Hoezo vakantie? Ik kijk… Nee, ik absorbéér de Olympische Spelen en leef volledig in een rioritme. M’n tv en bank draaien overuren, de wasmachine doet het rustig aan want er ligt nauwelijks sportkleding in m’n wasmand. Ik ben druk met andere dingen: vier keer in een nacht m’n wekker zetten bijvoorbeeld. En heel vaak heel erg bijkomen van wat er nou toch weer is gebeurd…

Dag 1 van de Olympische Spelen: de opening. Ik kijk niet, kan me er niet op concentreren. Zelfde verhaal op dag 2, wegwedstrijd van de wielrenmannen. Dumoulin afgestapt, goh… Het dringt niet tot me door. Mijn Olympische Spelen beginnen op zondag 7 augustus als de vrouwenturnsters hun kwalificaties hebben. Turnen is ‘mijn’ sport, al jaren. Ik was erbij toen we dat teamticket wonnen, vorig jaar op het WK in Glasgow. En nu staan zij daar, wát een spanning…

Hoe ga ik het doen? Het begint om 14:45 uur en duurt tot diep in de nacht. Ik besluit om geen wekker te zetten. De dag duurt nog lang genoeg dus elk uurtje slaap is mooi meegenomen. Ik word om 11:00 uur wakker, iets te laat. Ik moet nog boodschappen doen, gauw naar de supermarkt. Shit waar is m’n fiets? O ja, op het station. De stress slaat toe, ik haast me naar het station en doe in recordtempo mijn boodschappen.

Precies om 14:45 uur plof ik neer en kijk ik via de livestream naar alle subdivisies. De pauzes gebruik ik voor m’n eigen natje en droogje. Om half 11 ’s avonds zijn ‘onze meiden’ aan de beurt, wat een spanning. M’n thee staat koud te worden terwijl m’n keel droog is van alle aanmoedigingen. Ik zit allang niet meer op m’n stoel. Elke flikflak, elke salto, elke pirouette beweeg ik mee. Wat een geweldige wedstrijd, en zo gaaf ook al die finaleplaatsen. (lees verder onder de afbeelding)

IMG_0141

Midden in de nacht lig ik op bed, de Spelen zijn nu écht begonnen. First thing every morning: hoeveel ‘eigen’ tijd heb ik? Weinig. Ik slaap steeds een gat in de dag en merk al snel hoe moe ik werkelijk ben. Behalve als ik sport kijk, dan heb ik energie voor 10. Ik stuiter op de bank als ik judo kijk. Yuko, wasari, ippon… na drie partijen weet ik het allemaal weer. En jeetje zeg, wat een “piep” die scheids in de wedstrijd van Marhinde Verkerk.

Elis Ligtlee pakt keirin-goud op de wielerbaan. Ik zie het gebeuren, spring op en juich blij. Mijn oogleden leiden een heel eigen leven. Ze voelen zwaar. Slechte timing, zo voor Koninginnenacht. Dan maar wekker zetten. Drie, om precies te zijn. Eigenlijk wil ik niet, dus nestel ik me op de bank. Zolang ik wakker blijf, kan ik kijken. Yeah right, als een blok lig ik in mijn eigen huis op de bank te pitten met de tv uiteraard nog aan. Als ook Dafne klaar is, duik ik in bed.

De volgende ochtend besluit ik niet meer zo lang op te blijven. Nergens goed voor, en al helemaal niet voor m’n eigen sportprestaties. Bovendien krijg ik een heel lief meisje van negen te logeren. Hartstikke gezellig, maar dan moet ik wel een beetje wakker zijn. Het is 1:30 uur als het baanwielrennen is afgelopen en de hockeymannen de halve finale hebben gehaald. Sorry Sifan, maar logeetje Floor staat over minder dan 8 uur al op de stoep…

Puur uit zelfbescherming check ik drie dagen lang niet wat er gepland staat. Eerst leuke dingen doen met Floor en daarna pak ik mee wat wordt uitgezonden. Terwijl Floor helemaal opgaat in Zaai, moedig ik de beachvolleyballers aan. In stilte, anders heeft ze er last van. Na de tweede set komt ze bij me zitten. “Je zát aan de andere kant”, zegt ze. “En die lagen net nog op de bank”, wijst ze naar de kussens op de grond.

Eerlijk? Het is geen nieuws. Ik heb het zelf niet eens meer in de gaten maar stilletjes sport kijken? Nee, dat is niet aan mij besteed. Ik adem op het ritme van de zwemmers, ik beweeg mijn armen en span m’n core aan als ik naar Dafne kijk. Mijn hals is net zo lang als de turnster die klaar staat voor haar oefening, en ik schiet van links naar rechts tijdens elke willekeurige teamwedstrijd. Zelf trainen staat even op een laag pitje, maar ik kijk sport op Olympisch niveau.

lornah sportswear hardloopkleding

Kirsten Vogd
Kirsten Vogd

Sporten doe je volgens Kirsten niet alleen tijdens dat ene uurtje op zaterdagochtend. Voor haar maakt het deel uit van haar hele leven. Ze begon als blogger voor onze site toen ze nog niets eens zo gek veel sportte. Tegenwoordig maken hardlopen, fietsen, zwemmen en krachttraining standaard deel uit van haar week. Kirsten doet de eindredactie en haar grootste passie is prachtige portretten van stoere vrouwen op papier zetten.

No Comments Yet

Leave a Reply

Your email address will not be published.

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.