Aan het begin van het jaar had Marianne grootse plannen: twee mudmasters en de Strongsisterrun. Met ook nog een inschrijving op de 10K hardlopen tijdens de Marikenloop en LoopLeeuwarden was haar agenda goed gevuld. Dat doet ze wel even, toch?

De mudmasters van 6K in maart ging ook nog prima. Ik overtrof mezelf door obstakels te nemen die ik in september 2014 nog niet haalde. Mega trots schreef ik me ’s avonds in voor de 12K in september. Nog niet wetend dat een langdurige blessure mij lange tijd aan de kant zou houden.

Het begon al in april. Eigenwijs dat ik ben, ging ik pas twee maanden later naar de fysio. Zij kon in eerste instantie niets bijzonders vinden en maande me tot meer rust. Ik startte wel bij de Marikenloop, want dat was voor het goede doel. Het was geen optie om niet te starten of halverwege te stoppen. Ik heb een paar honderd euro gedoneerd gekregen en ik wilde mijn sponsoren niet teleurstellen door af te haken. Het ging wonderbaarlijk goed en ik liep meer dan een minuut van mijn snelste 10k af in 1:12:34.

Slechts drie weken later was de 10K bij LoopLeeuwarden. Ik startte met wat pijn en sprak met mezelf af dat ik zou uitstappen als het niet ging, en dat meende ik ook nog! Tijdens het lopen ging het steeds beter zelfs. De pijn trok weg en wederom liep ik een PR in 1:11:26. Ik wist na de finish wel zeker dat 10K mijn afstand niet is. Ik vind de eerste helft leuk en daarna loop ik in mezelf te klagen, doet ‘alles’ zeer en vind ik er niets aan.

De dag daarna had ik weer veel pijn. Er stond de komende maanden niets op de planning dus besloot ik niet veel en niet ver te rennen. Helaas was dat nog niet voldoende om te helen. Weer de fysio: er werd een overbelast adductor geconstateerd. Dit is de spier die ervoor zorgt dat je je benen bij spreidstand weer kan sluiten. Dit is ook een spier die je blijkbaar erg nodig hebt voor (hard)lopen. De heftige stekende pijn voelde ik in mijn schaambot en onderbuik. Ik kon soms niet eens normaal wandelen zo zeer deed het.

Tot halverwege augustus was ik positief dat ik wel kon starten bij de Strongsisterrun en de Mudmasters die in september waren. De fysio en trainer wisten dat dit ijdele hoop was. Tot deze conclusie kwam ik uiteindelijk zelf ook en met tranen en tuiten deed ik beide startbewijzen van de hand.

Zolang ik niet rende en niet teveel gewicht gebruikte tijdens het squaten en lungen, was ik nagenoeg pijnloos. Na een flink aantal weken mocht ik weer hardlopen. Ik startte rustig op de loopband en een paar weken later begon ik met een beginnerscursus van mijn sportschool. Deze duurde acht weken en zou toewerken naar 30 minuten hardlopen aan één stuk.

Slechts één keer in die paar weken had ik op een rustdag, midden in de supermarkt notabene, zo’n pijn dat ik me afvroeg hoe ik thuis ging komen. Met veel warmte, géén hakken meer dragen en trouw mijn oefeningen blijven doen, trok het weer volledig weg.

Gisteren moest ik ‘aflopen’. Ik rende zonder veel moeite en pijnloos meer dan vier kilometer! Ik heb een certificaat als getuige, deze komt echt op een speciaal plekje te hangen. Het einde van de cursus, maar ook het einde van mijn blessure.

Ik ben blij dat ik 2015 net zo afsluit als ik ‘m in ging; vol goede moed en vol met plannen! Welke plannen dat zijn lees je een andere keer…

Groetjes,
Marianne

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.