezelf had moeten leveren. Waar het hem in zat? Was het de zware verkoudheid die ik de week ervoor had gehad? De migraine aanval van een dag eerder? Kwam het inderdaad door de eerste warme dag? Of was het gewoon een combinatie van al die factoren?

Het belangrijkste effect van deze wedstrijd was wel dat ik een enorme deuk kreeg in het vertrouwen dat ik tot die tijd had gehad in mijn marathon avontuur. Tot aan ‘Berlijn’ leefde ik in het moment van de trainingen en zou ik wel zien hoe het op 22 mei zou gaan. Nu het zo slecht was gegaan op nog maar de helft van het aantal kilometers dat ik in Leiden moet gaan overbruggen, was ik ineens onzeker. Zou ik het wel volhouden? Zou het me überhaupt lukken om op marathon hartslag te lopen in een wedstrijd? Hoe moest dat met die tenen als ze nu al zo’n pijn deden? Kortom: HELP!!

Gelukkig was redding nabij: een week later was daar namelijk Rotterdam. Sinds ik ben gaan hardlopen, heb ik ieder jaar meegedaan met één van de afstanden bij de marathon, dus dit jaar zou geen uitzondering zijn. Zelfs niet zo kort na een halve marathon. Rotterdam is nu eenmaal een van de zekerheden in mijn loopjaar, dus die sla ik alleen over als ik kreupel of doodziek ben.

En wat bleek dat goed uit te pakken!

Ik had vlak voor Berlijn een 10 kilometer ‘voluit’ in mijn planning staan. Dan loop je dus niet volgens een bepaalde hartslag, maar ga je, zoals de term al aangeeft, voluit. Daarmee trek je je suikervoorraad leeg en train je ook je snelheid. Vanwege het feit dat ik een halve marathon liep, had ik besloten deze 10 kilometer te laten samenvallen met de kwart marathon van Rotterdam.

Volledig ontspannen stond ik te wachten op het startschot. Na de start liep ik gewoon het tempo van de meute. Maar al snel merkte ik dat ik meer in me had: ik begon steeds meer mensen in te halen. En wat ik niet voor mogelijk had gehouden: ik ging ook echt hard. Van begin tot het eind, ondanks de drukte op het parcours, ondanks die halve marathon in de benen, liep ik als een trein. Alles klopte, van mijn techniek tot mijn tempo, van mijn ademhaling tot mijn ontspanning. Om aan de finish te ontdekken dat ik toch echt zojuist een PR had gelopen. Zowel op de 10 kilometer als op de kwart marathon. Waarschijnlijk hoef ik niet te zeggen wat een enorme boost dit heeft gegeven aan mijn vertrouwen. Laat Leiden maar komen!

Achteraf hoorde ik veel mensen die de marathon hadden gelopen roepen dat het zo zwaar was geweest, omdat het zo warm was. Velen hadden hun verwachte eindtijd niet gehaald. Als mensen het met 12 graden al zo lastig hadden gehad, is het niet verwonderlijk dat je het met 16 graden zwaar hebt, toch? Ik hield het er dus maar op dat die temperatuur er de hoofdoorzaak van is geweest dat die halve marathon zo zwaar is geweest en dat ik door de warmte niet in staat was mijn hartslag laag te houden.

Voor de zekerheid heb ik Koen de Jong ook nog even geraadpleegd. Hij gaf, nadat hij mijn hartslag tijdens de trainingen en die in Berlijn had bestudeerd, met grote stelligheid aan dat het de combinatie was geweest van de migraine aanval die ik een dag eerder had gehad en de warmte. Het enige dat ik volgens hem hoef te doen, is zorgen dat de migraine wegblijft en dat ik aan de warmte ga wennen. Hoe ik dat laatste voor elkaar moet krijgen met dit koude lenteweer is mij nog een raadsel, maar feit is dat ik na het antwoord van Koen weer met een gerust hart verder ga met mijn trainingen.

Wil je ook met sportrusten gaan lopen? Vraag dan het sportrusten pakket aan, dan krijg je twee boeken en het 100 dagen schema waar je mee aan de slag gaat. Nog veel leuker is de workshop van sportrusten, dan leer je meteen hoe het moet. Train je liever voor en halve of hele? Lees dan het boek ‘de marathonrevolutie’ en leer hoe je heel anders kunt trainen voor deze afstand. Overigens kan Sportrusten je ook begeleiden naar jouw marathon, dan train je met een groep bij jou in de buurt met een sportrusten trainer.

Stoere Vrouwen Sporten Shop

2 Comments
  1. Zorgen dat de migraine wegblijft…. Heb je dat zelf in de hand dan? Ik niet helaas. Heb trouwens wel ervaring met migraine, in mijn geval de dag voor de marathon van Berlijn. Ik liep toen zeker 10 minuten langzamer dan mijn niveau. Migraine hakt er echt wel in.

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.