Ik ren over de dijk door het gras. Ik heb er al ongeveer 9 kilometer opzitten. Ik loop lekker, op mijn gemak en ben nieuwe paden aan het ontdekken. Terwijl ik genietend over de dijk loop, voel ik ineens een flinke pijnscheut door mijn rechter heup gaan. Ik masseer mijn heup met mijn vingers en probeer ondertussen technisch zo correct mogelijk door te lopen en hoop dat de pijn wegzakt. Die methode werkt en ik kan gewoon doorrennen.

Wanneer ik na 12 kilometer thuis kom merk ik wel duidelijk dat mijn rechterbeen anders voelt dan mijn linker. De heup blijft ook een beetje nazeuren. De rest van de dag en de volgende dag blijft dit gevoel in meer of mindere maten hangen. Ik sta er verder niet teveel bij stil en geef mezelf twee dagen looprust terwijl ik rustig door ga met de challenge van januari… muurzitten en push-ups.

Na twee dagen stap ik enthousiast weer naar buiten in mijn hardloop kleding. Ik ben immers niet alleen met de januari challenge bezig maar ook de #31dagenfit challenge. Mijn persoonlijke doel heb ik op 100km hardlopen in januari gezet en vandaag hoop ik er weer 8 bij te schrijven. Mijn TomTom horloge zet ik aan om naar de gps te zoeken en ik begin rustig te joggen.

Ik heb nog geen 100 meter gelopen als dezelfde heftige pijnscheut van een paar dagen terug weer door mijn heup heen begint te zeuren. Shit! En deze keer zakt het ook niet gelijk weer weg. Ook niet als ik anders loop of mijn bil een beetje masseer.

Ik sta stil en twijfel wat ik ga doen.

Ik wil gewoon lekker lopen.

Het is fantastisch weer buiten en ik heb zin in mijn rondje. Ik besluit om te draaien en het dan in ieder geval nog even rennend richting huis te proberen. Ik begin weer te joggen en het lijkt goed te gaan. Hoopvol neem ik een afslag weg van huis maar na de bocht komt weer de pijn. Nee dit werkt dus niet!

Al masserend, joggend en wandelend besluit ik om gelijk langs Age van Run2Day te gaan. Hij is zelf loper en masseur. Ik laat me regelmatig door hem masseren en hij kent mijn benen en pijn tjes als geen ander.

Na een minirondje van nog geen halve km loop ik de winkel in. Terwijl ik binnen loop bedenk ik mij dat ik niet volledig overstuur ben door dit nieuwe blessure leed, ook al bekruipt mij wel het gevoel dat dit misschien wel langdurige consequenties kan hebben. Op het moment dat ik mij dat besef komt er toch een lichte paniek naar boven.

Ik leg mijn pijn uit aan Age en na wat gedruk en geprik komt hij tot de conclusie dat mijn kleinste bilspier overbelast is. Ineens leg ik zelf ook het verband met het muurzitten. Dit blijkt namelijk best zwaar te zijn voor die spier. Het is namelijk de spier die ondersteund bij het maken van de beweging naar voren en waar over het algemeen niet extreem veel druk op komt totdat je dus gaat muurzitten. Dan hang je als het ware op die spier. Natuurlijk geen probleem als deze het goed aan kan en verder niet nog veel meer heftige dingen hoeft te doen maar mijn bil heeft daar een andere beleving bij.

Gelukkig is het dus maar een spier en spieren herstellen snel. De oplossing is dan ook simpel: een week niet hardlopen, een keer goed laten masseren en het muurzitten vanaf nu vervangen met planken. Opgelucht loop ik de winkel uit.

Ach ja die 100km challenge ga ik waarschijnlijk dus niet redden, maar die deed ik voor mezelf en mezelf heeft even een break van een week nodig. Dus komend weekend stap ik weer eens op de fiets. Vriendlief gelijk ook blij en nee ik zal het niet stiekem als loop activiteit posten, zoals Rose voorstelde, want dat – Rose – is dus not done!

Als ik over een week weer groen licht krijg van mijn lijf ga ik wel zien hoe ver we komen deze maand.

Ik heb in ieder geval een goed excuus 😉

Liefs Rhodé

 

 

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.