Marianne nam het tijdens de Mudmasters op tegen dat andere ‘beest’: Andrea. Je weet wel, van RunAndreaRun. Rete spannend natuurlijk! Hoe heeft onze eigen Mud Queen deze hysterische dag beleefd? Dat vertelt ze natuurlijk zelf…

Het is 6 maart en de wekker gaat. Ik heb verrassend goed geslapen. Ik kleed me aan. Warm, want buiten vriest het nog. Ontbijt met een paar boterhammen met roomboter en pindakaas. Normaal gesproken vind ik dat reuze lekker, maar vandaag is dat toch anders. Zou het de spanning zijn?

Niet veel later begeef ik me met een tas met warme en schone kleren naar Haarlemmermeer, daar ga ik vandaag een uitdaging aan. Het terrein is rustig, hier en daar lopen mensen. In de grote en lege kleedruimte staat Andrea. Met een grote grijns en haar energieke lijf. Ze zwaait naar me en we begroeten elkaar hartelijk.

Slik!

Hoe ben ik hier terecht gekomen?

Waar heb ik me toe laten overhalen?

Ik haal diep adem en de spanning verdwijnt langzaam uit mijn lijf. Dit wordt een leuke dag met veel modder en nóg meer lol. Ik ben hier op uitnodiging van LG en de Mudmasters. Het parcours is 12 kilometer en heeft ontelbaar veel obstakels. En een tegenstander, want ik ga het opnemen tegen Andrea.

Andrea dus, die echt stukken sneller en sterker is dan ik. Maar daar hebben ‘ze’ wat op gevonden. In de week voor de wedstrijden konden de lezeressen van Stoere Vrouwen Sporten mij helpen. Elke ‘vind ik leuk’ zou mij een voorsprong geven aan de start. Heel veel lezeressen vonden het leuk, maar toch voel ik me vandaag het bokje.

In de dagen voorafgaand aan deze wedstrijd drong eigenlijk nog niet zo tot me door waar ik aan was begonnen. Ik ken Andrea en ik vind haar niet heel eng. Andrea is reuze stoer, lief, hilarisch en leuk. Maar toch hè, ze heeft wel mooi twee keer aan het wk obstacle run meegedaan. Ik zal mijn tien minuten die ik van jullie heb gekregen extra goed moeten benutten. Maar dat wist ik ook al wel vóór vandaag.

Mijn zorgen waren stiekem van een hele andere aard. Ik doe mee als één van de bloggers van SVS en door de wedstrijd sta ik veel meer in de picture. En dan sta ik daar op al die foto’s met mijn grote lijf in strakke kleren tussen atletische mannen en vrouwen zoals Andrea. Iedereen zal zien dat ik daar niet thuis hoor. Natuurlijk wéét ik dat het nergens op slaat. Ik ben er op uitnodiging en honderden lezeressen hebben mij gesteund in mijn deelname. Maar ja, weten en voelen zijn twee totaal verschillende dingen.

In het startvak – tussen de atletische mannen en vrouwen – vallen die gedachten van me af. Ik sta er en heb een uitdaging die ik aan zal gaan. Het startschot klinkt. Ik hol ontspannen en niet te snel op de eerste obstakels af. Na een paar honderd meter wordt het parcours één grote modderpoel. Rennen is bijna niet te doen en ik glibber alle kanten op. Tijdens het tijgeren onder prikkeldraad wordt een foto gemaakt. Deze verschijnt op facebook en bij meer dan 100 likes mag ik aan het eind een bepaald obstakel over.

Ik ren gauw verder en bij de eerste muur krijg ik hulp en ben ik erover. Dan stuit ik op een half hoog muurtje. Lastig, maar geen hulp meer te bekennen. Ik weiger om het obstakel te mijden. Mijn lijf is dan wel lang en groot, het is ook lenig en sterk. Plan B slaagt, ik ben erover en hoor ineens een bekende stem van achter een hooibaal. Het is Andrea en samen strompelen we verder.

Wandelen en rennen wisselen we af. Ik heb het bloedheet in de zon, en ben stiekem blij als we even door kniehoog water mogen waden. Ik heb een beetje last van wat blessurepijn, maar het is prima te doen. Wat volgt zijn de trenches: een bult modder afgewisseld met een sloot modder. Spekglad en ijskoud, hèt recept voor heel veel lol en hilariteit. Ik kwam erachter dat ik in de sloten kon drijven alsof ik in de dode zee lag, om na 5 seconden weer verkleumd eruit te klauteren en bijna head first de volgende sloot in de duiken.

Nog een paar kilometer verder wordt de pijn erger, ik denk niet dat ik de 12k ga volbrengen. Stug ga ik door, er staan een paar nieuwe obstakels in het parcours. In de verte doemt Big Spotters Hill op, dat is een heuvel in de vorm van een vierkante piramide. Dat is ook de splitsing van de 6k en de 12k. Ik kan nog even door, tot 8-9 km zeker. Echter, de route van de 12k is één grote lus zonder de mogelijkheid om af te snijden. Ik baal, snotter en besluit toch voor de 6k te gaan. Het is een fraai gezicht, opgedroogde modder op mijn snoet met twee van die traantjes.

Samen gaan we nog één keer de trappen van de heuvel op, Andrea met zandzak in de nek, en ik zonder. Weer beneden aangekomen nemen we afscheid. Andrea gaat door, ik zie heel in de verte de finish. De ondergrond is weer goed begaanbaar en hol ik in mijn eigen tempo verder. O ja, dat obstakel waar ik alleen over mocht bij 100 likes. Die uitdaging is gelukt. Oooooooooh wat voelt dat goed! Alsof er meer dan 100 stoere vrouwen langs de zijlijn me toejuichen!

Welk obstakel het is? Ik mag de pipe runner op. Een half ronde, hoge muur waar je tegenop loopt tot je boven bent. Dat is de theorie. De praktijk is lastiger. Ik vraag hulp van twee sterke en snelle kerels en tot twee keer toe verliezen we grip op elkaars handen. Gevolg: ik klap beide keren keihard tegen de wand. Leuk bedacht, minder goede uitvoering. Ik loop eromheen en ik zie de monkey bars al staan.

Dit obstakel heb ik nog nooit gehaald, dus ik ga er weer voor. Eén van de vrijwilligers merkt op dat ik wel een bad kan gebruiken. Ooo, ben ik zo vies? Dus daar ga ik. Ik hang, zwier, twijfel en… plons… Iets minder vies ga ik richting finish en vlot door naar het water uit de tuinsproeiers. Het water is warm en met mijn ogen dicht geniet ik ervan. Dit is zó lekker!

Eenmaal over de finish hijs ik mezelf in warme kleren en wacht ik Andrea op. Al snel zijn we weer samen. In de VIP-ruimte krijgen we eten en drinken. Wat hebben we een lol! We liggen hartstikke in een deuk en praten eindeloos over ons avontuur. Maar ja, het thuisfront wacht ook dus nemen we afscheid van elkaar. Dankzij alle Stoere Vrouwen (ja, jullie dus!!!!), de goede verzorging en begeleiding van LG en Mud Masters kijk ik terug op een onvergetelijke dag. Aan het begin wat gespannen maar uiteindelijk heb ik weer een paar geweldige herinneringen gemaakt!

Oooo ja, jullie zijn vast niet vergeten dat we twee kaarten mogen verloten onder alle ‘vind ik leukerds’. The winner is… Pernette Versteeg! Heel veel modderige lol toegewenst, je gaat het super vinden!

Liefs,
Marianne

Stoere Vrouwen Sporten Shop
Stoere Vrouwen Sporten Shop
No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.