Triathlon, de sport die uit drie sporten bestaat. Elke triatleet heeft een onderdeel waar hij goed in is en eentje waar hij minder goed in is. Je traint alle drie en zorgt dat je het voor jezelf hoogst haalbare niveau in alle drie de sporten krijgt. Astrid’s achilleshiel voor haar triathlon? Zwemmen!

Sinds december ben ik serieus aan het trainen voor de AxTri – een halve triathlon in Noorwegen. Op 15 augustus is het zover en zal ik 2km zwemmen in een fjord, in de 100km op de fiets qua hoogtemeters ongeveer drie keer Alp d’Huez op- en af fietsen en zal de afsluitende halve marathon langs een ééndaagse hikingtrail gaan. Een flinke uitdaging dus, want een fietser ben ik, maar een zwemmer ben ik niet en wegens een enkelblessure was er geen loopconditie en was het sowieso de vraag of lopen ‘t gaat worden. Er was en is dus flink wat te doen!

In december heb ik een loop-, fiets- en zwemtest gedaan om van daaruit richting 15 augustus toe te werken. Twee weken geleden heb ik al deze testen opnieuw gedaan en op alle drie de onderdelen ben ik vooruit gegaan! Zelfs die enkel doet, door een ontzettend rustige opbouw en door een van de drie wekelijkse looptrainingen te vervangen met aquajoggen, vrolijk mee. Toch was het in diezelfde week dat ik even niet meer zo goed wist waarom ik ooit bedacht had in Noorwegen te kunnen gaan finishen.

Ik had tijdens een estafetteloop niet alleen mijn eigen 6km gelopen, maar in een vlaag van adrenaline en wild enthousiasme ook nog 6km van een andere loper. Doordat het nu zo goed gaat met lopen komen alle blije hardloopkriebels van vroeger terug, ik heb een dijk van een conditie… ik vond dat ik het moest kunnen. Ik baalde dus enorm toen mijn kuiten vrij duidelijk lieten weten dat ik daar nog niet ben. De vraag ‘Ja, maar hoe vaak in je leven heb je nou eigenlijk 12km gelopen?’ plaatste me weer met beide benen op de grond. Dat had ik namelijk vrijwel nog nooit gedaan en dat ik nu de eerste 6km pijnvrij had gelopen was al een mijlpaal op zich. We zijn dus gewoon hartstikke op de goede weg.

Bij het fietsen zit al helemaal geen twijfel, dat gaat gewoon lukken. Ik weet waar mijn grenzen liggen, zal mezelf bergop niet kapot fietsen, vind naar beneden fietsen ontzettend gaaf, maar kan dat ook veilig. Niks aan de hand. Bovendien krijg ik mezelf, als ik daarna eenmaal aan het lopen ook wel bij de finish, zelfs als ik dan die halve marathon niet pijnvrij kan lopen. Die 12km van nu lukte namelijk ook, het had achteraf alleen zijn prijskaartje.

MAAR DAT ZWEMMEN!!! 

Mijn grootste rampscenario is dat ik nog niet eens halverwege de 2km die gezwommen moet worden in paniek uit het water gevist moet worden. De zwemtrainingen gaan eigenlijk hartstikke goed en ik begin er zelfs wel plezier in te krijgen, in dat zwemmen. Ik ga sneller en beter zwemmen, heb mijn eerste badmuts de vernieling in gezwommen en het belangrijkste, ik ben relaxed. Totdat er een stressfactor om de hoek komt kijken; een lange afstand of tegen de klok moeten zwemmen bij bijvoorbeeld zo’n test of in een wedstrijd. Wat er dan precies mis gaat weet ik niet. Na een 200m is het met de relaxtheid in ieder geval gedaan en al ga ik volgens mij helemaal niet slordiger of langzamer zwemmen, ik ben wel in een halve staat van paniek en lig hyperventilerend en met een tomatenrode kop in het water.

Wellicht is het puur en alleen een stuk onervarenheid. Ik vind het in ieder geval boeiend wat er in mijn hoofd gebeurt. In die zwemtest moet ik een 400m en een 200m zwemmen. Na 100m zwemmen denk ik bij die 400m iets in de trant van ‘Pffff… nog niet eens op de helft, hoe ga ik ooit 400m zwemmen?!’ en als ik diezelfde 100m heb gezwommen in de 200m test dan gaat het ‘Oh, nog een keer 100m, dat kan ik wel!’

Boeiend ook dat, ook al weet ik dit van mezelf, ik er als het er op aankomt niks mee kan. Boeiend ook, dat ik mezelf niet voor kan stellen zo’n zelfde gevoel te hebben bij het fietsen of hardlopen. Laat mij morgen een marathon lopen en ik zal hem uitlopen. Onverstandig want ik maak m’n lichaam dan kapot, maar ik weet dat ik daar mentaal sterk genoeg voor ben. Idem dito voor fietsen. Vertel me dat ik 500km aan één stuk moet fietsen en ik doe het, zelfs als ik daarbij serieuze bergen over moet. Dat zwemmen echter… voor mij is het echt een andere tak van sport.

Vorige week was ik samen met mijn trainers in Italië voor een korte trainingsweek. In open water zwemmen deed ik daar voor het eerst van m’n leven en dat vond ik ontzettend leuk. Moeilijk doordat je dan moet navigeren, maar het voelde veel vrijer dan de eindeloze baantjes in het zwembad. Ik kreeg ook complimenten voor het zwemmen: mooi ritme, ziet er goed uit! Maar mij omklemde nog steeds een lichte paniek als ik dan dacht aan waarom ik daar in het water lag. In augustus 2km aan één stuk zwemmen in de Noorse fjord. De bemoedigende woorden van hen dat we van die 200m die ik relaxt kan zwemmen 400m gaan maken en vervolgens van die 400m doorbouwen naar die 2km, ik kon en kan er nog niet zoveel mee. En dus ga ik mezelf plagen.

Plagen met open water wedstrijden. Wedstrijden waar ik kan oefenen met het zwemmen in wetsuit, met het zwemmen in de chaos van een groep en moet gaan proberen in de voeten van een ander mee te zwemmen. Maar vooral wedstrijden waar ik moet proberen de rust te vinden. De rationele ik is er namelijk, net als mijn trainers, van overtuigd dat ik die 2km ook nu al kan zwemmen. Niet hard, maar hé, dat hoeft ook helemaal niet. Die onderbewuste ik heeft echter nog angst, angst dat ik het niet kan, angst voor de afstand, angst voor het ongemakkelijke van zolang met m’n hoofd in het water zitten, angst voor het onbekende? In ieder geval angst die het in het water wint van die rationele ik. Angst die ik moet gaan verjagen en daarvoor zal ik uit m’n comfortzone moeten stappen. Wish me luck! 

xox Astrid

Astrid

SVS is voor Astrid de kans om over de dingen die zij belangrijk vindt te vertellen. De sportieve computer nerd ervaart de natuur als haar thuishaven, haar rustpunt. Fietsend door Kenia, zwemmend in een Fjord in Noorwegen. Maar ze staat met haar werk in de IT ook midden in de moderne wereld. Midden in de drukte van deze tijd, het luide roepen van mensen op social media en het uitputten van de aarde door de mens, probeert Astrid haar weg te vinden. Balans te bewaren en kleine manieren te ontdekken om zo mooi mogelijk te leven. Schrijven voor onze site doet ze niet vaak, maar zodra ze het doet is het altijd raak

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.